پرندگان

[Han!YE]

اردک

اردک موسکووی(نام علمی: Cairina moschata) در پارک ملت


اردک یا مرغابی نامی است که معمولاً برای تعدادی از گونه‌های مرغابی سانان در خانواده پرندگان Anatidae به کار می‌رود. اردک‌ها به چندین زیرخانواده تقسیم می‌شوند. مرغابی‌ها اغلب پرندگان آبی هستند که بیشترشان کوچک‌تر از هم‏خانواده‌های غاز و قو هستند. مرغابی‌ها هم در آب دریا و هم در آب شیرین زندگی می‌کنند.
اردک پرنده‏ایست تخم‏گذار که بیشتر در آب زندگی می‌کند. گونه‌های زیادی از اردک در دنیا هستند که هنوز شناخته نشده‌اند.این پرنده پر‌های چربی دارد تا با تماس به آب، پر‌ها خیس نشود و پرنده پس از خارج شدن از آب سنگین نشود.
تاریخچه پرورش اردک :
اردک یکی از اولین گونه‌های پرندگان است که توسط آدمی اهلی شده‌است و به نظر می‌رسد که نخستین بار، اهلی کردن آن در کشور مصر صورت گرفته‏باشد، زیرا در حفاری‌های به‏عمل‏آمده بر روی گور امنحوتب سوم، یکی از فراعنه‏ی باستانی مصر، که در حوالی ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد می‌زیسته‌است، تصویر یک اردک در بین گل‌های لوتوس مشاهده شده‌است، و گفتنی است که مصریان باستان یکی از اولین اقوام کهن بشری هستند که اقدام به جوجه‏کشی از این پرنده نمودند، و شاید علت توجه مصریان باستان به پرورش این پرنده، کانال‌های متعدد آبی و رودخانه طویل و ممتد نیل بوده‏باشد. امروزه نیز پرورش اردک به شدت در مصر متداول است.
خصوصیات عمومی اردک
اردک پرنده‌ای با بدن کشیده و پاهای کوتاه است که باعث می‌شود بدنش نزدیکِ زمین قرار گیرد. اردک از پرندگان نوک‏پهنی است که در جانورشناسی به آن‌ها لاملیورستر Lamelliorostere می‌گویند. درازا و حجم بال اردک نسبت به سایر طیور متوسط است و اردک اهلی بدین دلیل به خوبی نمی‌تواند پرواز کند. حرارت طبیعی بدن اردک ۷/۴۰ درجه‏ی سانتی‏گراد و تعداد نبض آن به طور متوسط ۳۱۲ دفعه در دقیقه و تعداد تنفسش ۱۶ – ۲۸ بار در دقیقه است. سرِ بزرگ و قطر منقار آن در بالا و پایین کم است. بدین ترتیب، از اتصال منقار به یکدیگر برجستگی خاصی از نیمرخ در آن‌ها دیده نمی‌شود. حجم منقار در اردک‌ها نسبت به سایر طیور و به‏خصوص غاز زیادتر است و سطح بیشتری را نسبت به سر و جثّه‏ی حیوان اشغال می‌کند. منقار در محل اتصال به سر نازک‏تر از قسمت آزاد است؛ ازاین‏رو تقریباًً به صورت یک بیلچه درآمده‌است. منقار از غشایی صاف و هموار پوشیده شده‌است که لبه‏ آن از یک قسمت شاخی پوشیده می‌شود. زبان در اردک قوی و عضلانی است و غدد چشائی فراوانی دارد که به‏وسیله‏ی آن‌ها می‏تواند تا اندازه‌ای طعم مواد غذائی را حس کند. گردن اردک کوتاه و قطر آن متوسط است. پرها تمام بدن اردک‌ها را پوشانده و غشای ضخیمی را در روی پوست تشکیل می‌دهد. این پرها به‏خوبی روغنی‌اند و این امر مانع از رسیدن آب و رطوبت به بدن آن می‌شود.
نژادهای اهلی اردک :
نژادهای متعددی از اردک اهلی در جهان وجود دارد که این نژادها به گروه‌های گوشتی، تخم‏گذار، دومنظوره و تزئینی تقسیم می‌شوند. اینک به معرفی این نژادها می‌ پردازیم:
۱ . نژاد پکین Peckin : منشأ این نژاد کشور چین است و اولین بار در سال ۱۸۷۳ به عنوان یک نژاد مشخص معرفی شده‌است و درحال حاضر بیشتر مزارع پرورش اردک گوشتی در آمریکا از این نژاد استفاده می‌کنند . وزن اردک نر بالغ در حدود ۴ تا ۵/۴ کیلوگرم واردک ماده بالغ ۶/۳ تا ۴ کیلوگرم است . این نژاد تخمگذار خوبی نیز هست به طوری که سالیانه بین ۱۵۰ تا ۱۸۰ عدد تخم می‌گذارد ووزن هر یک عدد تخم آن در حدود ۸۵ گرم بوده ورنگ پوسته آن سفید کرمی ویا سبز فام است . این نژاد دارای بدنی کشیده وسینه‌ای پهن بوده ورنگ آن سفید کرمی ورنگ پوست آن زرد ورنگ منقار وپاها پرتقالی است. وجه تمایز اردک نر از ماده ، وجود دو پر کوچک تابیده در منتهای الیه دم است . امتداد بدن از شانه به طرف پشت ، شیب دار بوده ودر حقیقت قسمت انتهایی بدن ودم نزدیک زمین قرار گرفته‌است . این طرز ساختمان بدن وهمچنین طرز راه رفتن ،پرنده را شبیه به پنگوئن‌ها می‌سازد . طرز ساختمان بدن سبب شده‌است که حیوان نتواند به آسانی بر روی زمین جفتگیری کند از این رو برای جفتگیری باید در آب برود.. بهترین سن برای عرضه در بازار سن ۸ تا ۱۲ هفتگی است ودر این سن وزن اردک بین ۲ تا ۳ کیلوگرم خواهد بود ، وپس از آن بتدریج از کیفیت گوشت کاسته می‌شود . این نژاد آرام بوده وشرایط محیطی را بخوبی تحمل می‌کند ودر مقایسه با سایر نژادها از بال کوچک تری برخوردار است وزیباتر به نظر می‌رسد . اردک ماده آن علاقه چندانی به خوابیدن بر روی تخم ندارد .
