+ پاسخ به مبحث
نمایش نتایج 1 تا 10 از 10

مبحث: آرزوهای من

  1. #1
    كاربر خوب گيگاپارس
    3,177 امتیاز ، سطح 13
    26% کامل شده  امتیاز لازم برای سطع بعدی 373
    14.0% فعالیت
    دستاورد ها:
    SocialTagger Second ClassVeteran1000 Experience Points
    نماد mabhooot
    تاريخ عضويت
    Jul 2009
    محل سکونت
    شهر خدا
    پست
    288
    گيپا
    86,209
    پس انداز
    0
    امتیاز
    3,177
    سطح
    13
    تشكرها
    137
    186 بار در 128 پست از اين كاربر تشكر شده


    به نظر شما این پست مفید است؟ بله | خیر

    پیش فرض آرزوهای من

    آگهی تبلیغات (برای حمایت از گیگاپارس)
    کوچولو بودم.. دلم میخواست یه شهربازی داشتم...یه شهربازی که اونور ابرا بود...همه جور خوراکی داشت..رئیسش من بودم..نه بلیط می خواست نه هیچی..یه قطارم داشتم...اونم نامرئی بود...بعد بچه های فقیر رو پیدا میکردم سوار قطار میکردم...ما هم نامرئی میشدیم..میرفتیم و می رفتیم تا میرسیدیم به اونور ابرا ...به شهربازی..هیشکی ما رو نمیدید..همه خوشحال بودن.اونقدر بستنی میخوردیم که دیگه نمیتونستیم راه بریم.همه ی بچه ها خوشحال بودن.کسی یادش نبود که پدرشو از دست داده.اون یکی بچه یادش مرفت که توی خیابونا ادامس میفروشه..یکی دیگه واسه مامانش دلتنگی نمیکرد...روی تن هیچ بچه ای جای زخم نبود.همه خوشحال بودن...اونجا شهربازی من بود...
    عجب دنیای عجیبی...من عاشق توام.توعاشق اویی و او عاشق کس دیگری...و ما همه تنهاییم

  2. 3 نفر از mabhooot برای این مطلب مفید تشکر کرده اند:


  3. #2
    كاربر تازه وارد
    2,164 امتیاز ، سطح 10
    79% کامل شده  امتیاز لازم برای سطع بعدی 86
    0% فعالیت
    دستاورد ها:
    1 year registeredTagger Second Class1000 Experience Points
    نماد mohsengzm
    تاريخ عضويت
    Sep 2009
    محل سکونت
    shiraz
    پست
    49
    گيپا
    9,867
    پس انداز
    0
    امتیاز
    2,164
    سطح
    10
    تشكرها
    8
    12 بار در 8 پست از اين كاربر تشكر شده


