نام گل نیلوفر در زبان سانسكریت پادما(padma) ،در زبان چینی لیینهوا(lien-hua)، به زبان ژاپنی رنگه (Range) و در انگلیسی لوتوس (lotus) است.
نیلوفر در شرق باستان همانقدر اهمیت دارد كه گل رز در غرب.
در سده هشتم پیش از میلاد تصویر نیلوفر(احتمالا از مصر) به فینیقیه و از آنجا به سرزمین آشور و ایران انتقال یافت و در این سرزمینها گاهی جانشین درخت مقدس بوده است.
الهههای فنیقی به عنوان قدرت آفریننده خود، گل نیلوفر در دست دارند.
در فرهنگ ایران باستان، هم گل نیلوفر را در تختجمشید و در نقش برجستههای آن مشاهده میكنیم. در حجاریهای طاقبستان كرمانشاه هم، گل نیلوفر مربوط به زمان ساسانیان دیده میشود.
ظاهرا گلی كه در دستان پادشاهان حجاری شده در تختجمشید دیده میشود، نماد صلح و شادی بوده است . از آنجا كه این گل با آب در ارتباط است نماد آناهیتا ، ایزد بانوی آبهای روان است.
این گیاه در مصر باستان و در بسیاری از بخشهای آسیا مورد پرستش بود.
جنبه تقدس نیلوفر به محیط آبی آن برمیگردد. زیرا آب نماد باستانی اقیانوس كهنی بود كه كیهان از آن آفریده شده است.
از آنجا كه گل نیلوفر در سپیدهدم باز و درهنگام غروب بسته میشود به خورشید شباهت دارد.
خورشید خود منبع الهی زندگی است و از این رو گل نیلوفر نماد زندگی دوباره به شمار میرفت. پس نماد همه روشنگریها، آفرینش، باروری، زندگی دوباره و بیمرگی است.
نیلوفر، نماد كمال و رسایی است. زیرا برگها، گلها و میوهاش دایرهای شكلند. و دایره خود از این جهت كه كاملترین شكل است، نماد كمال به شمار میآید.
نیلوفر یعنی شكفتن معنوی. زیرا ریشههایش در لجن است و با این حال به سمت بالا و آسمان میروید، از آبهای تیره خارج میشود و گلهایش زیر نور خورشید و روشنایی آسمان رشد میكنند.
نیلوفر كمال زیبایی نیز به شمار میرود. ریشههای نیلوفر مظهر ماندگاری و ساقهاش نماد بند ناف است كه انسان را به اصلش پیوند میدهد و گلش پرتوهای خورشید را به یاد میآورد.
نیلوفر نماد انسان فوقالعاده یا تولد الهی است زیرا بدون هیچ ناپاكی از آبهای گلآلود خارج میشود.
در فرهنگ آشوری، فینیقی و در هنر یونانی- رومی، نیلوفر به معنی تدفین و مجلس ترحیم و نشانگر مرگ و تولد دوباره، رستاخیز و زندگی بعدی و نیروهای نوزایی طبیعت است. نیلوفر در استورههای یونانی، رومی علامت مشخصه آفرردیت – ونوس است.
در فرهنگ بودایی، ظهور بودا به صورت شعله صادره از نیلوفر تصویر میشود. گاهی بودا را میبینیم كه در یك نیلوفر كاملا شكفته به تخت نشسته است. در حقیقت در تعلیمات بودایی، نیلوفر تا حد زیادی در قلمرو ماوراطبیعه وارد میشود. در معابد بودایی، نقش نیلوفر وجود دارد و نیلوفر جزو هشت علامت فرخندگی در كف پای بودا است.
در فرهنگ چینی، نماد پاكی، حفاظت، ظرافت روحانی، صلح، باروری و تجسم زنانه است و علامت تابستان (یكی از چهار فصل) نیز میباشد . چینیها، گل نیلوفر را مظهر گذشته و حال و آینده میدانند، زیرا گیاهی است كه در یك زمان، غنچه می دهد، گل میكند و دانه میدهد.
همینطور نماد نجابت است، به این دلیل كه از آبهای آلوده بیرون میآید اما آلودگی آن را نمیپذیرد.
در استورههای مصری، چهار پسر هوروس (Horus) روی یك نیلوفر رو به روی ازیریس (osiris) ایستادهاند. گل نیلوفر به عنوان نشانه ایزیس (Isis) مظهر باروری و پاكی و بكارت است.
نیلوفر نشانه مصر علیا بود. سرستونهای معابد مصری را به گونهای میآراستند كه نیلوفر را بر روی آنها به صورت غنچه و گاه گشوده حجاری میكردند.
در فرهنگ هندی، گل نیلوفر گلی است كه از خود به وجود آمده و نامیراست و نماد جهان به شمار می رود. گاهی كوه "مرو" (meru) به مفهوم محور جهان در مركز آن تصویر شده است.
چاكراها به شكل نیلوفرهایی تصویر میشوند كه با نماد چرخ مرتبطند، هنگامی كه این مركز (چاكراها) بیدار شوند، نیلوفرها باز می شوند و میچرخند. Lotus نام یكی از حركات یوگا است.
در استورههای هندی با سه خدای اصلی مواجه میشویم كه عبارتند از: برهما (خدای آفریننده)، ویشنو(خدای نگهدارنده) و شیوا(خدای نابودكننده). در یك استوره متاخر كه در ریگ ودا به آن اشاره شده است، آمده كه چگونه كیهان از نیلوفری زرین كه بر روی آبهای كیهانی در حركت بوده به وجود آمد و از آن برهما متولد شد. هنگامی كه مراسم او جای خود را به مراسم ویشنو داد وی را بعدها به صورتی مجسم كردند كه بر روی گل نیلوفری كه از ناف ویشنو میروید، نشسته است. یك الهه هندویی به نام پادماپانی (padmapani)وجود دارد كه به معنی زنی است كه نیلوفر در دست دارد.
در هندوستان كه رود برایشان اهمیت بسیار دارد، الهههای رودگاهی بر روی نیلوفر سوارند.
[تنها کاربرانی که عضو شده اند و از طریق ایمیل عضویتشان فعال شده می تواند این لینک را ببینند. ]




LinkBack URL
About LinkBacks





پاسخ با نقل قول