۲ . نژاد روئن Rouen: منشا این نژاد شهر روئن درایالت نرماندیفرانسه است که نام نژاد نیز از نام آن گرفته شده‌است واین نژاد تا حدودی شبیه نژاد پکین است . این نژاد در اصل از نژاد اردک وحشی مالارد منشعب شده واردک نر آن دارای بال وپرهای زیبای آبی وسبز وسیاه است ودر لابلای آن خطوطی سفید قرار دارند . وزن اردک نر در حدود ۵/۴ کیلوگرم ووزن اردک ماده ۴ کیلو گرم است . از نظر رنگ ، نر وماده در این نژاد اختلاف دارند ورنگ نرها زیباتر از رنگ ماده‌ها می‌باشد . جثه نرها نیز از جثه ماده‌ها بزرگ تر است .رنگ اردک ماده سفید وقهوه‌ای روشن است وپاها ومنقار به رنگ پرتقالی وپوست به رنگ زرد است واردک ماده آن علاقه چندانی به خوابیدن بر روی تخم ندارد .ماده اردک‌ها سالیانه ۸۰ عدد تخم می‌گذارند که رنگ پوسته تخم خاکستری آبی فام تا سبز می‌باشد. گوشتشان بسیار لذیذ و خوش‏خوراک است.
۳ . نژاد ایلسبوری Aylesbury: اردکی تنبل وسنگین وزن از اردک‌های نژاد گوشتی است که منشا آن دره ایلسبوری در حومه شهر لندن در انگلیس است ، ووزن اردک نر آن در حدود ۵/۴ کیلوگرم ووزن اردک ماده در حدود ۴ کیلوگرم است . این نژاد برای تولید گوشت مناسب است . اردک ایلسبوری منقاری بلند ، راست وبه رنگ سفید صورتی فام ، وپاهای پرتقالی رنگ دارد و برخلاف رنگ پوست سایر نژادهای اردک که معمولاً زرد است رنگ پوست اردک ایلسبوری سفید است . میزان تولید تخم آن سالیانه در حدود یکصد عدد تخم است .
۴ . نژاد آنکونا Ancona: این اردک جزو نژادهای گوشتی است ومعمولاً جوجه‌های آن به رنگ شوکولاتی وسفید واردک‌های بالغ به رنگ سیاه وسفید اند . سر وگردن وسینه معمولاً به رنگ سفید وباقی اجزای بدن به رنگ سیاه است .
۵ . نژاد خالدار استرالیایی Australian Spotted :این نژاد در سال ۱۹۲۰ میلادی در آمریکا بوجود آمد ودر سال ۱۹۲۸ برای اولین بار به نمایش گذاشته شد ، این نژاد از تلاقی نژادهای مالارد ، دم دراز وکال وبرخی نژادهای خالدار از گله‌های اردک وحشی استرالیایی بوجود آمد . اندازه جثه این اردک‌ها حد واسطی بین گونه مالارد نوک دراز وگونه کال نوک کوتاه می‌باشد . وزن اردک نر آن یک کیلو تا ۲/۱ کیلوگرم واردک ماده بین ۸۷۰ گرم تا ۱۰۵۷ گرم می‌باشد . این نژاد از لحاظ رنگ واریته‌های مختلفی نظیر : سرسبز ، سر آبی وسر نقره‌ای دارد . اردک خالدار استرالیایی تخمگذار خوب ومادری ممتاز است . جوجه اردک‌های بسیار فرز وچالاکی دارد واز لحاظ قدرت پرواز همانند نژاد کال Call پرندگانی توانا هستند .
جایگاه اردک :
اردک از حیواناتی به شمار می‌رود که علاقه زیادی به آب دارد وبسیاری گمان می‌کنند که زندگی در خشکی برای حیوان با لذت ورضایت همراه نیست . ولی باید دانست که برخلاف تصور ، تجربه نشان داده‌است که اردک خیلی زود به تغییر محیط ووضع موجود عادت کرده وبه آسانی قادر است کمبود آب ودریاچه وامثال آن را با مراتع وعلف زارهای سبز وخرم جبران نموده وحتی پرورش به طریقه بسته را به نحوی که در مویر سایر طیور اهلی جریان دارد به آسانی وخوبی تحمل نماید . در مورد ساختمان جایگاه ولانه اردک‌ها شرایط واصولی که برای مرغداری‌ها باید در نظر گرفته شود عیناً جهت لانه‌های اردک قابل اجرا می‌باشد ، منتهی باید در نظر داشت ، چون اردک‌ها عادت دارند تمام مدت شب وروز را در هوای آزاد زندگی کنند ودائماً در حال حرکت وفعالیت باشند لذا باید سعی شود تا حد امکان محوطه‌های محصور ووسیع وبزرگی را در جلوی هر لانه برای اردک‌ها اختصاص داد که حیوانات بتوانند در مواقع لزوم از جایگاه‌های خود خارج شده ودر آن قسمت به جست‎وخیز بپردازند.
تغذیه اردک :
برخلاف سایر انواع طیور اهلی، جوجه اردک‌ها از همان ساعات اولیه‏ی خروج از تخم، علاقه‏ی عجیبی به خوردن غذا از خود نشان می‌دهند و معمولاٌ در چنین هنگامی بهتر است از خوراک‏هایی که در آب وجود دارد یا مواد غذایی که منشأ حیوانی دارند برای تغذیه‏ی جوجه استفاده شود. ولی چنانچه این کار مقدور نباشد می‌توان روزی پنج الی شش بار مقداری آرد سبوس وپودر شیر وآرد مواد علوفه‌ای را به صورت خمیر درآورده ودر اختیار جوجه‌ها قرار داد . تجربه نشان داده‌است که ترکیبات مزبور که البته می‌توان اجزای آن را با مواد غذایی وعلوفه ودانه‌های دیگر تعویض نمود ، غذای کامل وخوبی برای اردک‌ها به شمار می‌رود وبخصوص در رشد ونمو جوجه ‌ها تاثیر زیادی دارد .رشد جوجه اردک نسبت به سایر طیور اهلی کم وبیش سریع تر است واگر غذا به میزان کافی ومتعادل در اختیار حیوان گذاشته شود ، حیوان رشد عجیبی خواهد کرد . تغذیه حیوان از دو هفتگی به بعد تدریجاً کم شده ودر سن سه تا چهار هفتگی تعداد دفعات غذا به دو بار در روز تقلیل می‌یابد .
نگاره
دو مرغابی در استان همدان ایرانمرغابی

مرغابی اردک

غازاردک و قوقوی خاموش یا گنگ

[Han!YE]

