اطلاعات دارویی

[elMirA]

Heparin

گروه داروئي

Cardiovascular Drugs
داروهای قلبی عروقی

زير گروه داروئي

موارد مصرف

هپارین در پیشگیری و درمان ترومبوز وردهای عمقی و ترومبوآمبولی ریوی، جلوگیری از انعقاد خون در گردش خون خارج بدن طی جراحی قلب و روش‌های دیالیز، به عنوان داروی کمکی در درمان آمبولی شریانی محیطی و کاهش خطر بروز ترومبوز مغزی و مرگ در بیمارانی که دچار حمله پیشرونده شدید و ناگهانی می‌شوند، مصرف می‌شود.

مکانيسم اثر

هپارین، به صورت غیر مستقیم در جایگاههای متعدد در هر دو راه داخلی و خارجی انعقاد خون اثر کرده و عمل مهار کننده آنتی ترومبین III( کوفاکتور هپارین ) را بر چندین فاکتور انعقادی فغال شده، از جمله ترومبین ( فاکتور IIA)IXa، Xa، XIa، XIIa تشدید می‌کند. مهار فاکتور فعال شده Xa با تولید ترومبین تداخل کرده و در نتیجه اعمال مختلف ترومبین را در انعقاد خون مهار می‌کند. هپارین همچنین تشکیل کمپلکس آنتی‌ترومبین III ترومبین را تسریع می‌نماید و با این عمل، ترومبین را غیر فعال کرده مانع تبدیل فیبرینوژن به فیبرین می‌گردد. هپارین از طریق مهار فعال شدن فاکتورهای تثبیت کننده فیبرین توسط ترومبین، از تشکیل لخته فیبرینی پایدار جلوگیری می‌کند.

فارماکوکينتيک

پیوند هپارین به پروتئین بسیار زیاد است. متابولیسم دارو کبدی است. نیمه عمر هپارین بطور متوسط 5/1 ساعت است. در صورت تزریق مستقیم وریدی، شروع اثر دارو فوری است. در تزریق زیر جلدی، شروع اثر معمولاً به صورت متابولیت و از طریق کلیه دفع می‌شود.

موارد منع مصرف

این دارو در بیماران مبتلا به هموفیلی و سایر اختلالات خونی، کمی پلاکت خون، اولسرپیتیک، خونریزی اخیر مغزی، زیادی شدید فشار خون، بیماری شدید کبد، آنوریسم، نارسایی کلیه، پس از صدمات شدید یا جراحی اخیر، و حساسیت به هپارین، موارد تهدید به سقط و خونریزی عروق مغزی نباید مصرف شود.

هشدارها

1- این دارو در موارد زیر باید با احتیاط مصرف شود:
بیحسی منطقه‌ای یا انسداد اعصاب ناحیه کمر، دیسکرازی خونی بخصوص کمی پلاکت‌های خون، زایمان اخیر، آندوکاردیت تحت حاد باکتریایی، جراحی‌های اخیر اعصاب یا چشم یا در مواردی که نیاز به عمل جراحی اعصاب یا چشم وجود دارد، پریکاردیت یا نشت مایع به پریکارد،عیب شدید کار کلیه، جراحی عمده یا زخم‌هایی که سبب به وجود آمدن سطوح باز و وسیع می‌شوند، صدمه شدید به ویژه به دستگاه عصبی مرکزی، سوراخ شدگی نخاع، زخم یا سایر ضایعات فعال گوارشی، ادراری، تنفسی، واسکولیت شدید و عیب شدید کار کبد.
2- توصیه می‌شود در بیمارانی که هپارین مصرف می‌کنند، از تزریق عضلانی سایر داروها، به دلیل احتمال بروز هماتوم و خونریزی در اطراف محل تزریق خودداری شود. 3- خونریزی از لثه ممکن است نشانه مصرف بیش از حد هپارین باشد. درمان با هپارین خطر بروز خونریزی موضعی طی جراحی‌های دهان و پس از آن را افزایش می‌دهد.
4- از آنجا که هپارین از بافت‌های حیوانی تهیه می‌شود، توصیه می‌شود در بیمارانی که سابقه حساسیت یا آسم دارند، ابتدا مقدار آزمایشی 1000 واحد قبل از شروع درمان تزریق شود.
5- در صورت استفاده از برنامه درمانی با مقادیر کامل هپارین، مقدار مصرف دارو باید با توجه به نتایج آزمون‌های انعقاد خون برای هر فرد تنظیم شود.

عوارض جانبي

خونریزی، نکروز پوست، کمی پلاکت خون، واکنش‌های حساسیتی ( از جمله کهیر، آنژیوادم و آنافیلاکسی) ، پوکی استخوان پس از مصرف طولانی این دارو گزارش شده است.

تداخل داروئي

مصرف همزمان هپارین با اسید والپروئیک به علت مهار عملکرد پلاکت‌ها ممکن است موجب خونریزی شود. متی‌مازول و پروپیل تیواوراسیل باعث کاهش پروترومبین خون می‌شوند. لذا مصرف همزمان این داروها با هپارین ممکن است باعث افزایش اثر ضد انعقادی شود.مصرف همزمان داروهای ترومبولیتیک، مانند استرپتوکیناز و اوروکیناز با داروهای ضد انعقاد، خطر خونریزی را افزایش می‌دهد. مصرف همزمان هپارین با پروبنسید اثر ضد انعقادی دارو را افزایش و طولانی می‌کند.

نکات قابل توصيه

1- برای به دست آوردن حداکثر اثر بخشی دارو و کاهش امکان خونریزی، دستورات مربوط به مصرف دارو باید کاملاً رعایت شود.
2- در طول درمان با هپارین، از مصرف اسید استیل سالیسیلیک یا داروهای حاوی آن، ایبوپروفن و سایر داروهائی که بر روی پلاکت‌ها موثرند، باید خودداری شود.
3- پزشک و دندانپزشک باید از مصرف این دارو آگاه شوند.
4- به منظور بررسی پیشرفت درمان، ملاقات با پزشک و انجام آزمون‌های انعقاد خون بطور منظم ضروری است.

مقدار مصرف

بزرگسالان : برنامه درمانی با مقدار کامل : از راه زیر جلدی، ابتدا 000/20 – 000/10 واحد به صورت عمیق ( داخل چربی ) و سپس هر 8 ساعت 000/10- 8000 واحد یا هر 1 ساعت 000/20- 000/15 واحد یا با توجه به نتایج آزمون‌های انعقادی تزریق می‌شود. از راه وریدی، ابتدا 000/10-5000 واحد یا u/kg100 هر 4 ساعت یا با توجه به نتایج آزمون‌های انعقادی تزریق ‌می‌شود. از راه انفوزیون وریدی مقدار 000/40 – 000/20 واحد در 1000 میلی لیتر محلول کلرور سدیم ایزوتونیک تزریقی در مدت زمان بیش از 24 ساعت مصرف می‌شود. سرعت انفوزیون، اغلب 1000 واحد در هر ساعت است.
برنامه درمانی با مقادیر کم :
مقدار 5000 واحد 2 ساعت قبل از جراحی و 12-8 ساعت پس از آن به مدت حداکثر 7 روز به صورت زیر جلدی عمیق ( داخل چربی) تزریق می‌شود.
کودکان : از راه وریدی، ابتدا u/kg10-50 هر 4 ساعت یا بر اساس نتایج آزمون‌های انعقادی تزریق می‌شود. از راه انفوزیون وریدی، ابتداu/kg50 به صورت مقدار حمله‌ای و سپس u/kg100 هر 4 ساعت یا بر اساس نتایج آزمون‌های انعقادی تزریق می‌شود.

اشکال داروئي

Injection : 5000u/ml
Injection : 10,000u/ml

[elMirA]

داروهای ناهنجاری بیش فعالی و کم توجهی یا ADHD

مصاحبه ای با دکتر ویلیام باربارسی (William Barbaresi)
در اوایل سال 2006، دو کمیته مشورتی از طرف سازمان نظارت بر دارو و مواد غذایی (FDA) به بررسی نکات ایمنی مربوط به داروهای ناهنجاری بیش فعالی و کم توجهی یا ADHD پرداختند.


یکی از این دو کمیته چنین نظر داشت که تعدادی از داروهای ADHD از جمله ریتالین (Ritalin)، کنسرتا (Concerta)، آدرال (Adderall) و استراترا (Strattera) از جمله داروهایی دارای عوارض شناخته شده –از جمله عامل بالقوه حمله قلبی و طرات قلبی عروقی- هستند که این عوارض به صراحت در کادری سیاه رنگ بر روی بسته بندی آنها نیز درج شده است. از جمله این خطرات قلبی عروقی میتوان به سکته قلبی، افزایش فشار خون، تپش قلب و نارسایی قلب اشاره کرد. در ایالات متحده، هشدارهایی که در کادری سیاه رنگ بر روی جعبه دارو چاپ میشوند، از جمله قویترین عوارض جانبیی هستند که یک دارو میتواند علی رغم داشتن آن همچنان به فروش برسد.

دومین گروه مشاورین به بررسی خطرات بالقوه قلبی عروقی و روانشناختی استفاده کودکان از این داروها پرداختند. اعضای کمیته خواستار درج هشدارهایی شد که با وضوح بیشتر و اطلاعات گسترده و قابل درک برای بیمار، وی را از مزایای داروهای محرک و خطر وقوع مشکلات قلبی عروقی، روان پریشی، جنون، رفتارهای تهاجمی و توهم آگاه کند. آنها به کار بردن شیوه توضیح تخصصی یا قرار دادن هشدارها در کادر سیاه رنگ را مردود دانستند.

گروه مربوط به بیماریهای کودکان با استناد به شواهدی از مطالعات بالینی چنین نظر داشتند که میزان بروز مشکلات روانی بسیار اندک است. آنها چنین توضیح دادند که اکثر گزارشهای مربوط به مشکلات قلبی عروقی با فاکتورهای دیگر مانند بیماریهای قلبی نهفته یا ناهنجاری های قلب مرتبط بوده است. دکتر ویلیام باربارسی (William Barbaresi) متخصص بیماریها و مسائل رشد و رفتاری اطفال در مایوکلینیک (Mayo Clinic) روچستر، به پرسشهایی درباره ایمنی و اثربخشی داروهای ADHD پاسخ داده است.