    به نظر شما این پست مفید است؟ بله | خیر

    پیش فرض

    منو یاد این داستان انداختی

    «تِرِزا» درست مثل یک عروسک کوچک و ظریف بود، و برای همین، او را «تِرِزینا» یعنی ‌«تِرِزای کوچک» صدا می‌کردند. تِرِزینا با پدر و مادر و مادربزرگش در یک دهکده‌ی کوهستانی زندگی می‌کرد. او دخترکِ بسیار شاد و خوشحالی بود و واقعا از زندگی لذت می‌برد. راه رفتنش مثل رقصیدن، و حرف زدنش مثل آواز خواندن بود. تِرِزینا، بعد از مدّتی، صاحب برادر کوچکی به‌نام «آنسِل» شد. دخترک، برادرش را خیلی دوست داشت. اغلب، او را بغل می‌کرد و با خود به صحرا می‌برد تا گُل‌های زیبای صحرایی و گاوهای بزرگ ولی بی‌آزار را که مشغول چَرا بودند، نشانش دهد. گاهی هم برای آوردن تخم‌مرغ‌های تازه او را با خود به مرغدانی می‌برد.
    آنها خانواده‌ای واقعاً خوشبخت بودند، ولی متأسفانه ناگهان جنگ شروع شد. پدرِ تِرِزینا را مجبور کردند به جنگ برود، و او دیگر نتوانست به خانه برگردد. مادر و مادربزرگ تِرِزینا با شنیدن خبر کشته‌شدن پدر، در حالی‌که یکدیگر را در آغوش گرفته بودند، از شدّت غم و اندوه، زار زار می‌گریستند. تِرِزینا، که از همه‌جا بی‌خبر بود، با تعجّب پرسید: «شما چرا دارید گریه می‌کنید؟»
    مادربزرگ آهی کشید و گفت: «آخ، تِرِزینای بیچاره‌ی من! آنسِلِ کوچکِ عزیز! پدرتان دیگر هیچ‌وقت به خانه بازنخواهدگشت.»
    تِرِزینا، که باز هم تعجّب کرده‌بود، پرسید:
    - چرا باز نخواهد گشت؟ پدرخیلی مهربان است و من او را خیلی خیلی دوست دارم. نامه‌ای به پادشاه می‌نویسم و از او خواهش می‌کنم پدرم را آزاد کند تا همیشه در کنارش باشم.
    - ولی دختر عزیزم! پادشاه هیچ کاری برای پدر تو نمی‌تواند بکند. او پدرت را به جنگ فرستاد، حالا هم جنگ تمام شده و پادشاه پیروز؛ ولی این پیروزی برای ما شادی به همراه نیاورده، چون پدرت در این جنگ کشته شده‌است.
    تِرِزینا، که از شدّت خشم و غضب قرمز شده‌بود، فریاد زد: «حالا که این‌طور است، من دیگر نمی‌خواهم در این دنیای وحشتناکِ بی‌عدالت زندگی کنم!»
    مادرش با مهربانی گفت: «دختر عزیزم! وقتی که بزرگ شدی، خیلی چیزها را خواهی فهمید.»
    تِرِزینا، درحالی‌که گونه‌هایش از اشک خیس شده‌ بود، با عصبانیّت فریاد کشید: «نمی‌خواهم، نمی‌خواهم هیچ‌چیز را بفهمم! اصلاً‌ نمی‌خواهم دیگر بزرگ شوم! دلم می‌خواهد همیشه کوچک بمانم!»
    و واقعاً از آن روز به بعد تِرِزینا دیگر بزرگ نشد و همان اندازه که بود، ماند. فقط در قلبش به‌جای شادی غم و غصّه بزرگ شد
    اما آنسِل روز به ‌روز رشد می‌کرد. به زودی تا کمر تِرِزینا و بعد هم تا سر شانه‌های او قد کشید. تِرِزینا هم، که با خود عهد کرده‌بود دیگر بزرگ نشود، مرتّب تکرار می‌کرد: «من دنیایی را که در آن این‌همه بی‌عدالتی و بدبختی هست، نمی‌خواهم!»
    حالا دیگر مردم تِرِزینا را «دختری که بزرگ نمی‌شود» می‌نامیدند. دختربچّه‌هایی که زمانی هم‌قد و اندازه‌ی تِرِزینا بودند، اکنون دخترخانم‌های زیبا و خوش‌قامتی شده و مشغول تهیّه‌ی جهیزیّه‌ی عروسی‌شان بودند. آنها به تِرِزینا می‌گفتند:
    - تِرِزینا، اگر بزرگ نشوی، آن‌وقت کسی با تو ازدواج نخواهدکرد.
    - باشد؛ من اصلاً‌ نمی‌خواهم ازدواج کنم.
    - خُب، اگر همین‌طور کوچک بمانی، آن‌وقت کفش‌های پاشنه‌بلند هم نمی‌توانی بپوشی.