بحری

بَحری (نام علمی: Falco peregrinus) نوعی شاهین بزرگ و از پرندگان شکاری مقیم هر ۵ قارهٔ جهان است. سطح پشتی بحری خاکستری‌ مایل به سربی، سطح زیرین بدنش سفید با خطوط باریک سیاه و سرش سیاه‌رنگ است. بحری با سرعت ۳۲۰ کیلومتر در ثانیه سریع‌ترین حیوان کره زمین است. این شاهین جثهٔ بزرگ به اندازهٔ کلاغ دارد. طول بدنش ۳۴ تا ۵۸ سانتی‌متر و طول بال‌های باز آن ۸۰ تا ۱۲۰ سانتی‌متر است. ۱۷ تا ۱۹ زیرگونه از بحری شناسایی شده‌است و اختلاف نظر زیادی بین متخصصان در مورد وضعیت شاهین (Falco pelegrinoides) وجود دارد، برخی آن را زیرگونهٔ بحری و برخی دیگر وی را یک گونهٔ مستقل می‌دانند.[۱]
جمعیت بحری‌ها در دهه‌های ۱۹۵۰، ۶۰ و ۷۰ میلادی بر اثر استفاده از ددت به‌شدت کاهش یافته و این پرنده در معرض خطر انقراض قرار گرفت. اما با توقف مصرف د.د.ت و تکثیر در اسارت نسل این پرنده در بسیاری از مناطق احیا شد. هم اکنون تقریبا در تمامی شهرهای ایالات متحده حداقل یک جفت بحری حضور دارد، کشوری که جمعیت بحری آن در دههٔ ۱۹۷۰ در آستانه انقراض قرار داشت. وجود ساختمان‌های بلند و پرندگان فراوان در شهرها موجب شده تا بسیاری از بحری‌ها به زندگی در محیط‌های شهری روی بیاورند.

زرد= تابستان، سبز= تمام سال، آبی= زمستان، آبی کمرنگ= گذری

[Han!YE]

دلیجه

دلیجه بالغ نر

دلیجه یا باشه نام گونه‌ای پرنده است.
این پرنده از راستهٔ شاهین‌سانان،‌ خانوادهٔ بازان، جنسِ بازها است.
پرهای دلیجه بیشتر قهوه‌ای با خال‌های تیره هستند. بر خلاف بیشتر بازها، دلیجه دورنگی جنسیتی دارد بدین معنی که رنگ نر آن با رنگ ماده آن تفاوت دارد. سر و دم دلیجک نر آبی-خاکستری است. در ماده‌ها، دم قهوه‌ای با نوارهای سیاه است. در هر دو جنس، انتهای دم سیاه‌رنگ است و نواری سفید دارد.
دلیجه و تعدادی اندک از پرندگان دیگر از جمله پرستوهای دریایی تنها برای چند ثانیه قادرند قبل از یورش به طرف طعمه در هوا بال‌بال زنان درجا باقی بمانند.

بخش غربی زیستگاه دلیجه
زرد: محل تخم‌گذاری، سبز: زیستگاه دائمی

[Han!YE]

پیغو

پیغو (پیقو) یا باشه (نام علمی: Accipiter brevipes) پرنده شکاری کوچکی از خانوادهٔ قوشیان است.
پیقو در مناطق جنگلی بالکان و یونان تا شرق روسیه تخم‌گذاری می کند و برای زمستان‌گذرانی به نواحی جنوبی‌تر از مصر تا غرب ایران مهاجرت می‌کند. مهاجرت پیقو در دسته‌های بزرگ انجام می‌شود.
پیقو بر روی درختان لانه‌سازی می‌کند و ۳ تا ۵ تخم می‌گذارد. از پرندگان کوچک، حشرات و مارمولک‌ها تغذیه می‌کند و در شکار بر عنصر غافل‌گیری تکیه دارد.
این پرده یک شکارچی کوچک با بال‌های پهن کوتاه و دم دراز است که برای مانور در میان درختان مناسبند. پیقو شباهت زیادی به قرقی دارد و مادهٔ آن را به دشواری می‌توان از مادهٔ قرقی تشخیص داد. دمش کوتاهتر، بال‌هایش درازتر و نوک‌تیزتر از قرقی است و همین آن را ظاهری شاهین-مانند می‌بخشد. طول بدن پیقوی نر ۳۰ تا ۳۷ سانتیمتر و فاصلهٔ بال‌هایش ۶۳ تا ۷۶ سانتی‌متر طول بال دارد. ماده‌ها بزرگترند اما اختلاف اندازهٔ دو جنس در حد قرقی نیست. سطح زیرین بال‌ها سفید، نوک بال‌ها سیاه و رنگ چشم وی همچون دیگر پرندگان این خانواده کاملأ زرد نیست بلکه به قهوه‌ای و قرمز می‌گراید. سطح پشتی پرندهٔ نر خاکستری سربی و پرندهٔ ماده خاکستری ذغالی است.

[Han!YE]

هوبره

هوبره (حبارى) در صحراى جبل حارم

هوبره ( (Houbara Bustard ، از پرندگان بسیار‏‎ ‎زیبا و باشکوه کویرهاست‌‏‎.طول بدنش از نوک منقار تا انتهای‌‏‎‎ دم ، حداکثر به ۶۵سانتی‌متر می‌رسد‏‎. نر و ماده ‏‎ شبیه هم هستند ، ولی نرها حدود 10‏‎‎ درصد از ماده‌ها بزرگتر‏‎ می‌باشند‏‎. «هوبره نر» دارای دمی نسبتا بلند و بالهایی باریک در‏‎ ‎هنگام پرواز است.‏‎ دو رشته پرهای زینتی‌‏‎ سیاه و سفید در حاشیه گردن دارند ‏‎که‌‏‎ سیاهی‌‏‎ آنها در پشت گردن به خوبی مشخص است. «هوبره» عموما پرنده‌ای مهاجر است که در بیابانها و دشتهای نیمه بیابانی و خشک زندگی می‌کند و در دو فصل بهار و پاییز به سرزمینهایی بسیار دور دست مهاجرت می‌کند. این پرنده در مناطق جنوب غرب استان هرمزگان به آن چرز می‌گویند.