•آیا داروهای ADHD بی خطر و موثرند؟
سابقه تجویز داروهای ADHD بسیار بیشتر از اکثر داروهای موجود است. تحقیقات انجام گرفته مکتوب درباره داروهای ADHD نیز بسیار بیشتر از نوشتجات مربوط به داروهای دیگر در آمریکا است. تا زمانی که پزشکان به پیروی از رهنمودهای مناسب پرداخته و بیماران را برای بروز احتمالی عوارض جانبی تحت نظر داشته باشند، داروهای بیش فعالی بی خطر محسوب میشوند.

از نظر موثر بودن، باید گفت که داروهای محرک-که بیش از هر دارویی برای ADHD تجویز میشوند- نه نها در کوتاه مدت به کمک کودکان بیش فعال می آیند، بلکه در دراز مدت نیز موثر باقی میمانند. برای مثال، درمان با داروهای محرک رابطه مستقیمی با کاهش خطر ناهنجاریهای مربوط به اعتیاد به مواد دارویی و موارد اورژانسی دارد.

• عوارض جانبی مرتبط با استفاده از مواد محرک برای درمان ADHD چیست؟
داروهای ADHD میتوانند موجب افزایش فشار خون و تند شدن ضربان قلب شوند. اگر شما ناراحتی قلبی داشته باشید، طبعا افزایش فشار خون و تپش قلب ناشی از مصرف این داروها میتواند شما را در معرض خطر ناراحتیهای قلبی عروقی قرار دهد.

در شخصی که دارای اختلالات روانی نهفته باشد، همواره این احتمال وجود دارد که با مصرف داروهای محرک، علایم ناهنجاریهای روحی وی از حالت بالقوه به فعل تبدیل شده و نمود خارجی بیابد. اما درباره اینکه استفاده از داروهای محرک در مقادیر تجویز شده و مناسب بتواند اختلال روانی جدیدی ایجاد کند، هیچ موردی مشاهده نشده است.

با این حال موارد بسیار نادری وجود دارند که در آنها بیمار دچار علایمی چون تحریک پذیری و عصبیت شدید و حتی توهم میشود که میتوان آنها را به داروها نسبت داد. در چنین مواردی با قطع مصرف دارو، علایم مذکور نیز از بین میروند.

• پزشک شما چگونه بر ایمنی و ثمربخشی داروهای ADHD نظارت میکند؟
برای اینکه پزشک معالج از همان ابتدا بداند مقدار دقیق داروی موثر برای هر شخص چقدر است، اطلاعات کافی وجود ندارد، اما برای تجویز دارو مبنای مشخصی وجود دارد. روش کار به این ترتیب است که باید در ابتدا حداقل مقدار موثر تعیین شده از دارو تجویز شود تا پزشک بتواند واکنشهای بیمار نسبت به آنرا سنجیده و سپس میزان داروی نهایی را بر اساس این مطالعه مشخص کند.

مراقبتهای معمول برای کودکانی که تحت درمان با داروهای ADHD قرار گرفته اند شامل معاینه یا چکاپ عمومی به طور منظم است تا قد، وزن، ضربان قلب، فشار خون و دیگر مواردی که میتوانند تحت تاثیر عوارض جانبی دارو قرار بگیرند، بررسی شوند. اگر داروها برای کودکی با عوارض جانبی همراه باشد، مشخص است که دارو برای او خطرآفرین خواهد بود و باید مصرف آن قطع شود.

• آیا درست است که به خاطر امنیت بیشتر، مصرف داروهای ADHD برای خود یا کودکمان را قطع کنیم؟
خیر. اگر شما یا فرزندتان با تشخیص پزشک متخصص نیازمند دارو باشید و این دارو نیز در میزان صحیح و کافی تجویز شده و موثر هم باشد و همچنین شما به طور منظم از نظر عوارض جانبی و موثر بودن دارو توسط پزشک معاینه میشوید، خودتان به تنهایی نباید تصمیم به قطع دارو بگیرید و باید بنا به تجویز پزشک به مصرف دارو ادامه دهید.

آکادمی امراض کودکان در آمریکا در طی بیانیه ای به تاریخ 7 مارچ 2006 اعلام نمود که بنا بر توصیه متخصصین به پزشکان معالج، تا زمانی که در این زمینه اطلاعات بیشتری به دست نیامده باشد، این پزشکان باید شیوه کار فعلی خود شامل آزمایش، تشخیص دقیق و تحت نظر داشتن بیماران را ادامه دهند.

• شما تحت چه شرایطی میتوانید داروی ADHD خود یا فرزندتان را قطع کنید؟ اگر هنگام مشورت با پزشک خود به طور قطع از بی تاثیر بودن دارو یا ابتلای خود یا فرزندتان به عوارض جانبی آن اطمینان یافتید، باید با توجه به توصیه های پزشک خود نسبت به عدم مصرف دارو یا تغییر آن اقدام نمایید.

• آیا میتوان برای کاستن از خطر مشکلات قلبی عروقی یا ناهنجاریهای روانی ناشی از دارو، مقدار مصرف آنرا کم کنیم؟ شما نباید به طور خودسرانه و بدون مشورت با پزشک خود نسبت به تغییر میزان داروی دریافتی تصمیم گیری کنید. اگر به دلیل اینکه میدانید زمینه نارسایی قلب و عروق یا مشکل روانی دارید، از اینکه در خطر ابتلا به عوارض جانبی دارو هستید، اطمینان دارید، باید بدون اتلاف وقت مراتب را به پزشک معالج خود اطلاع دهید تا او در این زمینه تصمیم گیری کند.

• آیا قطع دارو برای شما یا فرزندتان مشکلاتی به دنبال خواهد داشت؟
بله. اگر شخصی دچار عدم تمرکز ناشی از بیش فعالی یا ADHD باشد و داروهای تجویز شده برای او موثر بوده باشند، به محض قطع دارو علایم بیماری آنها عود میکند. ما میدانیم که ADHD افراد را در خطر مشکلات تحصیلی، رفتاری، اجتماعی و احساسی قرار میدهد. به همین دلیل ADHD باید بلافاصله تحت دارو درمانی قرار بگیرد.

• برای شخصی داروهای ADHD خود یا فرزندش را قطع کند، چه روشهای درمانی دیگری وجود دارند؟
بهترین تحقیق دراز مدت انجام شده در این رابطه به وضوح نشان داده است که موثرترین روش درمان شناخته شده ADHD در حال حاضر استفاده از داروهای محرک است.

تغییر رفتار با تغییر محیط نیز میتواند مفید باشد و توصیه هم میشود. برای مثال، اگر شما کودکی را که دچار بی توجهی و عدم تمرکز است به جایی از کلاس منتقل کنید که عوامل حواس پرتی (مانند پنجره، دید به کلاسی دیگر یا همجوار بودن با یک همکلاسی شلوغ و...) در آن کمتر باشد، مدام توجه او را به موضوع درس جلب کرده و درس را هر از گاهی تکرار کنید، در نگهداشتن ذهن کودک در کلاس بسیار موفقتر خواهید بود. اما اگر علایم ADHD شدید و جدی باشند، چنین روشهایی برای تمرکز بخشیدن به کودک تاثیری نخواهند داشت.


[تنها کاربرانی که عضو شده اند و از طریق ایمیل عضویتشان فعال شده می تواند این لینک را ببینند. ]

[زرین فرد]