    - چه اهمّیتی دارد؟ من از کفش‌های چوبیِ خودم بیشتر خوشم می‌آید.
    آن‌وقت دخترها می‌خندیدند و تِرِزینا هم، با یک دنیا غصّه، به انبارِ کاه پناه می‌برد. روزهای زیادی را آنجا می‌گذراند و تمام مدّت در فکر این بود که بقیه‌ی عمرش را چگونه باید سپری کند، و آن‌قدر فکر می‌کرد که عاقبت سرش درد می‌گرفت.
    در همین ایّام، مادرِ تِرِزینا را که از شدّت غصّه و کارهای سخت مریض شده‌بود، در بیمارستان بستری کردند. حالا دیگر همه‌ی کارهای خانه را مادربزرگ، که دیگر خیلی پیر شده‌بود، انجام می‌داد. مادربزرگ مجبور بود برای روشن‌کردن اجاق، هیزم‌های سنگین را به دوش بکشد، درحالی‌که تواناییِ آن را نداشت؛ و تِرِزینا از دیدن این منظره قلبش به درد می‌آمد.
    یک‌روز که مادربزرگ سطل‌های پُر از آب را به سختی به خانه می‌آورد، رو به تِرِزینا کرد و گفت: «تِرِزینا، ببین! من واقعاً پیر و ناتوان شده‌ام، کاش تو کمی بزرگ‌تر بودی و می‌توانستی به من کمک کنی.»
    تِرِزینا سعی کرد سطل‌های پُر از آب را بردارد، ولی نتوانست. رفت سراغ هیزم‌ها، آن‌قدر برای تِرِزینا سنگین بودند که افتاد و زانویش زخم شد. آن‌وقت او نشست و با خودش فکر کرد: «دیگر مجبورم بزرگ شوم؛ البتّه فقط کمی؛ فقط به اندازه‌ای که بتوانم به مادربزرگ کمک کنم.»
    و همین کار را هم کرد. کمی بزرگ شد. حالا دیگر می‌توانست آب و هیزم بیاورد. مادربزرگ، که خیلی خوشحال شده‌بود، تِرِزینا را غرق در بوسه کرد و گفت: «متشکرم تِرِزینا! تو واقعاً دختر عاقلی هستی! آیا می‌توانم از تو خواهش کنم به گاومان علوفه بدهی؟ من دست‌هایم خیلی درد می‌کند و اصلاً‌ نمی‌توانم چنگک سنگین را بردارم.»
    تِرِزینا رفت توی انبار کاه که درست بالای طویله قرار داشت، چنگک را برداشت تا از آن بالا برای گاوشان علوفه بریزد، ولی چنگک سنگین بود و او نتوانست آن را بلند کند.
    تِرِزینا باز هم تصمیم گرفت بزرگ شود؛ البتّه این بار هم فقط کمی؛ آن‌قدر که بتواند چنگک را بلند کند و مادربزرگ را از زحمت علوفه دادن به گاو نجات دهد. بعد از آن، تِرِزینا با خود عهد کرد که دیگر بزرگ نشود؛ حتّی به اندازه‌ی یک سانتی‌متر! حالا قدّ تِرِزینا درست اندازه‌ی دخترهای هم سن و سالش شده‌بود. ولی باز هم اهالی دهکده، از روی عادت، او را «تِرِزینایی که بزرگ نمی شود» صدا می‌کردند. آخر ترکِ عادت مشکل است. ولی از حق نگذریم؛ این لقب به تِرِزینا می‌آمد، چون بعد از آن دیگر قدّش بلند نشد.
    مادر تِرِزینا هنوز در بیمارستان بستری بود که مادر بزرگ درگذشت و تِرِزینا با آنسِل، که حالا به مدرسه می‌رفت، تنها ماند. حالا تِرِزینا مجبور بود هر روز صبح برادرش را بیدار کند و بالای سرش بایستد تا حتماً دست‌ و صورتش را بشوید، صبحانه و کیف و کتابش را آماده کند، و او را به مدرسه ببرد. در بازگشت هم برای ناهار خرید می‌کرد و به نظافت خانه می‌پرداخت. به مرغ‌ها دانه می‌داد، شیر می‌دوشید، علف‌های هرز را از توی جالیز می‌کَنَْد، و ... . خلاصه کار خیلی زیاد بود و تِرِزینا هم با آن قدّ و قواره‌ی کوچکش نمی‌توانست از پس همه‌ی آن‌ها برآید. هنوز روز به نیمه نرسیده‌ بود که از خستگی از پا در می‌آمد و بقیه‌ی کارها انجام نشده باقی می‌ماند. شب‌ها پلک‌هایش از خستگی روی هم می‌افتادند، ولی او نمی‌توانست برود بخوابد؛ چون باید ظرف‌های کثیف را می‌شست، لباس مدرسه‌ی برادرش را تمیز و جوراب‌هایش را وصله می‌کرد.