انواع هوبره
در حدود ۳۲ نوع هوبره در دنیا وجود دارد، نسبت بزرگ آنان در قارهٔ آفریقا موجود است، که ۲۳ نوع در بر می‌گیرند. مشهورترین آنان (حُباره عربی) است بارنگ خاکی و خاکستری، اما «حباره آسیوی» (هوبره آسیوی) مایل به رنگ زرد وخاکی ، و «هوبره آفریقایی» مایل به سیاه رنگ است. نر هوبره از ماده بزرگتر است، ودور گردنش از پر خاکستری پوشیده‌است، دو طرف گردنش با خط سیایی کشیده نمایان است. «هوبره» تکزیست وگاهی هم در مجموعات کوچکی زندگی می‌کند، أما هنگام تزاوج و جفت‌گیری و تخم گذاری جفت جفت دیده می‌شوند. ودر مسافاتی تا حدود ۵ کیلومتر انتشار می‌یابند. در شب پرواز می‌کنند، نیاز زیادی به آب ندارند، اما در عصرها در مناطقی که آب وجود دارد مانند (آبدان‌ها) وغدیر ، وحوضچه‌های آبی به وضوح دیده می‌شوند. دشتهای اطراف شهرستان بستک بویژه دشت « صحرای خلوص » در فصل بهار میزبان «هوبره‌ها» هستند و مردم از نزدیک می‌توانند با این پرنده زیبا آشنایی بیشتری بیدا کنند.

پرنده حبارى در صحرای خلوص

مشخصات کلی
این پرنده از میش مرغ کوچکتر و از زنگوله‌بال بزرگتر است ، از لحاظ ظاهری به بوقلمون ماده شباهت دارد ، گردن و دم خرمائی رنگش دراز است ، نر و ماده در تمام فصول از روی دسته پرهای سیاه و سفید بلندی که در طرفین گردن آنها آویزان است ، کاکل کوتاه سیاه و سفید و چشم‌های درشت تشخیص داده می‌شوند .سطح پشتی این پرنده قهوه‌ای و خاکی کمرنگ ، با خطوط مجدار فراوان ، سطح شکمی آن سفید و ناحیه گلویش ، خاکستری کمرنگ است . در پرواز پشت و پوشپرهای بال ، به رنگ خاکی یکدست به‌نظر می‌آید ، شاهپرهای سیاه بال دارای یک قسمت سفید رنگ در قاعده شاهپرهای نخستین می‌باشد ولی مقدار آن از سفیدی بالهای زنگوله بال و میش مرغ بسیار کمتر است . آهسته بال می‌زند ، بالهایش دراز است . در پرنده‌های نر دو رشته پرهای زینتی‌‏‎ سیاه و سفید در حاشیه گردن دارند ‏‎که‌‏‎ سیاهی‌‏‎ آنها در پشت گردن به خوبی مشخص است. زمینه پر و بالشان خاکی رنگ است ‏‎که در زیر‏ ‎بالها کم و بیش سفید می‌شود. سر و تاجی با رگه‌های سیاه و سفید بر زمینه‌ای ‏‎خاکی رنگ‌‏‎ دارند و بالای دمشان خاکستری ‎با رگه‌های عرضی تیره‌تر است‌‏‎. نرهای‌‏‎ نابالغ شبیه ماده به نظر می‌رسند‏‎،اما پرهای زینتی‌‏‎ حاشیه گردن، أما در «ماده‌ها» کمتر است.‏‎
تغذیه
معمولاً از راه خوردن حشرات تغذیه می‌کند. در زمستان و تابستان «هوبره‌ها» ، گیاهان کوچک، حشرات، قورباغه‌ها، کرم‌ها، خزندگان را می‌خورند. همچنین دانه‌های میوه‌های خشک ، عقرب ، ملخ نیز می‌خورند.
نگارخانه
جوجه پرنده حباریهوبره

هوبره هوبره

[Han!YE]

باز (پرنده)

باز جوان (چپ) و بالغ

باز یا طرلان(نام علمی: Accipiter gentilis) یکی از انواع پرندگان شکاری است.
بازها معمولاً بیش از ۶۱ سانتی‌متر طول دارند. این پرندگان در نواحی قطبی شمال آمریکا، اروپا و آسیا زندگی می‌کنند. کوچکترین پرنده این خانواده از آن آسیای جنوبی است با طول حدود ۱۵ سانتیمتر. ماده‌ها گاه از نرها بزرگ‌ترند اما هردو معمولاً همرنگ هستند. هردو جنس نیز منقاری قوی، تیز، وپاهای نیرومند دارند. شاهین‌ها به پرندگانی به اندازه خود وگاه بزرگ‌تر از خود نیز حمله می‌کنند، وبسیاری از پرندگان را می‌کشند. شاهین‌ها روزگاری در سراسر دنیا می‌زیست. اما امروزه به شدت کمیاب شده ودر برخی جاها دیده می‌شوند. احتمالاً معدودی از پرندگان می‌توانند تندتر از شاهین‌ها پرواز نمایند. گاه سرعتش هنگام شکار به ۲۹۰ کیلومتر در ساعت می‌رسد. به آسانی می‌تواند تندپروازترین اردک‌ها، کبوتر‌ها، کبک‌ها را شکار نماید. طول آن به ۴۶ سانتیمتر می‌رسد، بال‌های گسترده‌اش به حدود ۱۰۹ سانتیمتر می‌رسد. قسمت بالای بدنش آبی خاکستری، و قسمت پائین سفید و بالکه‌های مایل به سیاه است. لانه‌اش را درکنار صخره‌های بزرگ می‌سازد و ۲تا ۶ تخم می‌گذارد.

[Han!YE]

آبچلیک
آبچلیک‌ها پرندگانی هستند آبچر با پاهای نسبتا بلند یا خیلی بلند، بال‌های دراز که معمولا نوک‌تیز و زاویه‌دار است و منقار دراز و باریک که ممکن است راست یا خمیده باشد. پر و بال آنها اغلب در تابستان و زمستان متفاوت است نوار بالی و طرح دمگاه و دم در تشخیص آنها اهمیت زیادی دارد. بیشتر آنها مهاجرند و تابستان‌ها را در سواحل جنوب منطقه زادوولد خود می‌گذرانند.
نسبتا اجتماعی هستند و بعضی از آنها گله‌های بزرگ تشکیل می‌دهند. نر و ماده آنها همشکل است.
معمولا روی زمین آشیانه می‌سازند. جوجه آنها پوشیده از کرک‌پر است و بعد از خروج از تخم قادر به فعالیت می‌باشد. غذایشان شامل مواد مختلف حیوانی و بعضی مواد گیاهی است.
گونه‌های آبچلیک
آبچلیک تک‌زی ,آبچلیک خال‌دار ,آبچلیک آوازخوان

نگارخانه
( آبچلیک)

آبچلیک تک‌زی
آبچلیک تک‌زی (به انگلیسی: Solitary Sandpiper) از گونه‌های آبچلیک است. این پزنده درشت‌تر و چاق‌تر از آبچلیک خالدار و آبچلیک آوازخوان است. در پرواز به آسانی به وسیله سیاهی زیر بال‌ها (که در آبچلیک خالدار سفید مایل به نخودی است)، سطح پشتی تقریبا سیاه که تضاد شدیدی با سفیدی درخشان دمگاه، قسمت عمده دم و سطح شکمی دارد، تشخیص داده می‌شود. گردن و سینه‌اش دارای رگه‌رگه قهوه‌ای مایل به خاکستری است، بخصوص در طرفین، خط بالی ، و دمش در انتها دارای راهراه عرضی سیاه می‌باشد.

