(¯`·._.·[شعرهاي سكوت و تنهايي]·._.·´¯)

[قاصدک]

گفتم: چیزی بگو!

سکوت کرد و رفت...

و من هنوز

گوش می کنم

.

.

.

[قاصدک]

همیشه "تقدیر" و" سرنوشت"یا به قول تو "قسمت"،فاصله ی بین من و تو بود

گناه دل من بود که هرگز نیاموخت بی بهانه،جدا از تو ماندن را
گناه چشمان من بود که هرگز نیاموختند دیدن تصویری به جز تو را

...

دلم کودکانه برایت پر می زند...

دلتنگتم!!

[قاصدک]

به خدا من نمی گویم! این دلم است که تو را بهانه می کند

باور کن!

من نپرسیدم! دلم از دسته پرندگانی که امروز

بر فراز پنجره ی اتاق گذشتند

تو را پرسید

اگر به من باشد، که می دانی،

هیچ نخواهم گفت

سکوت...سکوت

نه!!قولم یادم نرفته

گفتی فراموش کنم و سکوت

به خدا حتی چشم هم به در نمی دوزم

مبادا این لنگه ی در از نی نی چشمانم بخواند که منتظرم...

اما این دل، مرا عاصی کرده...

می خواهم زنده به گورش کنم

اما ترسم از این است که زیر سنگ قبر آرزو،

باز هم خاطره ی اولین دیدار را ،

برای تمام آرزوهایی که به زحمت خاک کرده ام

باز گوید...

تو بگو چه کنم با این دل؟؟

[قاصدک]

اصلا به من چه مربوط که این عقربه های تنبل این ساعت

گویا بار سنگینی بر دوش دارند؟؟

نمی گذرند تا شاید دلم آرام گیرد

به من چه که چشمانم دیگر برای تر شدن منتظر بهانه هم

نمی مانند؟!

آری...به گمانم حالم خوب باشد

اما نمی دانم چرا تا این را می گویم

چشمانم تر می شوند

...

[قاصدک]

آن قدر رفته ای که تمام درهای بازمانده به یاد تو، روی پاشنه های انتظار پوسیده اند...

[قاصدک]

هر ساعتی که دلتان خواست،

در خانه ام باز است

اگر از پنجره دیدید چراغ خاموش است،

اهمیت ندهید!

بیدار یا که خواب

داخل شوید...

حتی اگر امید هم بخوابد،

غصه بیدار است

...

[قاصدک]

همه چیز آماده ی رفتن است؛ جز دلم...

آن را که چشمانت پس بدهد

می بینی

سالهاست که رفته ام...

[قاصدک]

رها كنيد مرا ...

نفس هايم ! بايستيد

قدم هايم ! مجالم دهيد

اشك هايم ! نباريد

لب هايم ! بسته شويد

مي خواهم بخوابم !

خوابي عميق و آرام ...

و جدا از بيهودگي ها ...

مي خواهم بخوابم ...

بار خداي من ...

این بنده ی تو ...

...

دگر نمي تواند ...

و امشب عاشقانه آغوشت را طلب ميكند ...

بار خداي من ...

درياب این بنده ی ناتوانت را ...

كه دگر توان هيچ ! ندارد ...

[قاصدک]

دلم تنگ است

دلم تنگ است

دلم اندازه ی حجم قفس تنگ است

سکوت از کوچه لبریز است

صدایم خیس و بارانی ست

نمی دانم چرا در قلب من

پاییز طولانی ست...

[قاصدک]

هنوز به یادت هستم...

هنوز چون ستاره می درخشی در شب های تارم

هنوز نمی دانی که آن روز

چه بی قرار و سراسیمه

به خاطر آمدنت،

تا به کجا،

یک نفس دویدم!