    تِرِزینا، که دیگر طاقت و تواناییِ انجام آن همه کار را نداشت، تصمیم گرفت باز هم کمی بزرگ شود، فقط آن قدر که بتواند تا آمدن مادرش از بیمارستان، از برادرش مواظبت کند؛ او هنوز خیلی کوچک بود و به کمک تِرِزینا احتیاج داشت. به این ترتیب، تِرِزینا باز هم کمی بزرگ شد و دیگر کارهای خانه را به‌راحتی انجام می‌داد. گاهی خودش را در آینه‌ی قدّی که روی درِ کمد بود نگاه می‌کرد، و از اینکه می‌دید قدّش آن‌قدر بلند شده، عصبانی می‌شد و خودش را سرزنش می‌کرد و می‌گفت: «چقدر من بی‌اراده هستم! تصمیم گرفته‌بودم دیگر بزرگ نشوم؛ ولی حالا توی آینه‌ی قدّی هم جا نمی‌گیرم!» تِرِزینا، که دوست نداشت افکار بد و غم‌انگیز را در سرش نگه دارد، زود شروع به کار می‌کرد و به خودش دلداری می‌داد و می‌گفت: «عیبی ندارد! من نه به خاطر خودم، بلکه برای کمک به دیگران بزرگ شده‌ام؛ پس نباید خودم را سرزنش کنم.»
    بالاخره یک روز، مادر، که حالش کمی بهتر شده‌بود از بیمارستان مرخّص شد و به خانه برگشت. مادر که دید در خانه همه چیز مرتّب و منظّم است و تِرِزینا هم آن‌قدر بزرگ و زیبا شده که به سختی می‌شد او را شناخت، از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجید. او خواست که در کارهای خانه به تِرِزینا کمک کند، ولی تِرِزینا به مادرش اجازه نداد حتّی از جایش تکان بخورد، و به او گفت: «مادر جان! شما بهتر است زیرِ نور آفتاب استراحت کنید تا هر چه زودتر کاملاً سالم و قوی شوید. هر وقت هم که حوصله‌تان سر رفت، بروید و کمی گردش کنید.»
    حالا آن‌ها سه نفر شده‌بودند و کارهای خانه هم به همین اندازه بیشتر شده بود، و باز تِرِزینا احساس می‌کرد که نمی‌تواند به تنهایی از پس همه‌ی کارها برآید. چاره‌ای نبود جز اینکه بازهم کمی بزرگ شود. با خود گفت: «باشد! این‌بار هم به خاطر مادر و برای این‌که او دیگر مریض نشود، باید کمی بزرگ بشوم.» و به این ترتیب، باز هم بزرگ‌تر و دوباره اندازه‌ی دخترهای هم سن و سالش شد. دوستانش به شوخی به او می‌گفتند: «تِرِزینا! بهتر است دیگر بزرگ نشوی، چون آن‌وقت قدّت از پسرها هم بلندتر می‌شود و هیچ‌کس به خواستگاری‌ات نخواهد آمد.» و تِرِزینا جواب می‌داد: «خُب، این که به نفع شماست. من اصلاً‌ به پسرها فکر نمی‌کنم.» تِرِزینا واقعاً نه تنها به هیچ پسری، بلکه به خودش هم فکر نمی‌کرد. او فقط در اندیشه‌ی کمک کردن به هر کسی بود که به او نیاز داشت؛ و از بزرگ‌شدن خودش هم فقط به همین دلیل راضی و خشنود بود.
    مادرِ تِرِزینا، که حالا کاملاً بهبود یافته‌ بود، دوباره کارهای منزل را به عهده گرفت. تِرِزینا، که حالا کمی وقتِ آزاد پیدا کرده‌بود، تصمیم گرفت به پیرزنِ تنهای همسایه‌شان کمک کند. کم‌کم همه‌ی اهالی دهکده، هروقت به کمکی نیاز داشتند، فورا سراغ تِرِزینا می‌رفتند. او هم با کمال میل به همه کمک می‌کرد و از این‌کار بسیار لذّت می‌برد و خوشحال بود.
    یک روز شایعه‌ای در دهکده دهان به دهان گشت. همه از یک راهزن که در کوه‌‌های اطراف کمین کرده‌بود، صحبت می‌کردند. به زودی این راهزن، که تا بیخِ دندان‌هایش مسلّح بود، به دهکده حمله کرد و دستور داد فورا یک کیلو طلا برایش جمع کنند. راهزن تهدید کرده‌بود که حتّی اگر یک گِرَم کم باشد، تمام خانه‌ها را به آتش خواهد کشید.