آبچلیک تک‌زی

آبچلیک آوازخوان

انگلیسی : Common Sandpiper
فرانسوی : Chevalier guignette
لاتین : Tringa hypoleucos
مشخصات:
19 سانتی متر ؛ این پرنده به وسیله سطح پشتی قهوه ای مایل به زیتونی ( که در تابستان خالهای سیاه نامشخصی دارد ) ، دمگاه و دم قهوه ای با طرفین سفید ، سطح شکمی سفید که در روی گردن و سینه رگه های کمرنگی دارد ، تشخیص داده می شود .
معمولا در ارتفاع کم و نزدیک به سطح آب پرواز می کند . بال زدن آن سریع و کم دامنه است و توام با بالبازروی های کوتاه مدت می باشد . در این حالت بال ها را خمیده و رو به پایین نگاهمیدارد و خط بالی سفید آن کاملا پیداست . نشانه های دیگر تشخیص آبچلیک آوازخوان ؛ یکی صدای مخصوص آن و دیگری حرکت مداوم بالا و پایین بردن سر و دم می باشد .
غالبا بین سنگ های ساحل رودخانه ها می دود . از آبچلیک های دیگر با اندازه کوچک و سطح پشتی و دمگاه تیره رنگ مشخص می شود .
زیستگاه:
رودخانه ها ، جویبارهای کوهستانی و دریاچه ها . در ضمن گذر مهاجرتی در سواحل و خورها دیده می شود . بین ریگ ها و سنگ های سواحل رودخانه ها و دریاچه ها زادوولد می کند .
پراکندگی:
آبچلیک آوازه خوان پرنده ای‌ست که به تعداد نسبتا فراوان در ایران زادوولد می کند و به صورت مهاجر عبوری در همه جا دیده می شود . به تعداد کم ، زمستان را در ساحل بلوچستان می گذراند .

[Han!YE]

درنا

درنای هندی

دُرنا یا کُلَنگ پرنده‌ای است از خانواده درنایان (Gruidae).
درناها پرندگانی هستند بزرگ، با پاها و گردن دراز، دم نسبتاً کوتاه، بالهای دراز و منقاری بلند و کلفت، ظاهر شبیه لک‌لک ، شاهپرهای ثانوی داخلی بالهای آنها خیلی بلند شده، روی دم را می‌پوشاند. در پرواز گردن وپاهای خودرا کشیده نگه می‌دارد. گله‌های آنها هنگام مهاجرت دریک خط به شکل هفت پرواز می‌کنند. نر وماده آنها همشکل هستند. روی زمین آشیانه می‌سازند. این پرنده را در هنگام پرواز می‌توان از مرغ ماهیخوار، حواصیل تشخیص داد. بزرگ‌ترین درنا در آمریکای شمالی بسر می‌برد. این پرنده حدود ۵/۱ طول دارد وبلندی قامتش از ۵/۱ تا ۲/۱ می‌باشد. بالهای گسترده اش از ۸/۱ تا ۲ متر است. بالهایش سفید باخط سیاه می‌باشد. درناها، زمستانها را در جاهای گرم وتابستانها را در نواحی سرد می‌گذرانند.
از گونه‌های درنا می‌شود به درنای سیبری (Grus leucogeranus) اشاره کرد.
تغذیه
درناها، گیاهان کوچک، حشرات، قورباغه‌ها، کرم‌ها، خزندگان وماهیان کوچک ، وتخم جانوران آبی را می‌خورند.
جفت گیری
گروههای درناها هنگام فصل جفت گیری، گرد می‌آیند وبه رقص می‌پردازند. درناها هنگام رقص با هیجان می‌رقصند. در اوقات دیگر درناها روی یک پا می‌ایستند. این پرنده دربوته زارها یا مردابها بسر می‌برند. هر درنای ماده در فصل یک تخم می‌گذارد.

[Han!YE]

بلبل خرما

بلبل خرما (Pycnonotus leucotis) پرنده‌ای از خانوادهٔ بلبل است که در شمال عراق، جنوب ایران، افغانستان، پاکستان، شمال غرب هندوستان و شبه جزیره عربستان زندگی می‌کند.
بلبل خرما قدری از بلبل بزرگتر است. نر و ماده آن هم‌شکل است. سر و گلوی سیاه با لکه بزرگ سفید در ناحیه گونه، سطح پشتی قهوه‌ای روشن، سطح شکمی خاکستری چرک، پوشپرهای زیر دمی زرد نارنجی و دم سیاه با نوک سفید دارد. روی سر اثری از کاکل دارد.
پرنده‌ای است آشنا و پر سروصدا، معمولا جفت جفت و یا به صورت دسته‌های کوچک دیده می‌شود. پرنده جوان سر قهوه‌ای رنگ دارد.
محل زیست آن اغلب باغات و نخلستان‌ها و جاهای پر درخت است گاهی هم در نقاط کم درخت دیده می‌شود. غذای اصلی آن همچنان که از نامش بر می‌آید بیشتر میوه درخت خرما و سایر میوه هاست. در لیست غذای او حشرات و ملخ‌ها و کرم نیز جایگاه ویژه‌ای دارد . لانه‌اش را اغلب بر روی شاخه درختان موجود می‌سازد. تولید مثل آنها در اواسط ماه‌های اردیبهشت و خرداد صورت می‌گیرد. بلبل ماده پس از اتمام کار لانه‌سازی دو یا سه عدد تخم می‌گذارد و پرنده نر و ماده به نوبت ۱۴ تا ۱۵ روز روی تخم می‌خوابد و سپس والدین جوجه‌ها را با کرم‌ها تغذیه می‌کنند که بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ کرم در روز برای دو جوجه می‌آورند . بعد از ۱۵ روز جوجه‌ها آشیانه را ترک می‌کنند . تغذیه جوجه‌ها تا زمان پرواز که یک ماهی به طول می‌انجامد بر عهده والدین است.
بلبل خرما از جمله آفات درخت خرما محسوب می‌شود زیرا شهد خرماهای رسیده را می‌خورد و در نتیجه آن خرماها یا می‌ریزد و یا حشرات در آن تخم می‌گذارند. وقوع این امر موجب خسارت عمده‌ای می‌شود. بلبل خرما را بعضا به جهت آواز خوانی و انس گرفتن سریع با محیط خانه و انسان، دست آموز و نگهداری می‌کنند. این پرنده چنانچه محیط امنی برایش فراهم شود می‌تواند در خانه لانه‌سازی و تولید مثل نماید.

