خواص دارویی و درمانی جو
بقراط، پدر علم پزشکی غرب، ازجو برای درمان بیماری‏ های حاد استفاده می کرده است.. دم‏ کرده جو به نام “چای هیپوکرات” معروف است. تجربیات اخیر پزشکی نشان می ‏دهند که مواد تشکیل دهنده جو، خاصیت درمانی دارند. جو همچنین عملکرد درمان‏ های طبیعی را تسهیل می نماید و بهبود می ‏بخشد.

ترکیبات شیمیایی:

مواد موجود در ۱۰۰ گرم جو عبارتند از:
آب ۱۱ گرم
پروتئین ۸ گرم
مواد نشاسته‏ای ۷۸ گرم
کلسیم ۱۶ میلی گرم
فسفر ۱۸۹ میلی گرم
آهن ۲ میلی گرم
سدیم ۳ میلی گرم
پتاسیم ۱۶۰ میلی گرم
ویتامینB1 12 میلی گرم
ویتامین B2 5 میلی گرم
ویتامینB3 3 میلی گرم

جو حاوی انواع پُلی ساکاریدها مانند نشاسته و دکسترین می باشد. گیاهک جوانه جو دارای ترکیبات روغنی مانند اسیدهای چرب شامل: اسید استئاریک، اسید پالمتیک، اسید اولئیک و اسید لینولئیک است. بنابراین از نقطه نظر مواد غذایی، بین دانه جو و دانه‏ های در حال رشد و جوانه زده آن تفاوت عمده‏ای وجود دارد. جو به طور معمول به سه صورت در بازار عرضه می‏ گردد.
-جو پوست نکرده که هنوز سبوس آن جدا نشده است.

-جو پوست کنده که پوست آن گرفته شده است.

-جو سفید که پوست و سبوس آن گرفته شده و به نام “جو مرواریدی” معروف می باشد
خواص جو
- جو از نظر طب قدیم ایران سرد و خشک می باشد.

- جو غذایی بسیار مقوی می باشد. جوشانده حاصل از مخلوط دانه‏های جو با جوی دوسر و گندم بسیار مقوی برای درمان ضعف عمومی بدن می باشد. جو حاوی مقادیر زیادی فسفر است و برای سیستم عصبی و فعالیت‏ های ذهنی بسیار مفید می باشد.

- جو برای تخفیف درد مفید است.

- مصرف جو برای افراد مبتلا به نقرس مفید می باشد.
جوشانده جو داروی بسیار خوبی برای مبتلایان به تب، کم‏خونی و سوءهاضمه است.
جوشانده جو برای درمان کم ‏خونی به کار می‏ رود، بدین روش تهیه می گردد: ۲۰ گرم جو را در یک لیتر آب به مدت ۷ ساعت حرارت ملایم دهید. البته این درمان برای تمام انواع کم‏ خونی ‏ها موثر نیست و تنها موارد استفاده خاصی دارد.

-جو حاوی پروتئاز و برخی مواد مفید دیگر است، و از سرطان جلوگیری می ‏کند.

- مصرف جو باعث کاهش کلسترول خون می شود.

-افراد سردمزاج، جو را باید با شکر مصرف کنند.

- بیسکویت جو دارو ی مناسبی برای درمان یبوست می باشد و حتی نفخ و شکم درد را از بین می‏ برد. و بهتر است همراه با آب مصرف شود.

- دانه‏ های جو حاوی نوعی آلکالوئید به نام “هوردنس”، اثری مقوی بر قلب دارند و به عنوان کمک در درمان تنگی نفس نیز به کار می ‏روند.

- کشک‏الشعیر(کشک تهیه شده از شیره جو) برای مزاج‏ های گرم و اسهال‏ های صفراوی بسیار مفید می باشد.

- برای رفع گلو درد و ورم گلو می ‏توان از کشک‏الشعیر استفاده نمود.

- ماءالشعیر برای درمان سل، زخم‏ های ریوی و موثر می باشد.

- ماءالشعیر خون ‏ساز می باشد و زود هضم می ‏شود.

-جو خاصیت ضدالتهابی دارد و در سیستم ایمنی بدن و بهبود آنژین صدری و التهابات حفره‏ی دهان موثر می باشد.

- جو ملین است، و برای درمان بیماری ‏های گوارشی؛ لوزالمعده، صفرا، مجاری ادراری و عفونت‏ های مخاطی بسیار مفید می باشد.

- گلوتن موجود در جو، ماده‏ای نرم، سازگار و آرام بخش است و به علت آبدار بودن باعث رفع عطش می شود و سبب انقباض عضلانی، اضطراب و تورم شکم نمی شود.

- در طب سنتی، جو ماده ای مفیدبرای تولید شیر در زنان شیرده است. در سایر زنان نیز، جو سبب تعادل هورمون ‏های طبیعی بدن و تولید استروژن می‏ گردد که رشد سالم سینه را به همراه دارد.

محصولات مختلف جو

سمنو یا مالت جو:
جو را خیس می کنند و در حرارت معتدل نگهداری می ‏کنند تا جوانه بزند. هنگامی که جوانه به اندازه معینی می ‏رسد به آن “مالت” می‏ گویند، که دارای ویتامین فراوانی می باشد. باپختن طولانی مدت جوانه جو له شده ، سمنو تولید می ‏شود.

عصاره مالت جو:
با جوشاندن مالت جو در آب و غلیظ کردن مایع حاصل در خلاء، عصاره مالت جو به دست می‏آید که حاوی ۶۰ درصد مالتوز، ۱۰ درصد ساکاروز، ۲۰ درصد دکسترین و مقداری مواد مغذی و ویتامین‏های B1 و B2 می باشد.

کشک الشعیر:
جو پوست کنده را با آب مخلوط می کنند و ‏آن ‏قدر می ‏جوشانند تا کاملا باز گردد. سپس آن را له و صاف می ‏نمایند به طوری که خود جو نیز داخل آب شود. کشک الشعیر شبیه آش جو است.

ماءالشیعر:
جو پوست کنده و پوست نکنده را خوب می شویند و داخل آب جوش می ریزند و چند دقیقه می ‏جوشانند. آن را می‏ پزند تا جایی که دانه‏ های جو کاملا باز گردند. سپس آن را با پارچه بدون این که له شود، صاف می‏ کنند و پس از سرد شدن از آن استفاده می‏ نمایند.