    هیچ‌کس در دهکده جرأت نکرد به جنگِ راهزن برود. زنان رفتند و هرچه انگشتر و گوشواره و گردن‌بندِ طلا داشتند، آوردند. زن بقّال دهکده هم ترازوی بقّالی را برای وزن کردنِ طلاها آورد و به خاطر این لطف بزرگش خود را از دادن طلا معاف کرد.
    و امّا تِرِزینا، به جای آوردن طلا، رفت تا مردان دهکده را جمع کند. تِرِزینا گفت: «اگر همه با هم متّْحد شوید، می‌توانید این راهزن را شکست دهید، زیرا شما زیاد هستید و او فقط یک نفر.»
    مردان، درحالی‌که از ترس می‌لرزیدند، جواب دادند: «ولی او اسلحه دارد و ما نداریم. بهتر است طلاها را بدهیم و از شرّش خلاص شویم.»
    تِرِزینا، که واقعاً خشمگین شده بود، داد زد: «معلوم نیست شماها مرد هستید یا یک گلّه گوسفند!»
    امّا هیچ مردی پاسخ نداد. فقط همه سرهایشان را پایین انداخته بودند تا کسی صورتِ سرخ‌شده از خجالتشان را نبیند. تِرِزینا با دیدن این وضع تصمیم گرفت خودش به تنهایی حسابِ این راهزن را برسد. فورا به خانه برگشت و رفت مقابل آینه ایستاد و همین‌طور که خود را نگاه می‌کرد، با صدای بلند و مصمّم گفت: «می‌خواهم بزرگ و بزرگ‌تر شوم! می‌خواهم غول شوم.»
    هنوز حرف‌های تِرِزینا تمام نشده‌بود که شروع کرد به بزرگ شدن، و آن‌قدر بزرگ شد که دیگر سرش به سقف اتاق می‌خورد. ولی تِرِزینا که هنوز راضی نشده‌بود، آمد توی حیاط تا هیچ سقفی جلو بزرگ‌شدنش را نگیرد. حالا دیگر قدّش به شیروانی خانه رسیده‌بود، امّا او باز هم می‌خواست بزرگ‌تر شود، می‌خواست قدّش به دودکش بلند روی شیروانی برسد، و رسید. حالا تِرِزینا کاملاً مطمئن بود که می‌تواند نقشه‌اش را عملی کند؛ نقشه‌ای بسیار ساده! تِرِزینا وارد میدان دهکده شد و به طرف راهزن رفت. او، با دیدن تِرِزینای غول‌پیکر، درحالی‌که دندان‌هایش از ترس به‌هم می‌خورد، تفنگش را انداخت و پا به فرار گذاشت. امّا تِرِزینا فقط با چهار قدم به او رسید، یقه‌اش را گرفت، از زمین بلندش کرد و گذاشت روی ناقوس کلیسای دهکده و به او دستور داد: «همان‌جا بمان و تا سربازان برای دستگیری‌ات نیامده‌اند، از جایت تکان نخور!»
    راهزن از ترسِ افتادن از آن بالا چشم‌هایش را بسته و نفسش را در سینه حبس کرده‌بود. تِرِزینا به پشت سرش نگاه کرد و دید مردم دهکده با فریادهای شادی به طرف او می‌دوند. تِرِزینا نفس راحتی کشید و رفت به خانه‌اش. در راه با خود فکر می‌کرد: «این‌بار دیگر واقعاً اشتباه کردم! برای کمک به مردم به اندازه‌ی یک غول شده‌ام، ولی خُب، بالاخره یکی باید جلو این راهزن را می‌گرفت.»
    در همین موقع، اتفاق عجیبی افتاد. تِرِزینا، با هر قدمی که بر می‌داشت، کوتاه‌تر و کوتاه‌تر می‌شد تا بالاخره به اندازه‌ی همان تِرِزینای زیبا و خوش‌قامتِ گذشته شد. او، بی‌آن‌که سرش به سقف بخورد، وارد خانه شد، و بی‌آن‌که صندلی را بشکند، روی آن نشست. بله، او دوباره همان تِرِزینای سابق، یعنی بهترین، زیباترین، و خوش‌قامت‌ترین دختر دهکده شده‌بود. مردم که به خانه‌ی تِرِزینا آمده‌بودند تا از او تشکّر کنند، از دیدنش با آن قامت متناسب واقعاً متعجّب شدند. ولی تِرِزینا فقط به آن‌ها لبخند می‌زد. او آن‌قدر خوش‌قلب و ساده‌دل بود که نمی‌دانست وقتی انسانی با بی‌عدالتی مبارزه می‌کند، خیلی خیلی بزرگ می‌شود، اگرچه به اندازه‌ی یک آدم معمولی باشد.
    تِرِزینا احساس خوشبختیِ واقعی می‌کرد، زیرا توانسته بود اشتباهی را که در کودکی مرتکب شده‌بود، اصلاح کند.