[Han!YE]

فنچ

فنچ راه راه

فنچ پرنده‏ای از جنس سهره می‏باشد که برخی از گونه‌های آن نظیر فنچ راه راه بومی استرالیا می‌باشد وبرخی گونه‌های دیگر در مناطق وسیعی از اروپا پراکنده‌اند. همچنین گونه‌های دیگری از این پرنده را می‌توان در اندونزی و تیمور شرقی به صورت بومی و در آمریکا ، پرتغال و پورتوریکو بصورت رها سازی شده یافت. این پرنده در دشت‏های باز با درخت و درختچه‏های پراکنده زیست می‏کنند. اما با مزاحمت‏های انسان نیز کنار آمده و حتی در جاهایی که زیستگاهشان از بین می‏رود و جای آن را ساخته‏های دست بشر می‏گیرد نیز به زندگی ادامه می‏دهد. این پرنده شامل انواع گوناگونی است که توسط محقیقن ژنتیک یا تکثیر آن توسط دوستدارن این حیوان بوجود آمدند. عمر این پرنده به عوامل محیطی و ژنتیکی آن بسیار وابسته‌است. فنچ‌ها معمولاً پنج تا ده سال عمر می‌کنند، وبرخی معتقدند که تا یازده سال زنده می مانند، و یکی از پرورش دهندگان اظهار می‌دارد که فنچ وی تا دوازده سال عمر کرده وتا سه ماه قبل از تلف شدن ، تولید مثل می‌کرده‌است. فنچ‌ها ازران قیمت بوده وبرخی از نژادهای کمیاب آن کمی گران تر از بقیه به فروش می‌رسند، به همین علت تهیه چند قطعه فنچ برای نگهداری در منزل کاری بسیار ساده وآسان است. معمولاً فنچ‌ها را از قاره آفریقا ، استرالیا وآسیا تهیه می‌کنند .فنچ‌ها پرندگان حساسی هستند وباید آن‌ها را از دود سیگار ویا بوهای تند آشپزخانه ویا مواد ضد عفونی قوی محافظت کرد. زیرا که این بوهای تند می‌تواند باعث مرگ ومیر پرنده شود. فنچ‌ها نسبت به صحبت کردن ویا سوت زدن آدمی عکس العمل نشان داده واز این کار خوشحال می‌شوند ، اما متاسفانه قدرت تقلید صدا را ندارند.
تاریخچه پرورش فنچ
از سال 1478 میلادی که جزایر قناری به تصرف اسپانیایی‌ها درآمد، تعداد زیادی از فنچ یا سهره‌های وحشی وهمچنین تعدادی قناری از آنجا به اسپانیا آورده شد و چون این پرندگان آوای دلنشینی داشتند به تدریج اسپانیایی‌ها به پرورش این گونه پرندگان در منازل علاقمند شدند وچندی نگذشت که تکثیر انبوه این گونه پرندگان توسط برخی از پرورش دهندگان اسپانیایی آغاز گردید و سپس برای فروش به سایر کشورهای اروپایی صادر گردید . اما پرورش فنچ از دیر باز در کشورهای مختلف نظیر هندوستان ، ایران وچین رواج داشته‌است و در ادبیات فارسی کهن ، نام «سهره» به وفور دیده می‌شود.
انواع فنچ
گونه‌های فنچ عبارتند از :
فنچ راه راه ,فنچ طوطی وار آبی رخ ,فنچ بنگالی ,فنچ نواری ,
فنچ جاوه ,فنچ بلوطی ,فنچ چاشنی ,فنچ مونیای سر سفيد,
فنچ مونیای ملوكان ,فنچ آوازه خوان ,فنچ كشیش آفریقایی ,فنچ سرخ
آواز و صداها
این پرنده‏ها بسیار پر سر و صدا هستند.صدای آنها می‏تواند یک بییپ یا مییپ بلند باشد و در واقع صدای آنها تعداد کمی از این نوع صدا است.ریتم آواز در نرها پیچیده‏تر است، و آواز هر نر متفاوت است.هرچند پرنده‏ها صدایشان با دیگر اعضای خانواده‏اشان یکسانی‏هایی دارد.و همه فنچ‏ها در یک چهارچوب خاص و یک ریتم خاصی آواز می‏خوانند.فنچ نر صدایش را با اختلافی کم به پسرش منتقل می‏کند.آواز تا دوره بلوغ ممکن است تغییر کند اما پس از آن در تمام طول عمر پرنده ثابت باقی می‏ماند.تحقیقات علمی در موسسه «ریکن» در ژاپن اشاره کرده‌است که آواز خواندن در ماده‏ها در واقع یک پاداش برای هیجان فنچ نر می‏باشد ، و باعث هیجانی‏تر شدن وی می‏شود.