داروهای ضدافسردگی

1- خلاصه
داروهای ضدافسردگی داروهایی هستند که برای درمان افسردگی حاد و برخی شرایط دیگر (مثل اختلال شخصیت و اختلال اضطراب) مورد استفاده قرار می‌گیرند. تأثیر این داروها از طریق افزایش سطح سروتونین، نوراپینفرین و دوپامین در مغز صورت می‌گیرد. این داروها معمولاً به شکل قرص هستند و نحوه مصرف آن‌ها یکبار تا چند بار در روز است.
داروهای ضدافسردگی در رده‌های مختلفی قرار دارند. این رده‌ها عبارتند از مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOIها)، داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (TCAها) و سایر مهارکننده‌های جذب مجدّد سروتونین- نوراپینفرین (SNRIها) و مهارکننده‌های جذب مجدّد سروتونین (SSRIها). تمام داروهای ضدافسردگی تقریباً اثر مشابهی بر روی افسردگی دارند، هر چند بیماران مختلف ممکن است به یک دارو، واکنش بهتری نسبت به داروی دیگر نشان دهند.
معمولاً دو تا سه هفته طول می‌کشد تا تأثیر داروهای ضدافسردگی آشکار گردد. درابتدا، فقط ممکن است اثرات جانبی آن‌ها (مثل تهوّع، خواب آلودگی، افزایش وزن) بروز کند. امّا در اغلب موارد، این اثرات جانبی، که از دارویی به داروی دیگر متفاوت است، ظرف یک یا دو هفته بهبود می‌یابد یا به طور کلّی مرتفع می‌شود. داروهای جدید ضدافسردگی، اثرات جانبی کمتری نسبت به داروهای قدیمی‌تر دارند.
هنگامی که مصرف داروهای ضدافسردگی به طور ناگهانی قطع گردد، ممکن است باعث عوارض ترک مصرف نظیر تهوّع، سردرد و سرگیجه شود.
به طور کلّی توصیه می‌شود که بیماران به هنگام مصرف داروهای ضدافسردگی از مصرف الکل خودداری کنند. مصرف تعدادی از داروهای دیگر نیز ممکن است با داروهای ضدافسردگی تداخل داشته باشد. از این رو، بیماران باید پیش از شروع مصرف هر داروی ضدافسردگی جدیدی، پزشک خود را از تمام داروهایی که مصرف می‌کنند آگاه سازند.
بی‌خطر بودن مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بارداری هنوز به طور کامل شناخته نشده است. پاروکستین که از SSRI هاست احتمالاً با نقص‌های هنگام تولّد ارتباط دارد. خانم‌هایی که داروهای ضدافسردگی مصرف می‌کنند و پرستار و یا باردار هستند و یا می‌خواهند باردار شوند باید با پزشک متخصص زنان و زایمان مشورت کنند.
فلوکستین که از SSRI هاست، تنها داروی ضدافسردگی است که مصرفش برای کودکان به تأئید رسیده است. با وجود این، مراقبت نزدیک از هر کودکی که داروی ضدافسردگی مصرف می‌کند، به خاطر افزایش بالقوه خطر بروز فکر خودکشی به شدّت توصیه می‌شود. داروهای ضدافسردگی معمولاً در بیماران مسن‌تر نیز همانند بیماران جوان‌تر تأثیر می‌گذارد.
2- درباره داروهای ضدافسردگی
داروهای ضدافسردگی داروهایی هستند که برای درمان افسردگی حاد و برخی اختلالات دیگر (مثل اختلالات شخصیت و اختلال اضطراب) مورد استفاده قرار می‌گیرند. این داروها در صورتی که مطابق دستور پزشک مصرف شوند، اعتیادآور نیستند. داروهای ضدافسردگی معمولاً به شکل قرص هستند و نحوه مصرف آن‌ها یکبار تا چند بار در روز است.
اعصاب توسط ناقل‌های عصبی بین یکدیگر پیام رد و بدل می‌کنند. برای هر پیام، تعداد زیادی ناقل عصبی آزاد می‌شود. بسیاری از ناقل‌های عصبی به «گیرنده‌ها» بر روی سایر اعصاب می‌چسبند. این گیرنده‌ها پیام‌ها را می‌خوانند. برخی از ناقل‌های عصبی نیز بدون آن که به گیرنده‌ها چسبیده شوند و خوانده شوند به سلول‌های عصبی باز گردانده می‌شوند. این فرایند که به آن «جذب مجدد» گفته می‌شود به اعصاب اجازه می‌دهد تا به جای آن که به تولید مداوم ناقل‌های عصبی بیشتر بپردازند، از همان ناقل‌ها دوباره استفاده کنند.
تأثیر داروهای ضدافسردگی از طریق افزایش سطح ناقل‌های عصبی سروتونین، نوراپینفرین و دوپامین (که جمعاً به ‌آن‌ها مونوآمین گفته می‌شود) در سیناپس‌های (فواصل بین عصب‌ها) مغز است. مونوآمین‌ها در افکار، هیجانات، حافظه و تنظیم برخی کارکردهای بدن دخالت دارند. هنگامی که سطح این مواد شیمیایی خیلی پائین باشد، فرد دچار افسردگی می‌شود.
سطح مونوآمین‌ها از طریق مسدود کردن گیرنده‌هایی که پیام‌ها را می‌خوانند (مسدود کننده‌های گیرنده) و یا جلوگیری از جذب مجدّد مواد شیمیایی (مهارکننده‌های جذب مجدّد) قابل افزایش است. هنگامی که گیرنده‌ها مسدود شوند و یا از جذب مجدّد جلوگیری شود، مونوآمین‌ها در مغز افزایش می‌یابند.
تأثیر داروهای ضدافسردگی بر روی مواد شیمیایی مغز ممکن است آنی نباشد. آغاز واکنش بیمار به دارو درمانی ممکن است چند هفته به طول بیانجامد. در ابتدا، فقط اثرات جانبی (مثل تهوّع، بیخوابی، خشک شدن زبان، خستگی) ممکن است پدیدار گردند. در اغلب موارد، اثرات جانبی پس از یک یا دو هفته بهبود می‌یابند یا به طور کلّی مرتفع می‌شوند. داروهای جدید ضدافسردگی دارای اثرات جانبی کمتری نسبت به داروهای قدیمی‌تر هستند.
بیمار باید حداقل به مدّت شش ماه به مصرف داروهای ضدافسردگی بپردازد.این زمان به دارو درمانی مجال تأثیر می‌دهد و خطر بازگشت بیماری را کاهش می‌دهد. مصرف داروهای ضدافسردگی، بسته به شرایط درمان، ممکن است ماه‌ها یا سال‌ها ادامه یابد.
داروهای ضدافسردگی باید دقیقاً همان گونه که تجویز شده‌اند مصرف شوند تا تأثیر مطلوب را داشته باشند. حذف یک نوبت مصرف می‌تواند باعث جلوگیری از عملکرد مناسب دارو گردد. همچنین قطع مصرف داروهای ضدافسردگی حتماً باید با مشورت پزشک صورت گیرد. بسیاری از مردم، به هنگام مواجه شدن اولیه با اثرات جانبی و عدم دستیابی به تأثیرات مثبت فوری، مصرف داروهای ضدافسردگی را قطع می‌کنند و به آن‌ها زمان لازم برای اثربخشی را نمی‌دهند. هنگامی که مصرف داروهای ضدافسردگی به طور ناگهانی قطع گردد، ممکن است عوارض ترک مصرف دارو (مثل تهوّع، سردرد، سرگیجه) بروز کند. از این عوارض معمولاً می‌توان با متوقف کردن تدریجی مصرف دارو جلوگیری کرد.
بیماران باید آگاهی داشته باشند که پزشک ممکن است برای حصول بهترین نتیجه با کمترین اثرات جانبی، به تغییر و تنظیم مقدار مصرف دارو بپردازد. به علاوه، اداره دارو و غذا (FDA) در آمریکا اعلام نموده است که داروهای ضدافسردگی ممکن است باعث افزایش خطر بروز افکار خودکشی در برخی بیماران گردد و بدین جهت، تمام کسانی که از طریق مصرف این داروها تحت درمان قرار دارند باید از نزدیک برای تغییرات غیرعادی رفتاری مورد مراقبت قرار گیرند.
3- انواع و تفاوت‌های داروهای ضدافسردگی
با وجودی که تمام داروهای ضدافسردگی تقریباً به یک اندازه موثرند امّا انواع و اقسام آن‌ها به بازار عرضه می‌شود. به طور کلّی، داروهای ضدافسردگی بر حسب این که بر کدامیک از ناقل‌های عصبی و چگونه اثر می‌گذارند، به رده‌های مختلفی تقسیم می‌گردند.
مهار کننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOIها) نخستین داروهای ضدافسردگی بودند که ساخته شدند. اثر بخشی آن‌ها از طریق مسدود کردن آنزیم‌های مونوآمین اکسیداز (مواد شیمیایی که ناقل‌های عصبی را می‌شکنند) است. در حال حاضر، MAOIها به ندرت تجویز می‌شوند زیرا از یک سو مصرف آن‌ها به همراه برخی غذاها می‌تواند باعث مشکلات جدّی سلامتی گردد و از سوی دیگر، اثرات جانبی داروهای جدید ضدافسردگی به مراتب کمتر است. با وجود این، MAOIها برای برخی اختلالات خاص، به ویژه هنگامی که سایر داروهای ضدافسردگی کارایی نداشته باشند، بسیار موثر هستند.
MAOIها شامل ایزوکربوکسازید (با نام تجاری مارپلان)، فنلزین (با نام تجاری ناردیل) و ترانیل سیپرومین (با نام تجاری پارنات) می‌باشند.
داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (TCAها) برای سال‌های متمادی تنها جایگزین موجود برای MAOIها بودند. TCAها از جذب مجدّد ناقل‌های عصبی نوراپینفرین، سروتونین و با درجه کمتری، دوپامین در مغز جلوگیری می‌کنند. پزشکان معمولاً TCAها را کمتر به عنوان نخستین دارو برای درمان تجویز می‌کنند زیرا داروهای جدیدتر ضدافسردگی اثرات جانبی کمتری دارند.
داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای شامل آمیتریپتیلین (با نام تجاری الاویل و اِندپ)، آموکساپین (با نام تجاری آسندین)، دزیپرامین (با نام تجاری نورپرامین)، دوکسپین (با نام‌های تجاری سینکوان و آداپین)، ایمیپرامین (با نام تجاری توفرانیل)، نورتریپتیلین (با نام‌های تجاری‌ آونتیل و پاملور)، پروتریپتیلین (با نام تجاری ویواستیل) و تریمیپرامین (با نام تجاری سورمونتیل) می‌باشند.
علاوه بر این‌ها، داروی کلومیپرامین (با نام تجاری آنافرانیل) نیز به صورت غیررسمی تجویز می‌شود. بدین معنی که به منظوری غیر از منظور اصلی تجویز می‌شود زیرا هنوز تأئید اداره دارو و غذا (FDA) را به دست نیاورده است.
مهار کننده‌های جذب مجدّد سروتونین (SSRIها) داروهای ضدافسردگی جدیدتری هستند که از MAOI ها و TCAها، اثرات جانبی کمتری دارند. اثر بخشی آن‌ها از طریق مسدود کردن جذب مجدّد سروتونین بدون تأثیر گذاشتن بر سطح نوراپینفرین یا دوپامین است.
SSRIها شامل سیتالوپرام (با نام تجاری سلکسا)، اسیتالوپرام (با نام تجاری لکساپرو)، فلوکستین (با نام‌های تجاری پروزاک و سارافم)، پاروکستین (با نام تجاری پاکسیل) و سرترالین (با نام تجاری زولافت) می‌باشند. در برخی موارد، فلووکسامین (لوواکس) نیز ممکن است به صورت غیررسمی تجویز شود.
مهارکننده‌های جذب مجدّد نوراپینفرین و دوپامین (NDRIها) از طریق مسدود کردن جذب مجدّد دوپامین و نوراپینفرین، بدون تأثیرگذاری بر سطح سروتونین، اثر می‌کنند. این کار باعث اجتناب از بسیاری از تأثیرات جانبی مرتبط با سروتونین (مثل تأثیرات جانبی جنسی) می‌گردد. تنها NDRI موجود در آمریکا بوپروپیون (با نام تجاری ولبوترین) است.
مهارکننده‌های جدب مجدّد سروتونین و نوراپینفرین (SNRIها)، جذب مجدّد سروتونین و نوراپینفرین را بدون اثرگذاری بر سطح دوپامین، مسدود می‌کنند. این داروهای ضدافسردگی شامل دولوکستین (با نام تجاری سیمبالتا) و ونلافاکسین (با نام تجاری افکسور) می‌باشند. TCAها نیز در اصل جزء SNRI ها هستند.
تعدیل کننده‌های نوراپینفرین- سروتونین، برخی گیرنده‌های خاص را که سروتونین و نوراپینفرین دریافت می‌کنند، مسدود می‌نمایند. تنها دارویی از این دسته که در آمریکا عرضه می‌شود میرتازاپین (رمرون) است.
برخی داروهای ضدافسردگی هم جذب مجدّد و هم گیرنده‌های سروتونین را مسدود می‌کنند. این تعدیل کننده‌های سروتونین شامل نفازودون (سِرزون) و ترازودون (دسیرل) می‌باشند.
داروهای جدیدتر ضدافسردگی نیز در آزمایشگاه‌های مختلف در دست ساخت است.
4- بیماری‌هایی که با داروهای ضدافسردگی درمان می‌شوند
تمام داروهای ضدافسردگی تقریباً اثر مشابهی بر روی افسردگی دارند، هر چند بیماران مختلف ممکن است به یک دارو، واکنش بهتری نسبت به داروی دیگر نشان دهند. انتخاب این که از کدام داروی ضدافسردگی استفاده شود به عوامل چندی بستگی دارد که از آن جمله می‌توان به نشانه‌های بیمار، اثرات جانبی یک داروی خاص و اختلالات دیگری که بیمار ممکن است داشته باشد، اشاره کرد.
داروهای ضدافسردگی ممکن است برای درمان عوارض مربوط به افسردگی، همراه با داروهای دیگر تجویز گردند. برای مثال، افسردگی اگر همراه با نشانه‌های روان‌پریشی (مثل توهم و هذیان) باشد، معمولاً از طریق تجویز داروهای ضدافسردگی همراه با داروهای ضدجنون درمان می‌شود.
داروهای ضدافسردگی علاوه بر درمان افسردگی، کاربردهای درمانی بالقوه دیگری نیز دارند. برخی از آن‌ها مورد تأئید اداره دارو و غذا (FDA) قرار گرفته و برخی دیگر به صورت غیررسمی تجویز می‌گردند. یعنی با وجودی که به طور مشخص برای درمان یک وضعیت خاص مورد تأئید قرار نگرفته‌اند امّا اثربخشی آن‌ها در سطح وسیعی مورد پذیرش قرار گرفته و تجویز می‌گردند.
اختلالات دیگری که ممکن است با داروهای ضدافسردگی درمان گردند عبارتند از:

• افسرده‌خویی. شکل مزمن از افسردگی. معمولاً SSRI ها برای درمان آن تجویز می‌گردند.
• اختلال دوقطبی. نوعی اختلال خلق و خو که مشخصه‌اش الگوهای متناوب شیدایی (مانیا) و افسردگی است. داروهای ضدافسردگی ممکن است بعد یا همزمان با داروهای تثبیت کننده خلق و خو، مورد استفاده قرار گیرند.
• اختلال عاطفی فصلی. نوعی اختلال خلق و خو که مشخصه‌اش الگوهای تکرار شونده افسردگی در خلال برخی فصل‌های خاص سال، به ویژه اواخر پائیز و زمستان است. بوپروپیون (با نام تجاری ولبوترین) اخیراً مجوز اداره دارو و غذای آمریکا را برای مصرف در مورد این اختلال به دست آورده است. این دارو جزء NDRI هاست.
• اختلال اضطراب. انواع گوناگونی از اختلالات اضطراب شامل اختلال وسواس (OCD)، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اختلال اضطراب تعمیم یافته (GAD) و اختلال هراس، با داروهای ضدافسردگی درمان می‌شوند. این اختلالات معمولاً با داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (‌TCAها) و SSRI ها درمان می‌شوند.
• پراشتهایی روانی. نوعی اختلال تغذیه که مشخصه‌اش مصرف دوره‌ای، کنترل نشده و سریع مقادیر زیاد غذا در مدتی کوتاه و به دنبال آن احساس گناه، افسردگی یا بیزاری از خود و روی آوردن به روش‌های غیرمعمول برای تخلیه (مثل استفاده از مسهل یا ایجاد استفراغ) است. این اختلال با TCAها، SSRIها و MAOIها درمان می‌گردد.
• اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی (ADHD). از بوپروپیون که جزء ‌NDRI هاست ممکن است برای درمان ADHD استفاده شود.
• اوتیسم. این اختلال رشد که مشخصه‌اش تمایل به مجذوب خود بودن و وجود مشکلات در ارتباطات و رفتار است، به وسیله SSRI ها درمان می‌گردد.
• اختلال مرزی شخصیت. این اختلال شخصیت که مشخصه‌اش رفتار تکانشی (رفتار ناگهانی و برنامه‌ریزی نشده) و فرایندهای ناسالم فکری است توسط SSRI ها درمان می‌شود.
• بی‌اختیاری ادرار. معمولاً TCA ها برای درمان این مورد تجویز می‌گردند.
• اختلالات درد مزمن. بسیاری از اختلالات دردهای مزمن (مثل درد عصبی و سردردهای میگرنی) با TCAها و SNRI ها درمان می‌شوند.

علاوه بر موارد فوق، بوپروپیون به بیمارانی که در تلاش برای ترک سیگار هستند نیز داده می‌شود.
5- نکات مورد توجه در ارتباط با داروهای ضدافسردگی
تمام داروهای ضدافسردگی ممکن است خطر تشنّج را در برخی از بیماران از جمله آن‌هایی که صرع دارند، افزایش دهند. SSRI ها و SNRI های غیرسه حلقه‌ای معمولاً برای بیمارانی که دارای سابقه تشنّج هستند مناسب‌ترند.
بیمارانی که دارای مشکل پروستات (مثلاً بزرگ شدن پروستات)، انواع خاصی از گلوکوم (یک نوع بیماری چشمی که به آن «آب سبز» هم گفته می‌شود) یا مشکلات قلبی باشند معمولاً مورد تجویز داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (TCAها) قرار نمی‌گیرند. معمولاً از بیمارانی که مشکل قلبی یا سن بالاتر از 40 سال داشته باشند، قبل از تجویز TCAها نوار قلب گرفته می‌شود.
مصرف بوپروپیون که جزء NDRI هاست برای بیمارانی که دارای سابقه ضربه مغزی، غدّه در سلسله اعصاب مرکزی یا اختلال تغذیه‌ای فعال باشند توصیه نمی‌شود. بوپروپیون حتی در بیمارانی که چنین سابقه‌هایی نداشته باشند نیز می‌تواند باعث تشنّج گردد.
MAOIها معمولاً برای بیمارانی که دارای فشار خون بالا و نارسائی احتقانی قلب هستند تجویز نمی‌گردند. همچنین تعدیل کننده‌های سروتونین معمولاً برای کسانی که بیماری قلبی دارند توصیه نمی‌شود.
6- اثرات جانبی احتمالی داروهای ضدافسردگی
داروهای ضدافسردگی جدیدتر معمولاً مطمئن‌ترند و توسط بیماران بهتر تحمل می‌شوند. اغلب اثرات جانبی این داروها موقتی و بسته به مقدار مصرف است. بدین معنی که با کاهش مقدار مصرف، بهتر و با افزایش آن، بدتر می‌شوند.
اداره دارو و غذای آمریکا (FDA) هشدار داده است که داروهای ضدافسردگی می‌توانند خطر خودکشی را در برخی افراد خاص افزایش دهند. دلیل این اثر جانبی به درستی شناخته شده نیست. امّا شاید دلیل آن این باشد که داروهای ضدافسردگی غالباً پیش از آن که اثرات جانبی افسردگی مثل غمگینی یا اضطراب را تخفیف دهند، اثرات جانبی فیزیکی (جسمی) افسردگی مثل خستگی را بهبود می‌بخشند. در برخی موارد، این به افرادی که سابقه اقدام به خودکشی داشته‌اند، انرژی دوباره‌ای برای انجام عمل خود می‌دهد. به این جهت، این نکته حائز اهمیت است که افرادی که داروهای ضدافسردگی مصرف می‌کنند باید برای رفتارهای غیرمعمول، مورد مراقبت قرار داشته باشند.
اثرات جانبی غالباً در خلال مراحل اولیه درمان با داروهای ضدافسردگی روی می‌دهد. پزشک معمولاً توصیه‌های لازم را برای چگونگی مدیریت آن‌ها به بیمار می‌کند. این اثرات جانبی عبارتند از:

• تهوّع. اگر دارو همراه با غذا مصرف شود کاهش می‌یابد.
• افزایش وزن. خوردن غذاهای سالم و ورزش کردن می‌تواند این اثر جانبی را کاهش دهد. این اثر جانبی بیشتر با مصرف TCAها روی می‌دهد.
• خستگی. مصرف دارو قبل از خواب می‌تواند این اثر جانبی را کاهش دهد.
• بیخوابی. مصرف دارو در صبح‌ها می‌تواند به تخفیف این اثر جانبی کمک کند. این اثر جانبی بیشتر با مصرف SSRIها روی می‌دهد.
• خشکی دهان. جرعه جرعه آب خوردن، یخ مکیدن و آدامس جویدن می‌تواند به تخفیف این اثر جانبی کمک کند. این اثر جانبی بیشتر با مصرف TCAها روی می‌دهد.
• یبوست. خوردن مواد فیبردار به کاهش این اثر جانبی کمک می‌کند. این اثر جانبی بیشتر با مصرف TCAها روی می‌دهد.
• سرگیجه. مصرف دارو قبل از خواب می‌تواند به کاهش این اثر جانبی کمک کند.
• بیقراری. ورزش کردن می‌تواند به کاهش این اثر جانبی که بیشتر با مصرف SSRIها روی می‌دهد، کمک می‌کند.
• اختلال جنسی. شامل کاهش میل جنسی و مشکل در رسیدن به اوج لذت در فعالیت جنسی (ارگاسم) است. این اثر جانبی به احتمال زیاد به هنگام مصرف SSRIها روی می‌دهد. تغییر داروی ضدافسردگی به دارویی که به اختلال جنسی ارتباطی نداشته باشد، مثل بوپروپیون، نفازودون یا میرتازاپین، و یا SNRIها می‌تواند به کاهش این اثر جانبی کمک کند.