    (از کتاب «دختری که نمی‌خواست بزرگ شود»، مجموعه داستانی از «جانی روداری»، ترجمه مهناز صدری، نشر زمان)
    اخرین ویرایش توسط mohsengzm : 16-09-2009 at 02:20 PM

  4. 3 نفر از mohsengzm برای این مطلب مفید تشکر کرده اند:


  5. #3
    كاربر خوب گيگاپارس
    3,177 امتیاز ، سطح 13
    26% کامل شده  امتیاز لازم برای سطع بعدی 373
    14.0% فعالیت
    دستاورد ها:
    SocialTagger Second ClassVeteran1000 Experience Points
    نماد mabhooot
    تاريخ عضويت
    Jul 2009
    محل سکونت
    شهر خدا
    پست
    288
    گيپا
    86,209
    پس انداز
    0
    امتیاز
    3,177
    سطح
    13
    تشكرها
    137
    186 بار در 128 پست از اين كاربر تشكر شده


    به نظر شما این پست مفید است؟ بله | خیر

    پیش فرض

    مرسی خیلی جالب بود......... من دوست دارم بچه ها از آرزوهاشون بگن..مخصوصا از آرزوهای کودکیشون...دلم می خواد یادشون بیاد کوچیک که بودن چی می خواستن...و باز هم اونا رو بخوان...
    عجب دنیای عجیبی...من عاشق توام.توعاشق اویی و او عاشق کس دیگری...و ما همه تنهاییم

  6. #4
    کاربر ویژه گیگاپارس (VIP)
    8,602 امتیاز ، سطح 22
    19% کامل شده  امتیاز لازم برای سطع بعدی 648
    6.0% فعالیت
    دستاورد ها:
    SocialYour first GroupRecommendation First ClassCreated Album picturesVeteran
    نماد M.L@N3Revolution
    تاريخ عضويت
    Jun 2009
    محل سکونت
    tt.tuningtalk.com
    پست
    650
    گيپا
    106,942
    پس انداز
    0
    امتیاز
    8,602
    سطح
    22
    تشكرها
    1,532
    707 بار در 372 پست از اين كاربر تشكر شده


    به نظر شما این پست مفید است؟ بله | خیر

    پیش فرض

    سلامتی پدر مادرم و خانوادم بهترین چیز برای من
    حرفم ریا نیست
    نمیدونید بیمارستان گردی چه آرزوهایی تو سرت که نمیندازه
    Mitsubishi Lancer Evolution VIII
    همه برو بچه های TuningTalk-TT

  7. #5
    کاربر ویژه گیگاپارس (VIP)
    16,220 امتیاز ، سطح 30
    77% کامل شده  امتیاز لازم برای سطع بعدی 230
    0% فعالیت
    دستاورد ها:
    SocialVeteranTagger First Class10000 Experience Points1000 Experience Points
    نماد tajik_tsa
    تاريخ عضويت
    Jun 2009
    محل سکونت
    گوشه ای از این زمین خاکی
    پست
    564
    گيپا
    344,424
    پس انداز
    9,030
    امتیاز
    16,220
    سطح
    30
    تشكرها
    422
    676 بار در 336 پست از اين كاربر تشكر شده