فنچ راه راه نر
فنچ‏های نر توانایی آواز خواندنشان را در دوره بلوغ و زمانی که ماده‏ها هنوز این توانایی را ندارند، بدست می‏آورند.علت این رشد متفاوت، جایی در دوران جنینی است که فنچ ‏نر استروژن را تولید می‏کند ، که این هورمون در مغز شبیه تستسترون می‏شود ، که به پیشرفت سیستم اعصاب مورد نیاز برای آواز خواندن می‏انجامد.صدای آنها با تعداد کمی آواهای درهم شروع می‏شود.اما آنها دائم سعی و تلاش می‏کنند آواز خود را با آنچه از صدای پدرشان در خاطرشان مانده تطبیق بدهند ، و صدایشان بسرعت تکمیل می‏شود.در طول این مدت آنها آوازشان را با صداهایی که در اطرافشان می‏شنوند ، تکمیل خواهند کرد.همچنین از صدای آواز سایر نرهای نزدیک خودشان نیز الهام می‏گیرند.
فنچ‏های نر از صدایشان تا حدودی برای یافتن جفت استفاده می‏کنند.و برای جفت گیری معمولا از یک صدای منظم بلند استفاده می‏کنند.همچنین فنچ‏ها یک صدای «هیس» در موقعی که قصد دفاع از محدوده خود را دارند از خود تولید می‏کنند.
محبوبیت آنها به خاطر توانایی زیادشان در تولید مثل است و هر کسی می‏تواند از آنها جوجه بگیرد.و توانایی آنها در زندگی در مناطق خشک.این توانایی‏ها باعث شده که فنچ به عنوان یک پرنده آواز خان خانگی مورد پسند عامه قرار بگیرد.
تغذیه و عادات
فنچ جزو پرندگان دانه خوار است و منقارشان برای پوست کندن دانه‏های ریز تناسب یافته‌است.فنچ‏ها ارزن را ترجیح می‏دهند ، اما تخم سایر میوه‏ها را نیز می‏خوردند.همزمان که آنها ارزن را به عنوان غذای اصلی می‏خورند ، از خوردن میوه (خیار ، پرتقال ، انگور ، سیب و ..) ، سبزیجات (کاهو ، سبزی خوردن و ...) و تخم مرغ(مخصوصا هنگام تخم گذاری) لذت می‏برند.آنها همچنین غذاهای زنده مثل کرم ارزن و یا سایر حشرات را نیز دوست دارند.آنها همچنین به شاخه کوچک ارزن نیز علاقمند هستند و یک یا دو پرنده یک شاخه کوچک را در عرض چند روز خواهند خورد.فنچ‏ها در خوردن بسیار حریص و شلوغ هستند ، مثلا دانه‏ها را به هر سو پخش می‏کنند.البته این رفتار کمک زیادی به تکثیر دانه‏ها در طبیعت می‏کند.گذاشتن مقداری خاک در قفس یا ظرف کوچک آب برای استحمام آنها بسیار مفید است و پرنده‏ها خود را در آنها تمیز می‏کنند.

ارزن غذای دلچسب فنچ‌ها

تولید مثل

یک جفت فنچ

یک جفت فنچ هنگامی که می‏خواهند لانه سازی کنند رفتاری را از خود نشان می‏دهند ، به این صورت که به شدت شروع به جمع آوری چیزهایی برای لانه سازی می‏کنند.بهتر است در این دوران کاغذ تکه تکه شده و شاخه‏های کوچک مثل چوب جارو یا برگ در اختیار آنها قرار داده شود.اگر آنها چیزی برای جمع آوری پیدا نکنند از پر و پوست دانه‏ها استفاده خواهند کرد.هر چیزی می‏تواند برای ساخت لانه در گوشه قفس یا حتی در لانه‏ای که صاحب پرندگان در اختیار آنان قرار داده و یا حتی در ظرف غذا انباشته شود.وقتی این رفتار از یک جفت فنچ دیده می‏شود که آنها باید یک لانه به بزرگی یک سیب یا پرتقال بزرگ فراهم کنند.این لانه همیشه باید در بالاترین قسمت گوشه قفس قرار بگیرد.این لانه باید مقابل ظرف غذا و در فاصله نزدیک و معمولی از چوبی که برای نشستن فنچ‏ها در نظر گرفته شده باشد.اگر این میله دور از لانه باشد فنچ نر روی آن نخواهد نشست و در طول دوران تخم گذاری فنچ ماده ترجیح می‏دهد بالای لانه بنشیند.در طول دوران لانه سازی هر دو وقتشان را در طول شب در کنار لانه صرف می‏کنند.

لانهٔ فنچ

وقتی لانه مورد قبول واقع شد و هر شب را در آن سپری کردند ، آنها اقدام به جمع آوری مقدار زیادی تکه‏های نرم برای کف لانه از برگ و رشته‏های مثل نخ و شاخه‏های نرم می‏کنند.آنها موادی را ترجیح می‏دهند که یک جفت از آنها بیشتر از ۲٫۵ سانتیمتر طول نداشته باشد و از هر نوع و رنگی از مواد نرم استفاده می‏کنند.لانه با کوچکترین چیزهای ممکن که برای ساختن لانه مناسب هستند در یک هفته قبل از تخم گذاری بسته می‏شود.در هر دوره تخم گذاری بین ۳ تا ۱۲ تخم گذاشته می‏شود.
فنچ نر و ماده ممکن است از ۳ تا ۱۲ تخم در دوره‏ای که برای تخم گذاری فعال هستند بگذارند.جوجه‏ها به ترتیب تخم گذاری سر از تخم در می‏آورند.معمولا یک یا دو تخم بدون آنکه جوجه‏ای از آن بیرون بیاید باقی می‏ماند تا والدین تغذیه جوجه‏ها را شروع کنند.لانه باید تنها به طور کامل به حال خود رها شود ، در واقع بعد از آغاز دوره تخم گذاری و تا زمانی که جوجه‏ها جرات کنند خودشان از آن بیرون بیایند ، نباید کاری به لانه پرنده داشت.چون ممکن است از روی تخم خود بلند شوند و دیگر روی آن ننشینند.مدت زمانی که تخم‏ها گذارده شود تا اینکه جوجه‏ها جرات کنند از لانه بیرون آیند متغیر است ٬اما معمولا تخم‏های خوب ۱۴ تا ۱۶ روز طول می‏کشد تا جوجه‏ها از آن بیرون بیایند و همچنین ۳ تا ۴ هفته از دنیا آمدن جوجه‏ها زمان نیاز است تا آنها از لانه بیرون بیایند.فنچ‏ها معمولا والدین بسیار خوبی هستند و با میل و اشتیاق به نوبت بر روی تخم‏ها و همینطور بعد از آن کنار جوجه‏ها ‏می‏نشینند و آنها را به نوبت تغذیه می‏کنند.
تا وقتی که همه جوجه‏ها از لانه بیرون نیامدند و بدون وابستگی به پدر و مادرشان بر روی میله ننشسته‏اند ، لانه نباید از قفس خارج شود.بعد از بیرون آمدن همه جوجه‏ها ، فنچ مادر به سرعت برای دوره بعدی تخم گذاری به لانه بر می‏گردد.وقتی که ماده شروع به تخم گذاری می‏کند ، تنها جفت او اجازه خواهد داشت در لانه باشد.شروع دور بعدی تخم گذاری هنگامی که هنوز جوجه‏های قبلی در لانه باشند باعث می‏شود که استرس و فشار زیادی به پرنده‏ها وارد شود.پرنده نر اجازه نخواهد داد هیچ پرنده‏ای در نزدیکی لانه در هنگام تخم گذاری باشد.پرنده نر در این هنگام شروع به نزاع با سایر پرندگان و سر و صدا و حمله کردن به آنها می‏کند.