چنانچه مصرف داروهای ضدافسردگی به طور ناگهانی قطع گردد، بیمار ممکن است با عوارض ترک مصرف روبرو شود. این عوارض معمولاً با خارج شدن دارو از سیستم بدن بیمار یا پس از آن که بدن بیمار فرصت کافی برای تنظیم خود با تغییر دارو را به دست آورد، از میان می‌رود. عوارض ترک مصرف، تقریباً همان اثرات جانبی دارو درمانی به علاوه سردرد، تحریک‌پذیری، اسهال و احساس سوزش است.
عارضه سروتونین، هر چند بسیار نادر است، امّا یک خطر جدّی در هر نوع دارو درمانی که باعث افزایش سطح سروتونین می‌شود است و باید هر چه سریع‌تر تشخیص داده شود. این عارضه غالباً بر اثر تأثیر متقابل دارویی (مثلاً مصرف همزمان MAOIها یا TCAها و SSRIها) روی می‌دهد. این وضعیت ممکن است نهایتاً به از بین رفتن عضلات و از کار افتادگی کبد بیانجامد. نشانه‌های اولیه شامل گیجی و سرخ شدن صورت است.
بوپروپیون که جزء NDRI هاست، کمترین اثر جانبی در زمینه امور جنسی را دارد و معمولاً باعث افزایش وزن نیز نمی‌شود. این دارو در موارد نادر، ممکن است باعث دلشوره یا بیقراری حرکتی (ناتوانی برای آرام نشستن) شود. اثرات جانبی متداول بوپروپیون شامل ورم روده و عرق کردن زیاد است.
SNRIها در موارد نادری ممکن است باعث افزایش فشار خون، افزایش ضربان قلب و گیجی شوند.
نفازودون که تعدیل‌کننده سروتونین است می‌تواند باعث گیجی یا تغییر دید (مثل تاری) گردد. نفازودون نباید برای بیمارانی که مشکل کبدی دارند تجویز شود. اداره دارو و غذا (FDA) در سال 2002 هشداری در مورد خطر از کارافتادگی کبد در بیمارانی که با نفازودون مداوا می‌شوند صادر کرد.
ترازودون که تعدیل‌کننده سروتونین است نیز می‌تواند باعث خواب‌آلودگی شدید شود و هر چند از طرف FDA برای درمان بیخوابی مورد تأئید قرار نگرفته است امّا مقدار کمی از آن همراه با دیگر داروهای ضدافسردگی بدین منظور تجویز می‌گردد. سایر اثرات جانبی ترازودون شامل سرگیجه، منگی، خشکی دهان و تاری دید است. این دارو همچنین می‌تواند باعث وخیم‌تر شدن مشکلات قلبی گردد. به علاوه، ترازودون تنها داروی ضدافسردگی است که می‌تواند باعث نعوظ دائم و دردناک در مردان گردد. نعوظ دائم ناشی از مصرف ترازودون ممکن است به خودی خود مرتفع نگردد و به عمل جراحی نیاز داشته باشد.
7- داروهای ضدافسردگی و تداخل دارویی
معمولاً مصرف الکل در زمانی که هر نوع داروی ضدافسردگی در حال استفاده باشد توصیه نمی‌گردد. داروهایی که بر کبد تأثیر می‌گذارند ممکن است باعث افزایش سطح اغلب داروهای ضدافسردگی در سیستم بدن گردند و این امر به نوبه خود، اثرات خطرناکی نظیر مصرف بیش از حدّ دارو به همراه داشته باشد. این امر خصوصاً در مورد داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (TCAها) صادق است.
سایمتیدین (با نام تجاری تاگامت) که برای درمان سوزش سردل و ترش‌کردگی مصرف می‌شود می‌تواند اثربخشی بسیاری از داروهای ضدافسردگی مثل دسیپرامین، دوکسپین، ایمیپرامین، پاروکستین و سرترالین را افزایش دهد.
از سوی دیگر، کشیدن سیگار می‌تواند باعث کاهش اثربخشی برخی TCAها گردد. بعضی از TCAها ممکن است حساسیت پوست به نور خورشید را افزایش دهند. به طور کلّی توصیه می‌شود که بیمارانی که از این دارو استفاده می‌کنند، هنگام خروج از خانه، لباس‌هایی بپوشند که مانع تابش مستقیم نور خورشید به بدنشان شود. برخی داروها، مثل بعضی آنتی‌اسیدهای خاص، ممکن است اثر بخشی بعضی از SSRIها را کاهش دهند.
MAOI ها می‌توانند تداخل خطرناکی با سایر داروها داشته باشند و بدین خاطر به هنگام مصرف آن‌ها باید محدودیت‌هایی بر روی رژیم غذایی و مصرف سایر داروها اعمال گردد.
8- عوارض مصرف بیش از اندازه داروهای ضدافسردگی
داروهای جدیدتر ضدافسردگی عموماً در صورت مصرف بیش از اندازه، خطرات کمتری از داروهای قدیمی‌تر دارند. بسیاری از این داروهای جدید باعث اثرات جانبی ناخوشایندی می‌گردند امّا معمولاً در صورت مصرف بیش از اندازه تجویز شده از سوی پزشک، مهلک نیستند. در اغلب موارد، عوارض مصرف بیش از اندازه، مشابه اثرات جانبی دارو، امّا شدیدتر است.
داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (TCAها) در صورت مصرف بیش از اندازه، می‌توانند بسیار خطرناک باشند و احتمالاً باعث مرگ بیمار شوند. در صورت بروز هر یک از عوارض مصرف بیش از اندازه دارو باید فوراً به پزشک یا مرکز درمانی مراجعه کرد. عوارض مصرف بیش از اندازه داروهای ضدافسردگی عبارتند از:

• تپش سریع قلب
• تشنج
• خشکی مخاط
• پوست خشک و داغ
• باز شدن مردمک چشم
• بیقراری
• توهم
• فشار خون بالا
• تپش نامنظم قلب (آریتمی)

عوارض مصرف بیش از اندازه بوپروپیون که جزء NDRI هاست عبارتند از:

• تشنج
• توهم
• از دست دادن تمرکز
• تپش سریع قلب

مصرف بیش از اندازه ونلافاکسین که جزء SNRI هاست ممکن است باعث عارضه‌ای نشود. امّا اگر عارضه‌ای داشته باشد به شکل خواب آلودگی، افزایش ضربان قلب، حافظه ضعیف و لرزه اندام‌ها (خفیف‌تر از تشنج) ظاهر می‌گردد. عوارض مصرف بیش از اندازه نفازودون که یک تعدیل کننده سروتونین است شامل فشار خون پائین و خواب آلودگی مفرط می‌باشد.
9- نکاتی در مورد مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بارداری
مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بارداری و دوران شیردهی مادر باید تحت نظر پزشک و با احتیاط ویژه صورت گیرد. اغلب داروهای ضدافسردگی ظاهراً ارتباطی با افزایش خطر نقص‌های هنگام تولد یا سقط جنین ندارند. امّا ذکر این نکته حائز اهمیت است که پاروکستین که جزء SSRI هاست احتمال بیشتری دارد که با نقص‌های هنگام تولد ارتباط داشته باشد و برخی داروهای ضد افسردگی نیز ممکن است با کاهش وزن نوزاد بی‌ارتباط نباشند.
مصرف اغلب داروهای ضدافسردگی ظاهراً در دوران شیردهی بلامانع است. با وجودی که مقداری از مواد دارویی از طریق شیر مادر دفع می‌شود امّا ظاهراً آسیبی به کودک نمی‌رساند. شایان ذکر است که مزایا و خطرات احتمالی داروهای ضدافسردگی باید برای هر بیمار به طور جداگانه ارزیابی می‌گردد. MAOI ها و داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای احتمالاً خطرات بیشتری از SSRIها به همراه دارند. هر خانمی که داروی ضدافسردگی مصرف می‌کند و پرستار یا باردار است و یا برای باردار شدن برنامه‌ریزی کرده است باید با پزشک متخصص زنان و زایمان در این مورد مشورت کند.
10- نکاتی در مورد مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران کودکی
فلوکستین که جزء SSRI هاست تنها داروی ضدافسردگی است که مصرفش برای کودکان بلا مانع تشخیص داده شده است، هر چند سایر SSRI ها (و فقط SSRI ها) نیز ممکن است برای کودکان تجویز گردند. با وجود این، چون اداره دارو و غذا اعلام کرده است که مصرف داروهای ضدافسردگی، ممکن است خطر بروز افکار مربوط به خودکشی را افزایش دهد، مراقبت نزدیک از هر کودکی که داروی ضدافسردگی مصرف می‌کند به شدّت توصیه می‌شود.
11- نکاتی در مورد مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بزرگسالی
اثر بخشی داروهای ضدافسردگی در بزرگسالان مشابه جوانان است. هر چند بیماران مسن‌تر ممکن است نسبت به اثرات جانبی دارو حساستر باشند و بدین خاطر معمولاً بهتراست با اندازه مصرف کمتری شروع به خوردن دارو کنند. اثر بخشی داروهای ضدافسردگی دراین بیماران ممکن است به زمان بیشتری نیاز داشته باشد. داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای به خاطر اثرات جانبی‌شان برای بیماران مسن تجویز نمی‌گردند.
12- سوالاتی برای پرسیدن از پزشک در مورد داروهای ضدافسردگی
بیماران در صورتی که پرسش‌های خود را از قبل آماده کنند می‌توانند بحث معنی‌دارتری با پزشک خود در مورد وضعیت بیماریشان داشته باشند.سوالات زیر در همین رابطه تهیه شده است:

1- آیا مصرف داروهای ضدافسردگی برای وضعیت من مناسب است؟
2- داروهای ضدافسردگی دقیقاً چقدر وضعیت مرا بهبود خواهند بخشید؟
3- آیا مطمئنید که من به داروهای ضدافسردگی نیاز دارم؟
4- کدام داروی ضدافسردگی برای من مناسب است؟
5- اگر مصرف داروی ضدافسردگی اثربخش نبود، چه باید کرد؟
6- از کی باید منتظر بروز علائم بهبودی باشم؟
7- کدام اثرات جانبی را باید فوراً به شما اطلاع دهم؟
8- اگر اثرات جانبی دارو ازحدّ تحمل من فراتر بود، باید چه کنم؟
9- اگر تصادفاً یک نوبت مصرف دارو را فراموش کنم چه اتفاقی می‌افتد؟
10- اگر در دوره‌ای که داروی ضدافسردگی مصرف می‌کنم، باردار شوم چه اتفاقی می‌افتد؟

منبع
"Antidepressants", [تنها کاربرانی که عضو شده اند و از طریق ایمیل عضویتشان فعال شده می تواند این لینک را ببینند. ]

[زرین فرد]

تمام مطالب راجع به پرفنازین:

[تنها کاربرانی که عضو شده اند و از طریق ایمیل عضویتشان فعال شده می تواند این لینک را ببینند. ]

[Xaniar]

داروهای موثر در درمان اختلالات خلقی (افسردگی) و اضطراب

داروهای ضد افسردگی

داروهای ضد افسردگی براساس ناقل های عصبی مغز ساخته می شوند .

سه نوع ناقل عصبی وجود دارد : 1- سروتونین 2- نوراپی تفرین 3- دوپامین

داروهایی که بصورت اختصاصی روی گیرنده های سرتونین اثر می کنند شامل :

SSRI فلوکستین (فلوگزتین)، فلوراسامین، سرترالین و پاروکستین می باشند.

معمولاً گیرنده های افسردگی و اضطراب مانند هم هستند . بنابراین بیشتر داروهای آن ها مانند هم می باشند . در بچه ها چون این داروها زودتر روی گیرنده های سروتونین اثر می گذارد به عنوان انتخاب اول می باشد

این داروها معمولا طولانی اثر می باشند ; یعنی در واقع نیمه عمر طولانی دارند . مانند فلوکستین که بعد از 20- 15 روز اثرات آن ظاهر می شود .

کوتاه و موثرترین آنها پاروکستین است . این داروها ابتدا روی کبد اثر گذاشته و سپس دفع می شوند .

عوارض

عوارض گوارشی ، تهوع ، استفراغ ، اسهال ،پر خوابی ، پر اشتهایی ،سرگیجه و سردرد.

عوارض نادر

عوارض شناختی ، بی قراری و عصبی بودن

سندرم سرتونرژیک چیست ؟

یعنی هنگامی که فرد دارو مصرف می کند و در پی آن دچار مسمومیت می گردد . علائم آن مثل : بی قراری, بیحالی و گیجی که بیشتردرتداخلات دارویی (مصرف همزمان چند داروبا هم ) ایجاد می شود

اثر قطع دارو

اثر قطع دارو در آنهایی که طولانی اثر هستند کمتر علائم قطع ظاهر می شود ولی در مورد داروهایی که طول عمر کمتر دارد حالات بی قراری ، لتارژی ، گیجی ، بی حوصلگی ، بی خوابی و لرزش بدن ظاهر می شود . پس توصیه می شود داروها ناگهانی قطع نشود و در طی یک الی دو هفته کم کم دارو قطع گردد . زیرا در غیر اینصورت بیماری مقاوم می شود .

میزان دارو

Per/ kg 5-1 است. این دارو در دوزهای 10 و 20 میلی تجویز می شود و تا 4 عدد در روز هم مصرف می گردد . این دارو ها ابتدا بر روی خواب و اشتها اثر می گذارد و آخر کار بر روی خلق ومشکلات آن تاثیرگذار است . لیکن به معنی عدم پاسخ دهی به درمان نیست . همچنین به دلیل آنکه بیماری روحی خیلی دیرتر به درمان جواب می دهد مداومت در درمان داروها الزامی می باشد .

2. فلوکستین

[bahar3]

نام تجاری: سروكسات

معرفی دارو:
پاروكستین از دسته بازدارنده های بازجذب سروتونین (ssris) است. برای درمان افسردگی ملایم تا متوسط مصرف میشود. در كنترل اضطرابهایی كه اغلب با افسردگی توأمند و ترس و وسواس تجویز میشوند. در مقایسه با دیگر ضد افسردگی های سه حلقه ایی، بازدارنده های مزبور (ssris) عوارض جانبی آنتی كولینرژیكی كمتری مثل خشكی دهان، تارشدن دید و اختلالات ادراری دربردارند. همچنین ssris اگر به مقدار بیشتر خورده شوند خطر بسیار كمتری دارد.
شایع ترین ناراحتی حاصل از مصرف این دارو، تهوع، خواب آلودگی، عرق، لرز، ضعف، بی خوابی و اختلال در عملكردهای جنسی است.


طرز استفاده از دارو:
این دارو برای شما تجویز شده بدون توصیه پزشك آنرا تغییر ندهید.


اشكال دارو: قرص.


مقدار و زمان مصرف: یكبار در روز هنگام صبح.


مقدار مصرف برای بزرگسالان: 20 تا 60 میلیگرم در روز.


شروع تأثیر دارو: پاسخ درمانی معمولاً 7 الی 14 روز پس از شروع درمان ظاهر میشود اما تأثیر كامل ضدافسردگی 3 الی 4 هفته بعد احساس خواهد شد.


ادامه اثر دارو: 24 ساعت.


توصیه غذایی: ــــــــــــ


نگهداری از دارو: در محفظه سربسته، در محیط خشك و خنك دور از دسترس اطفال و نور باشد.


فراموش كردن نوبت دارو: بمحض یادآوری قرص را بخورید.


متوقف كردن دارو: بدون اجازه پزشك این دارو را قطع نكنید. زیرا ترك ناگهانی آن می تواند ناراحتی های مربوط به قطع دارو ایجاد كند.


مصرف مقدار اضافی: بیشتر از مقدار تجویز شده مصرف نكنید ممكن است ایجاد خواب آلودگی غیرطبیعی بكند. فوراً به دكتر اطلاع دهید.


عوارض نامطلوب:
شایع ترین عوارض جانبی پاروكستین عبارتند از تهوع، خواب آلودگی، تعرق، لرز، ضعف، بی خوابی و اختلال جنسی (مشكل انزال مرد).

نشانه ها - اختلالات معده، روده، شیوع شایع، موارد مشورت با پزشك حاد.

نشانه ها - خواب آلودگی/گیجی/بی خوابی، شیوع شایع، موارد مشورت با پزشك حاد.

نشانه ها - اختلال جنسی (در زن و مرد)، شیوع شایع، موارد مشورت با پزشك حاد.

نشانه ها- عصبیت/اضطراب/ برانگیختگی، شیوع بندرت، موارد مشورت با پزشك حاد.

نشانه ها- ضعف، شیوع شایع، موارد مشورت با پزشك حاد.
نشانه ها - جوش/خارش/ درد مفصل، شیوع بندرت، موارد مشورت با پزشك همه موارد،
شرائط ترك دارو، مراجعه به پزشك.

نشانه ها- گلودرد/تشنج، شیوع بندرت، موارد مشورت با پزشك همه موارد، مراجعه به پزشك.

نشانه ها- اضطراب/كاهش وزن/ رفتار جنونی، شیوع بندرت، موارد مشورت با پزشك همه موارد.


تداخل دارویی:

توجه: دارویی كه بر تجزیه داروهای دیگر در كبد اثر بگذارد می تواند مقدار پاروكستین را در خون تغییر دهد یا برعكس.


بازدارنده های مونوآمین اكسیداز (maois): پاروكستین را نباید در خلال درمان یا ظرف 14 روز بعد از درمان maoi مصرف كرد.


ضدانعقادها: پاروكستین می تواند اثرات این داروها را افزایش دهد.


مسكن ها: همه مسكن ها خواص تسكین بخشی پاروكستین را افزایش می دهند.


ضداضطراب سه حلقه ایی: پاروكستین می تواند سمیت این داروها را افزایش دهد.


احتیاط:
در موارد زیر پزشك را مطلع سازید.

ناراحتی های طولانی مدت كبد یا كلیه، ناراحتی قلبی، سابقه یا زمینه خانوادگی غش (صرع)، مصرف داروهای دیگر.


برای خانم های باردار: بی ضرر بودن این دارو هنوز قطعی نیست.


برای خانم های شیرده: این دارو در شیر مادر نفوذ می كند.


برای اطفال و كودكان: برای زیر 18 سال توصیه نمیشود. از پزشك نظر بخواهید.


برای سنین بالای 60: مشكلی نیست.


مصرف این دارو در حین رانندگی و كارهای دشوار: اگر با خوردن این قرص احساس خواب الودگی كردید از انجام اینگونه فعالیتها بپرهیزید.


الكل: از مصرف الكل بپرهیزید. الكل اثرات تسكینی این دارو را افزایش می دهد.


استفاده بلند مدت:
مشكلی نیست. با وجود این، نشانه های ملایم قطع دارو در صورتی كه دارو بتدریج قطع نشود و ناگهان متوقف گردد ممكن است بروز كند.

[mamaly_star08]

۳۸۷
بوسپیرون buspirone


بوسپیرون برای کاهش علایم اختلالات اضطرابی یا درمان کوتاه مدت اضطراب تجویز می شود. این دارو در مقایسه با سایر داروهای ضد اضطراب خواب آلودگی کمتری ایجاد می کند، ولی یک تا دو هفته طول می کشد تا اثراتش آغاز شود.

