انگلیسی‌ها نسبت به اظهارات كلی و بدون پایه و اساس بی‌اعتمادند. آنها بیش از دیگران نسبت به آنچه دقیقاًَ قول داده‌اند، عمل می‌كنند. بنابراین، می‌خواهند دقیقاً بدانند كه خود را به چیز متعهد می‌كنند.
فرانسوی‌ها اعتقاد دارند، وقتی كه با یك انگلیسی مشغول بحث هستند به هیچوجه نباید باوی چانه زد، زیرا در آن صورت، انگلیسی فرد چانه زننده را به چشم یك خرده سوداگر و یا فروشندة دوره گرد، پنداشته و ارزشی برای وی قائل نخواهند شد، بلكه برای موفقیت در برخورد با یك فرد انگلیسی باید وضع خود را نشان داد و برگفتة خود تأكید كرد بدون آنكه لازم باشد علتی برای آن ذكر گردد و این ثبات قدم، ارزش طرف مقابل را در برابر فرد انگلیسی افزایش خواهد داد.
فرانسویان در مورد همسایه‌های انگلیسی خود، اعتقاد دارند كه ایشان در طول تاریخ به خوبی توانسته‌اند شراب نو را در جام كهنه بریزند و در مقایسه بین خود و انگلیسی‌ها معتقدند كه یك فرانسوی یعنی یك مرد عاقل؛ دو فرانسوی یعنی بحث و گفتگو؛ سه فرانسوی یعنی بی‌نظمی و آشوب. و یك انگلیسی یعنی یك ابله، دو انگلیسی یعنی باشگاه ورزشی و سه انگلیسی یعنی امپراطوری بریتانیا.