جوجه فنچ
تعیین جنسیت فنچ
تعیین جنسیت در گونه‌های مختلف فنچ از گونه‌ای به گونه دیگر متفاوت است در برخی از گونه‌ها نظیر فنچ راه راه رنگ وشکل پرنده نر وماده با هم تفاوت دارند ومی توان به راحتی از روی رنگ وشکل ظاهری نر و ماده را از یکدیگر تمییز داد .در گونه فنچ راه راه می‏توان به سادگی آنها را از هم تشخیص داد.فنچ‏های نر معمولا پرهای نارنجی روشنی بر روی گونه‏اشان دارند.و یک منقار سرخ رنگ(در مقابل منقار نارنجی ماده)و همراه با یک طرح سیاه و سفید مشخص.در برخی موارد رنگ منقار تنها گزینه بیان کننده جنسیت هست ، چون رنگ نارنجی روی گونه بعضی وقتها کم رنگ می‏شود یا اصلا از بین می‏رود.جوجه‏ها نیز معمولا شبیه رنگ پدر و مادرشان هستند و گاهی نیز با رنگ آنها اختلاف دارند.جوجه‏های درون لانه خاکستری هستند که در برخی جاها با رنگ سفید کامل شده‌است.این اختلاف‏ها به علت جفت گیری‏های مختلف بین انواع مختلف فنچ‏ها در یک مکان خاص که آنها در کنار هم نگهداری می‏شوند مثل مغازه پرنده فروشی بروز می‏کند.به هر حال پرنده گونه نارنجی که بسیار فعال و سرسخت‏تر هستند مطمئناً یک نر جوان است و گونه‏های نارنجی نیز از دو ماهگی ظاهر می‏شوند.همچنین فنچ‏های بسیار جوان منقاری سیاه رنگ دارند و وقتی به سن بلوغ برسند رنگی می‏شود. در برخی گونه‌های دیگر نر وماده کاملاً شبیه به هم بوده وامکان تعیین جنس مقدور نمی‌باشد برای مثال در فنچ طلایی علایم چندانی برای تشخیص نر وماده وجود ندارد ولی به میزان زیادی می‌توان جنس پرنده را با بازرسی مخرج آن تعیین کرد ورنگ آن در پرنده ماده به رنگ روشن ودر پرنده نر به رنگ تیره تا مشکی است . فنچ های نابالغ رنگ شان تیره تر از فنچ های بالغ است. فقط در حالی که رنگ پرهای فنچ‌ها تیره تر است، شما می‌توانید به سن تقریبی آن‌ها پی ببرید. فنچ‌ها در سن شش ماهگی دارای پرهای کامل شده وجثه آن‌ها همانند جثه بالغ‌ها می‌شود.
دست آموز کردن
معمولا فنچ‏ها ترجیح می‏دهند به شیوه خودشان زندگی کنند.اما به هر حال ممکن است یک فنچ دست آموز هم شود.البته برای اینکه در این کار موفق شویم باید فنچ بسیار جوان باشد و در ضمن جفتی هم برایش فراهم نشود.البته بعضی فنچ‏ها هم دیده شده‏اند که با آنکه جفت هم برایشان فراهم شده همچنان دست آموز باقی ماندند.
رابطه فنچ با کودکان
فنچ‌ها پرندگانی بسیار حساس با جثه‌ای کوچک ورنگ آمیزی بسیار زیبا می‌باشند وکودکان علاقه زیادی به گرفتن آن‌ها وبازی با آن‌ها دارند، که این کار چندان خویشاند پرنده نمی‌باشد ودستکاری بیش از حد وفشار دادن پرنده به وسیله کودکان ممکن است که منجر به تلف شدن پرنده شود. لذا شایسته‌است پرنده را از دسترس کودکان دور نگه داشته وبه کودکان آموزش داده شود که از دست زدن به پرنده خودداری کرده وتنها به تماشا کردن آن اکتفا نمایند. بدیهی است که نزدیکی بیش از کودک به قفس پرنده نیز می‌تواند باعث ترس و وحشت پرنده شده واز سوی دیگر سلامتی کودک را در معرض خطر قرار دهد.
رابطه فنچ با سایر حیوانات خانگی
وجود گربه در خانه می‌تواند تهدیدی جدی برای فنچ باشد، حتی اگر گربه نتواند به طور مستقیم از لابه لای میله‌های قفس به پرنده آسیبی برساند، حضور آن موجب ناراحتی شدید پرنده می‌شود. از طرف دیگر گربه می‌تواند با وارد کردن ضربه به قفس و واژگون کردن آن باعث مجروح شدن پرنده می‌شود و در این میان فنچ بیش از سایر پرندگان توجه گربه را به خود جلب می‌کند، با وجود این تمام پرنده‌ها در معرض خطر هستند. سگ‌ها معمولاً حضور پرنده خانگی را در منزل بدون هیچ ناراحتی و واکنشی می پذیرند. این نکته را هیچ گاه از یاد نبرید که خرید پرنده جدید فقط به معنای وارد کردن یک پرنده جدید به قفس نیست. چه بسا همین کار سبب بروز برخوردهای شدید بین دو پرنده شود. پرنده تازه وارد را باید آرام و به تدریج با پرنده قدیمی آشنا نمود. برای آشنا ساختن تدریجی دو پرنده، باید آن‌ها را در دو قفس مجزا در کنار یکدیگر قرار داد. هدف آن است که هر پرنده حضور پرنده دیگر را بپذیرد. هیچ گاه قفس‌ها را طوری کنار هم قرار ندهید که دو پرنده بتوانند از لابه لای میله‌ها با یکدیگر تماس پیدا کنند، چرا که ممکن است یکی از آن‌ها پای پرنده دیگر را که همدم احتمالی آن خواهد بود، مجروح نماید و این حالت ممکن است سبب بروز خونریزی شدید در پرنده مجروح شود.