چگونگی مصرف
بوسپیرون معمولاً ۲ تا ۳ نوبت در روز تجویز می شود. بنابراین توجه خاص لازم است تا نوبت های مصرف دارو فراموش نشود. این دارو را می توان با یا بدون غذا مصرف کرد. قرص های آن را در صورت نیاز می توان خرد کرد. هیچ گاه کمتر یا بیشتر از مقدار تجویز شده مصرف نکنید. از دستورات پزشکتان به دقت پیروی کنید. اگر یک نوبت را فراموش کردید، به مجردی که به یاد آورید، مصرفش کنید. اگر تقریباً موقع نوبت بعدی رسیده است ، نوبت فراموش شده را رها کرده ، به برنامه منظم دارویی تان باز گردید. مقدار دارو را دو برابر نکنید.
هشدارها و عوارض جانبی
در صورت بروز هر یک از علایم زیر مصرف بوسپیرون را قطع کرده ، با پزشکتان تماس بگیرید: گیجی یا افت قوای ذهنی ؛ گلو درد یا تب ؛ ضعف عضلانی ؛ انقباضات غیرارادی ، احساس گزگز، درد یا بی حسی در دست ها یا پاها؛ خواب آلودگی شدید؛ تهوع و استفراغ ؛ انقباض مردمک ها. علایم زیر ممکن است رخ دهند ولی فقط در صورتی که مشکل ساز شوند باید با پزشک در میان گذاشته شوند: سرگیجه یا سیاهی رفتن چشم ، خشکی دهان ، سردرد، تهوع ، بی قراری ، زنگ زدن گوش ، بی خوابی ، یا رویاهای غیرطبیعی
موارد احتیاط
در صورت وجود هریک از موارد زیر پیش از مصرف بوسپیرون ، پزشکتان را مطلع سازید:
حساسیت به بوسپیرون .
بارداری یا شیردهی .
مصرف داروهای دیگر، به ویژه الکل ، یا دیگر داروهایی که دستگاه اعصاب مرکزی را کند می کنند (آرامبخش ها، ضد افسردگی ها یا ضد تشنج ها)؛ دیگوکسین ؛ مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (فورازولیدون ؛ پروکاربازین ، یا سلژیلین ).
مصرف داروهای گیاهی یا دیگر داروهای فرعی برای درمان اضطراب ، اختلال خواب ، یا افسردگی
سابقه یا ابتلا به سوءمصرف موادمخدر و یا بیماری کلیوی یا کبدی
هنگام مصرف بوسپیرون توصیه می شود
به طور منظم به پزشکتان مراجعه کنید تا بهبودتان را زیرنظر داشته باشد.
تا پیش از مشخص شدن واکنش بدنتان نسبت به این دارو در هنگام رانندگی و کار با وسایل خطرناک احتیاط کنید. این دارو در برخی افراد موج خواب آلودگی و کاهش هوشیاری می شود.
اگر مشکوک به مصرف بیش از حد بودید، تقاضای کمک پزشکی کنید.
اگر دچار افکار یا احساسات عجیب شدید با پزشکتان مشورت کنید.
یک برگه شناسایی پزشکی همراه داشته باشید که نشان دهد بوسپیرون مصرف می کنید.
بوسپیرون را دور از دسترس کودکان ، و دور از گرما، نور مستقیم ، و حرارت مرطوب نگه دارید و در این شرایط بوسپیرون فاسد می شود).
بوسپیرون تاریخ مصرف گذشته را دور از دسترس کودکان در توالت دور بریزید.
هنگام مصرف بوسپیرون نباید
الکل بنوشید.
بدون مشورت با پزشکتان هیچ دارویی برای خواب ، اضطراب ، یا افسردگی مصرف کنید.

[roohoravan]

سیتالوپرام و افسردگی


[/u] بسته به مشکل شما پزشک معالج دوزاژ بخصوصی از دارو را تجویز می کند. سیتالوپرام را دقیقا مطابق با دستور پزشک خود مصرف و از تغییر دوز آن جدا پرهیز نمایید. قرص ها را بطور کامل ببلعید و از جویدن یا خرد کردن آنها خودداری کنید. ضمنا دستورات داخل بسته دارو را نیز به دقت مطالعه کنید. پزشک شما احتمالا دوز دارو را تدریجا افزایش خواهد داد. در ضمن ممکن است چند هفته طول بکشد تا شما اثرات سیتالوپرام را بطور کامل احساس کنید. حتی در صورت احساس بهبودی بدون مشورت با پزشک معالج خود، مصرف دارو را قطع نکنید. اهمیت این مساله به خصوص در مواقعی است که دوزهای زیادی از سیتالوپرام برای مدت طولانی استفاده کرده اید. اگر مصرف دارو را ناگهان قطع کنید، ممکن است دچار مشکلات جدی شوید نکات زیر را به پزشک خود اطلاع دهید: • به سیتالوپرام یا هر داروی دیگری حساسیت دارید. • دارویی مصرف می کنید، اعم از داروهای با نسخه یا بی نسخه، بخصوص داروهای درمان بیماری های روانی و داروهای مقابل: داروهای ضد اضطراب، داروهای ضدافسردگی (همچون فلوکستین و کلومیپرامین)، داروهای درمان صرع (مثل کاربامازپین، فنی توئین و والپروات سدیم)، آنتی هیستامین ها، مسدود کننده های بتا مثل آتنولول، متوپرولول و پروپرانولول؛ سایمتیدین، داروهای درمان بیماری پارکینسون، کتوکونازول، لیتیم، داروهای درمان آریتمی قلبی همچون پروکائین آمید و کینیدین، داروهای درمان فشار خون بالا، ضددردهای مخدری مثل کدئین، داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی (همچون آسپرین و ایبوپروفن)، فنلزین، پیموزاید، آرام بخش_خواب آورها (همچون فنوباربیتال و دیازپام)، سلژیلین، سوماتریپتان، ترانیل سیپرومین و ویتامین ها. • مبتلا به این مشکلات هستید یا سابقه ابتلا به آنها را دارید: بیماری قلبی، کبدی یا کلیوی، هر گونه بیماری روانی خصوصا اختلالات خلقی دو قطبی، بیماری آلزایمر، پارکینسون، فشار خون بالا یا پایین، آریتمی قلبی (ضربان نامنظم قلب)، صرع، گلوکوم (فشار بالای چشم)، دیابت، سابقه خودکشی و سوءمصرف الکل یا دارو. • شخصی از خانواده شما سابقه بیماری روانپریشی یا خودکشی داشته است. • سن شما کمتر از 18 سال است. • قصد انجام عمل جراحی اعم از اعمال دندانپزشکی دارید.



عوارض جانبي
سیتالوپرام ممکن است سبب بروز برخی عوارض ناخواسته شود. در صورت شدت یا ازمان علایم یا نشانه های زیر با پزشک خود مشورت کنید: سردرد، سرگیجه، خواب آلودگی، بی قراری، عصبی شدن، تحریک پذیری، اشکال در تمرکز و حافظه، خستگی یا ضعف شدید، اختلال خواب، لرزش، تهوع، استفراغ، خشکی دهان، تغییر در اشتها، ناراحتی معده، اسهال یا یبوست، تعریق شدید و مشکلات جنسی. اما اگر دچار هر یک از علایم یا نشانه های زیر شدید، بلافاصله به پزشک خود مراجعه کنید: تشدید یا عود افسردگی، حملات ترس، هیجان یا تحریک پذیری شدید، افکار خودکشی یا آسیب رساندن به خود، خلق تهاجمی، توهم (دیدن یا شنیدن چیزهایی که وجود خارجی ندارد)، تشنج، بثورات پوستی، زردی پوست یا چشم ها و خونریزی خودبخودی .
سیتالوپرام می تواند حالت خواب آلودگی ایجاد کند، بنابراین تا زمان مشخص شدن میزان تاثیر آن در شما از رانندگی یا انجام کارهای پردقت پرهیز کنید. ضمنا الکل حالت خواب آلودگی و گیجی این دارو را تشدید می کند؛ تا زمان مشخص شدن میزان تاثیر سیتالوپرام از نوشیدن الکل نیز پرهیز کنید. • اگر سیتالوپرام برای کودک شما تجویز شده است، لازم است بدانید که احتمال ایجاد عوارض جانبی خطرناک در کودکان بیش از بالغین می باشد. ممکن است متوجه شوید که کودک شما دچار تشدید افسردگی، افکار خودکشی، رفتارهای تهاجمی، اضطراب شدید، تحریک پذیری و بی خوابی شده است. در صورت بروز علایم ذکر شده یا هر گونه حالات غیر عادی در کودک خود، در اسرع وقت به پزشک معالج اطلاع دهید. • در طول مدت درمان حتما با پزشک خود بطور مرتب در تماس باشید. لازم است وی وضعیت بیماری و پاسخ شما به درمان را تحت نظر داشته باشد.

[agoosh]

سیتالوپرام

سیتالوپرام یک داروی ضد افسردگی است ک بیشتربطور اختصاصی باعث مهار بازجذب سروتونین در مغز می گردد

سیتالوپرام در درمان افسردگی ماژور که با علائم زیر در بیمار ظاهر می شود بکار می رود

بی حوصله گی - کاهش لذت بردن از زندگی-تغییرات مشخص در وزن و اشتها-بی خوابی یا پر خوابی - بی قراری وکم هوشی-خستگی-احساس گناه و پوچی- کندی تفکر و اختلال هوشیاری و میل به خود کشی

مقدار مصرف:

مقدار مصرف سیتالوپرام 20 میلی گرم در روز در ابتدا است که در صورت لزوم تا 40 میلی گرم در روز قابل افزایش می باشد بعضی افراد ممکن است تا 60 میلی گرم در روز احتیاج داشته باشند که این دوز معمولا پیشنهاد نمی شود.

عوارض جانبی:

مهم ترین عارضه جانبی آن اختلالات جنسی شامل کاهش میل و توانایی جنسی انزال غیرطبیعی و عدم ارگاسم است

عوارض غیرشایع شامل : بیقراری - تاری دید - اغتشاش فکری - تب - تکرر ادرار - از بین رفتن هیجانات- کاهش حافظه - تغییرات در قاعدگی - راش های جلدی و خارش - اختلالات شیر دهی

عواض با دوز های بالا:

سر گیجه - خواب آلودگی - تاکی کاردیا - تهوع - عرق کردن - لرزش - استفراغ

تداخلات دارویی:

سیتالوپرام با داروهای زیر می تواند تداخل اثر داشته باشد

داروهای مهار کننده آنزیم منوآمینواکسیداز (مانند سلژلین- ایزوکربوکسازید- پروکاربازین-ترانیل سیپرامین و فورازولیدون تا حداقل 14 روز پس از قطع مصرف هر یک از دو گروه دارو)،

الکل( مصرف الکل در افراد تحت درمان با سیتالوپرام توصیه نمی شود)-

ضد افسردگی های سه حلقه ای(غلظت پلاسمایی ضد افسردگی های سه حلقه ای و مشتقات آنها افزایش می یابد)-

کاربامازپین(کلیرنس سیتالو پرام در اثر اینداکشن آنزیم کاربامازپین ممکن است افزایش یابد)-

سایمتیدین(سایمتدین غلظت خونی سیتالوپرام را کاهش می دهد )-

متوپرولول(مصرف توام با متوپرولول باعث افزایش غلظت پلاسمایی متوپرولول می گردد)-

وارفارین(زمان پروترومبین در 5 درصد افراد کاهش می یابد)

مصرف توام سیتالوپرام با داروی آسپیرین و شبه آسپیرین خطرخون ریزی را افزایش می دهد

فارماکوکینتیک:

ازطر یق خوراکی جذب می شود که مقدار جذب شده 80 درصد تزریق وریدی است که جذب آن تحت تاثیر غذاقرار نمی گیرد.حداکثر غلظت پلاسمایی آن 4 ساعت پس از مصرف خوراکی آن ایجاد می شود.سطح پایدار خونی آن یک هفته بعد از مصرف خوراکی ظاهر می شود

راه اصلی متابولیزم سیتالوپرام کبدی است . حدود 10 درصد دست نخورده از طریق ادرار دفع می شود

اتصال پروتئینی بالایی داشته و حدود 80 درصد است.

هشدار:

مصرف توام داروهای مهار کننده آنزیم منوآمینواکسیدازمانند سلژلین- ایزوکربوکسازید- پروکاربازین-ترانیل سیپرامین و فورازولیدون با داروهای مهار کننده بازجذب سروتونین مانند سیتالوپرام باعث واکنش های جدی و گاها کشنده می شود که شامل:هایپر ترمی - بیقراری - تشنج - ناپایداریهای اتونومیک با امکان نوسانات شدید در علائم حیاتی و تغییرات سطوح مغزی مانند بیقراری شدید منجر به هزیان و کوما.

این واکنش ها در افرادی که تازه داروهای مهار کننده بازجذب سروتونین مانند سیتالوپرام را قطع نموده اند و داروهای مهار کننده آنزیم منوآمینواکسیداز راشروع نموده اند دیده می شود

مطالعات روی حیوانات در اثر مصرف توام این دو گروه داروها باعث ایجاد فشارخون و برانگیخته شدن رفتارهای هیجانی شدید می شود.

بنابر این پیشنهاد می شود به فاصله زمانی 14 روز این دو گروه داروها با هم مصرف نگردند

اشکال دارویی :

قرص 20 و40 میلی گرمی

قطره40 میلی گرم در میلی لیتر

[kenji]

موارد مصرف :
Apo-Doxepinدر انواع افسردگی ها شامل افسردگی مقاوم، افسردگی ماژور، افسردگی توام با اضطراب، افسردگی عصبی، افسردگی اندوژن خودبخودی کاربرد دارد

Apo-Doxepin Cap

(دوكسپين)

نام شيميايي :Doxepin عبارت است از :

3-(Dibenz[b,e]oxepin-11-ylidene)propyldimethylamine hydrochloride.

دسته دارويي : ضد افسردگي (سه حلقه اي )


مكانيسم اثر :
Apo-Doxepin غلظت نوراپي نفرين با سروتونين را در سيناپس هاي سيستم اعصاب مركزي از طريق مهار برداشت مجدد آنها توسط غشاي سلولي عصبي پيش سيناپسي، افزايش مي دهد. اين دارو همچنين داراي اثرات ضد موسكاريني و خاصیت قوی آنتی هیستامین( با مهارگیرنده های H1وH2) است. اثر آنتی هیستامینی دوکسپین 800 برابر بیش از دیفن هیدرامین است.


موارد مصرف :
Apo-Doxepinدر انواع افسردگی ها شامل افسردگی مقاوم، افسردگی ماژور، افسردگی توام با اضطراب، افسردگی عصبی، افسردگی اندوژن خودبخودی کاربرد داشته ، دارای اثری مشابه آمی تریپتیلین بوده و هنگامیکه اثر خواب آلودگی خصوصاً مد نظر باشد بکار می رود. اين دارو داراي خواصي چون، آنتي موسكارينيك نسبي، تسكين دهندگي آشكار و خاصيت مهاركنندگي جذب مجدد سروتونين مي باشد. آپو - دوکسپین دارویی مناسب جهت درمان طولانی مدت اضطراب بوده و در درمان اضطرابهای مرتبط با بیماریهای جسمی و افسردگی ناشی از اضطراب بکار می رود. معمولاً شروع اثر ضد اضطراب دارو قبل از اثر ضد افسردگی آن آشکار می شود. به علت دارا بودن خاصیت قوی آنتی هیستامینی آپو - دوکسپین در رفع خارش های پوستی بخصوص خارش های شدید ناشی از جراحات سوختگی موثر است. در درمان کهیر مزمن پوستی( با دوز mg10 سه بار در روز) اثر بسیار قابل توجهی داشته و به خوبی در بیمارنی که به آنتی هیستامین های رایج پاسخ نمی دهند تحمل می شود.


فارماكوكينتيك :
Apo-Doxepin خيلي سريع از طريق دستگاه گوارش جذب مي شود. اين دارو دركبد متابوليزه شده و داراي متابوليت فعال مي باشد. نيمه عمر پلاسمايي اين دارو 24-8 ساعت بوده و ازطريق كليه دفع مي شود.


عوارض جانبي :
خشكي دهان،خواب آلودگي، تاري ديد، يبوست، تهوع، اشكال در ادراركردن، آريتمي، افت فشارخون وضعيتي، افزايش ضربان قلب، سنكوپ، تعريق، لرزش اندامها، بثورات پوستي، واكنشهاي حساسيتي، اختلالات رفتاري (بخصوص در بچه ها )، هيپومانيا، گيجي (بخصوص درسالمندان )، اختلال در عملكرد جنسي، افزايش وزن، اختلالات حركتي ، هيپوناترمي ( بعلت ترشح نامناسب هورمون ضد ادراري ) و اختلالات اندوكرين از عوارض جانبي اين دارو هستند.


احتياطات :
كسانيكه ناراحتي پوستي دارند بايد درمصرف Apo-Doxepin احتياط كنند. اين دارو عوارض ناشي از مصرف الكل و نوشيدنيهاي حاوي مواد الكلي ( مثل شربتهاي سرفه و تونيكها ) را تشديد مي كند. اين دارو در بيماران قلبي، گلوكوم با زاوية بسته، فئوكروموسيتوم، بيماران با سابقة صرع، احتباس ادراري، مانيا و همچنين در سالخوردگان بايد با احتياط مصرف گردد.


موارد عدم مصرف :
اين دارو درموارد سكته قلبي، آريتمي قلبي ( بخصوص ايست قلبي )، فازمانيك بيماري افسردگي و بيماري شديد كبدي نبايد مصرف شود.


مصرف در بارداري :
از مصرف Apo-Doxepin بر روي خانمهاي باردار مطالعه اي صورت نگرفته است. با اين وجود، در بررسيهاي انجام شده بر روي حيوانات، نقص جنيني يا ناهنجاريهاي ديگر مشاهده نشده است.


مصرف در شيردهي :
Apo-Doxepin از طريق شيرترشح مي شود. مصرف اين دارو نشان داده كه باعث برخي عوارض ناخواسته در نوزادان مي گردد. بنابراين لازم است يا از داروهاي ديگر استفاده شود و يا شيردهي به نوزاد در طول مصرف دوز بالاي اين دارو متوقف گردد.


تداخلات دارويي :
مصرف همزمان Apo-Doxepin با داروهاي هوشبر خطر بروز آريتمي و افت فشار خون را افزايش مي دهد. مصرف همزمان اين دارو با ساير داروهاي ضد افسردگي موجب تحريك سيستم اعصاب مركزي و افزايش فشارخون مي شود. فنوتيازينها موجب افزايش غلظت پلاسمايي Apo-Doxepin و افزايش اثرات آنتي موسكاريني آن مي شوند. داروهاي ضد اضطراب وخواب آور اثر تسكين بخش Apo-Doxepin را افزايش مي دهند. سايمتيدين با مهار متابوليسم اين دارو غلظت پلاسمايي آن را افزايش مي دهد. در مصرف همزمان با آنتي هيستامين ها، مسكن ها، باربيتوراتها، داروهاي ضد صرع، داروهاي بي حس كننده كه شامل برخي از داروهاي بي حس كنندة دندان نيز مي شود، بايد احتياط شود.


مقدار و نحوه مصرف :
در ابتدا روزانه 75 ميلي گرم Apo-Doxepin در دوزهاي منقسم يا بصورت دوز واحد در موقع خواب مصرف مي شود. در صورت نياز مقدار مصرف بتدريج تا حداكثر روزانه 300 ميلي گرم درسه دوز منقسم (100 ميلي گرم را مي توان بصورت يكجا تجويزكرد) افزايش مي يابد. مقدار مصرف روزانه Apo-Doxepin 300-30 ميلي گرم است. در سالمندان ابتدا 15-10 ميلي گرم در روز مصرف مي شود ولي محدوده 50-30 ميلي گرم در روز براي سالمندان كافي است.


شكل دارويي :
كپسول 10 و 25 ميلي گرمي در قوطي هاي 100 عددي.


تهيه شده در كارخانجات داروسازي APOTEX كشور كانادا