    به نظر شما این پست مفید است؟ بله | خیر

    Lightbulb

    آرزوهاتو یه جایی یادداشت کن
    و یکی یکی از خدا بخواه
    خدا یادش نمیره
    ولی تو یادت میره
    چیزایی که امروز داری آرزوهای دیروزت بوده

  8. کاربرانی که برای این مطلب مفید از tajik_tsa تشکر کرده اند:


  9. #6
    کاربر ویژه گیگاپارس (VIP)
    8,602 امتیاز ، سطح 22
    19% کامل شده  امتیاز لازم برای سطع بعدی 648
    6.0% فعالیت
    دستاورد ها:
    SocialYour first GroupRecommendation First ClassCreated Album picturesVeteran
    نماد M.L@N3Revolution
    تاريخ عضويت
    Jun 2009
    محل سکونت
    tt.tuningtalk.com
    پست
    650
    گيپا
    106,942
    پس انداز
    0
    امتیاز
    8,602
    سطح
    22
    تشكرها
    1,532
    707 بار در 372 پست از اين كاربر تشكر شده


    به نظر شما این پست مفید است؟ بله | خیر

    پیش فرض

    من بچه بودم آرزو داشتم یه ماشین کوچولو داشته باشم(از همون اول هم عشق ماشین بودم)که سوارش شم
    به بابا گفتم بخر اونم گفت باشه پسر گلم
    ما هم که ساده لوح باور کردیم
    از اونوقت به بعد تا چند هفته اول صبح پرده پنجره حیاط رو کنار میزدم تا ببینم واسم خریده یانه ولی خبری نبود
    کم کم از سرم افتاد
    چه بابای دودره ای داشتم
    یادش بخیر
    فرزانه ممنونم ازت که باعث شدی یادم بیفته
    Mitsubishi Lancer Evolution VIII
    همه برو بچه های TuningTalk-TT

  10. #7
    كاربر وارد گيگاپارس
    2,865 امتیاز ، سطح 12
    54% کامل شده  امتیاز لازم برای سطع بعدی 185
    0% فعالیت
    دستاورد ها:
    Social1 year registeredCreated Album picturesTagger First Class1000 Experience Points
    نماد Ronak_avesta
    تاريخ عضويت
    Sep 2009
    پست
    136
    گيپا
    5,362
    پس انداز
    0
    امتیاز
    2,865
    سطح
    12
    تشكرها
    15
    65 بار در 43 پست از اين كاربر تشكر شده


    به نظر شما این پست مفید است؟ بله | خیر

    پیش فرض

    به اون چیزای که میخوام برسم وتمام بچه های گیگا به ارزوهاشون برسن............./امین

  11. #8
    كاربر خوب گيگاپارس
    3,177 امتیاز ، سطح 13
    26% کامل شده  امتیاز لازم برای سطع بعدی 373
    14.0% فعالیت
    دستاورد ها:
    SocialTagger Second ClassVeteran1000 Experience Points
    نماد mabhooot
    تاريخ عضويت
    Jul 2009
    محل سکونت
    شهر خدا
    پست
    288
    گيپا
    86,209
    پس انداز
    0
    امتیاز
    3,177
    سطح
    13
    تشكرها
    137
    186 بار در 128 پست از اين كاربر تشكر شده


    به نظر شما این پست مفید است؟ بله | خیر

    پیش فرض

    خواهش میکنم... من یه دوست پولداری داشتم که یه عالمه اسباب بازیای باحال داشت..اون موقع تازه از این اسباب بازیایی که مثل واقعیان(مثلا یخچال یا ماشین لباسشوئی) اومده بود توی بازار..اون خریده بود و من همیشه حسرت میخوردم که چرا ندارم... وقتی بچه دار شدم یه عالمه از این اسباب بازیا میخرم و با بچه م اونقدر بازی میکنم که خسته بشیمو خوابمون ببره... میخوام یه عالمه اسبابا بازی بخرم برا خودم..از اون فنجون کوچولوها...قوری و لیوان کوچولو..یه عالمه اسبابا بازی ..اون وقت دوستامو دعوت میکنم خونمون توی اون فنجونا بهشون چای نامرئی میدم تا یادشون بیاد که دنیاشون چقدر ساده بود...
    عجب دنیای عجیبی...من عاشق توام.توعاشق اویی و او عاشق کس دیگری...و ما همه تنهاییم

  12. #9
    كاربر خوب گيگاپارس
    3,177 امتیاز ، سطح 13
    26% کامل شده  امتیاز لازم برای سطع بعدی 373
    14.0% فعالیت
    دستاورد ها:
    SocialTagger Second ClassVeteran1000 Experience Points
    نماد mabhooot
    تاريخ عضويت
    Jul 2009
    محل سکونت
    شهر خدا
    پست
    288
    گيپا
    86,209
    پس انداز
    0
    امتیاز
    3,177
    سطح
    13
    تشكرها
    137
    186 بار در 128 پست از اين كاربر تشكر شده


    به نظر شما این پست مفید است؟ بله | خیر

    پیش فرض

    میدونید بعضیا اسباب بازیای کودکیشونو به عنوان یادگاری نگه میدارن و وقتی بچه دار شدن به بچه هاشون نشون میدن.. من میگم سعی کنیم این آرزوهای بچگیمون رو که الان راحت میتونیم براورده کنیم و براورده کنیم و آرزوهای بچگیمونو نگه داریم...شاید یه روز با اونا بتونیم یه دوست خوب واسه کوچولوها بشیم...
    عجب دنیای عجیبی...من عاشق توام.توعاشق اویی و او عاشق کس دیگری...و ما همه تنهاییم

  13. #10
    كاربر تازه وارد
    1,432 امتیاز ، سطح 8
    61% کامل شده  امتیاز لازم برای سطع بعدی 118
    0% فعالیت
    دستاورد ها:
    1 year registeredTagger Second Class1000 Experience Points

    تاريخ عضويت
    Jul 2010
    محل سکونت
    مشهد
    پست
    11
    گيپا
    918
    پس انداز
    0
    امتیاز
    1,432
    سطح
    8
    تشكرها
    16
    8 بار در 6 پست از اين كاربر تشكر شده


    به نظر شما این پست مفید است؟ بله | خیر

    پیش فرض

    آگهی تبلیغات
    آرزوهای بچگی
    بازی های بچگی
    چه زود گذشت
    ای کاش ان روزها تکرار شوند
    تا دوباره نور خدارا در قلبم احساس کنم

    زیبا بود
    بچگی دورانی داره که هیچ وقت فرامشو شدنی نیست
    من همیشه آرزو داشتم صبح که از خواب پا میشم ببینم یک دنیا کتاب داستان دارم
    اینقدر زیاد که تو اتاقم جا نشن
    ای کاش آدمها انسانیت را به یاد آورند

  14. کاربرانی که برای این مطلب مفید از maryam.aa تشکر کرده اند:


+ پاسخ به مبحث

بازدید کنندگانی که از طریق جستجو کلمات ذیل به انجمنهای گیگاپارس آمده اند:

آرزوهای من

آرزو های من

یکی از آرزوهای من

من وتوعاشقانه

ارزوهای من

خانه ارزوهای من

آرزوهاي من

خانه آرزوهای منآرزو ها ی منیکی از ارزو های بزرگ منارزو های مناسباب بازی بچه فقیرآرزوهاي من:آرزو های عاشقیدنیای من آرزو های منداستان آرزو های منیکی از ارزوهای منخانه ارزوهاي منارزوهای تنهای منارزوهای برای توخانه آرزو های منارزوهای شما داستان ارزوهای کوچکآرزوهای بزرگ منیکی از آرزوهای من..
SEO Blog

اطلاعات این مبحث

Users Browsing this Thread

در حال حاضر 1 کاربر در حال دیدن این مبحث می باشند، (0کاربر عضو و 1 کاربر مهمان)

تگهای این مبحث

قانون های ارسال نوشته

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts