اطلاعات دارویی

[elMirA]

Heparin




گروه داروئي



Cardiovascular Drugs
داروهای قلبی عروقی



زير گروه داروئي





موارد مصرف



هپارین در پیشگیری و درمان ترومبوز وردهای عمقی و ترومبوآمبولی ریوی، جلوگیری از انعقاد خون در گردش خون خارج بدن طی جراحی قلب و روش‌های دیالیز، به عنوان داروی کمکی در درمان آمبولی شریانی محیطی و کاهش خطر بروز ترومبوز مغزی و مرگ در بیمارانی که دچار حمله پیشرونده شدید و ناگهانی می‌شوند، مصرف می‌شود.



مکانيسم اثر




هپارین، به صورت غیر مستقیم در جایگاههای متعدد در هر دو راه داخلی و خارجی انعقاد خون اثر کرده و عمل مهار کننده آنتی ترومبین III( کوفاکتور هپارین ) را بر چندین فاکتور انعقادی فغال شده، از جمله ترومبین ( فاکتور IIA)IXa، Xa، XIa، XIIa تشدید می‌کند. مهار فاکتور فعال شده Xa با تولید ترومبین تداخل کرده و در نتیجه اعمال مختلف ترومبین را در انعقاد خون مهار می‌کند. هپارین همچنین تشکیل کمپلکس آنتی‌ترومبین III ترومبین را تسریع می‌نماید و با این عمل، ترومبین را غیر فعال کرده مانع تبدیل فیبرینوژن به فیبرین می‌گردد. هپارین از طریق مهار فعال شدن فاکتورهای تثبیت کننده فیبرین توسط ترومبین، از تشکیل لخته فیبرینی پایدار جلوگیری می‌کند.




فارماکوکينتيک




پیوند هپارین به پروتئین بسیار زیاد است. متابولیسم دارو کبدی است. نیمه عمر هپارین بطور متوسط 5/1 ساعت است. در صورت تزریق مستقیم وریدی، شروع اثر دارو فوری است. در تزریق زیر جلدی، شروع اثر معمولاً به صورت متابولیت و از طریق کلیه دفع می‌شود.




موارد منع مصرف




این دارو در بیماران مبتلا به هموفیلی و سایر اختلالات خونی، کمی پلاکت خون، اولسرپیتیک، خونریزی اخیر مغزی، زیادی شدید فشار خون، بیماری شدید کبد، آنوریسم، نارسایی کلیه، پس از صدمات شدید یا جراحی اخیر، و حساسیت به هپارین، موارد تهدید به سقط و خونریزی عروق مغزی نباید مصرف شود.




هشدارها




1- این دارو در موارد زیر باید با احتیاط مصرف شود:
بیحسی منطقه‌ای یا انسداد اعصاب ناحیه کمر، دیسکرازی خونی بخصوص کمی پلاکت‌های خون، زایمان اخیر، آندوکاردیت تحت حاد باکتریایی، جراحی‌های اخیر اعصاب یا چشم یا در مواردی که نیاز به عمل جراحی اعصاب یا چشم وجود دارد، پریکاردیت یا نشت مایع به پریکارد،عیب شدید کار کلیه، جراحی عمده یا زخم‌هایی که سبب به وجود آمدن سطوح باز و وسیع می‌شوند، صدمه شدید به ویژه به دستگاه عصبی مرکزی، سوراخ شدگی نخاع، زخم یا سایر ضایعات فعال گوارشی، ادراری، تنفسی، واسکولیت شدید و عیب شدید کار کبد.
2- توصیه می‌شود در بیمارانی که هپارین مصرف می‌کنند، از تزریق عضلانی سایر داروها، به دلیل احتمال بروز هماتوم و خونریزی در اطراف محل تزریق خودداری شود. 3- خونریزی از لثه ممکن است نشانه مصرف بیش از حد هپارین باشد. درمان با هپارین خطر بروز خونریزی موضعی طی جراحی‌های دهان و پس از آن را افزایش می‌دهد.
4- از آنجا که هپارین از بافت‌های حیوانی تهیه می‌شود، توصیه می‌شود در بیمارانی که سابقه حساسیت یا آسم دارند، ابتدا مقدار آزمایشی 1000 واحد قبل از شروع درمان تزریق شود.
5- در صورت استفاده از برنامه درمانی با مقادیر کامل هپارین، مقدار مصرف دارو باید با توجه به نتایج آزمون‌های انعقاد خون برای هر فرد تنظیم شود.




عوارض جانبي




خونریزی، نکروز پوست، کمی پلاکت خون، واکنش‌های حساسیتی ( از جمله کهیر، آنژیوادم و آنافیلاکسی) ، پوکی استخوان پس از مصرف طولانی این دارو گزارش شده است.




تداخل داروئي




مصرف همزمان هپارین با اسید والپروئیک به علت مهار عملکرد پلاکت‌ها ممکن است موجب خونریزی شود. متی‌مازول و پروپیل تیواوراسیل باعث کاهش پروترومبین خون می‌شوند. لذا مصرف همزمان این داروها با هپارین ممکن است باعث افزایش اثر ضد انعقادی شود.مصرف همزمان داروهای ترومبولیتیک، مانند استرپتوکیناز و اوروکیناز با داروهای ضد انعقاد، خطر خونریزی را افزایش می‌دهد. مصرف همزمان هپارین با پروبنسید اثر ضد انعقادی دارو را افزایش و طولانی می‌کند.




نکات قابل توصيه




1- برای به دست آوردن حداکثر اثر بخشی دارو و کاهش امکان خونریزی، دستورات مربوط به مصرف دارو باید کاملاً رعایت شود.
2- در طول درمان با هپارین، از مصرف اسید استیل سالیسیلیک یا داروهای حاوی آن، ایبوپروفن و سایر داروهائی که بر روی پلاکت‌ها موثرند، باید خودداری شود.
3- پزشک و دندانپزشک باید از مصرف این دارو آگاه شوند.
4- به منظور بررسی پیشرفت درمان، ملاقات با پزشک و انجام آزمون‌های انعقاد خون بطور منظم ضروری است.




مقدار مصرف




بزرگسالان : برنامه درمانی با مقدار کامل : از راه زیر جلدی، ابتدا 000/20 – 000/10 واحد به صورت عمیق ( داخل چربی ) و سپس هر 8 ساعت 000/10- 8000 واحد یا هر 1 ساعت 000/20- 000/15 واحد یا با توجه به نتایج آزمون‌های انعقادی تزریق می‌شود. از راه وریدی، ابتدا 000/10-5000 واحد یا u/kg100 هر 4 ساعت یا با توجه به نتایج آزمون‌های انعقادی تزریق ‌می‌شود. از راه انفوزیون وریدی مقدار 000/40 – 000/20 واحد در 1000 میلی لیتر محلول کلرور سدیم ایزوتونیک تزریقی در مدت زمان بیش از 24 ساعت مصرف می‌شود. سرعت انفوزیون، اغلب 1000 واحد در هر ساعت است.
برنامه درمانی با مقادیر کم :
مقدار 5000 واحد 2 ساعت قبل از جراحی و 12-8 ساعت پس از آن به مدت حداکثر 7 روز به صورت زیر جلدی عمیق ( داخل چربی) تزریق می‌شود.
کودکان : از راه وریدی، ابتدا u/kg10-50 هر 4 ساعت یا بر اساس نتایج آزمون‌های انعقادی تزریق می‌شود. از راه انفوزیون وریدی، ابتداu/kg50 به صورت مقدار حمله‌ای و سپس u/kg100 هر 4 ساعت یا بر اساس نتایج آزمون‌های انعقادی تزریق می‌شود.




اشکال داروئي




Injection : 5000u/ml
Injection : 10,000u/ml

[elMirA]

[Only registered and activated users can see links]
داروهای ناهنجاری بیش فعالی و کم توجهی یا ADHD


مصاحبه ای با دکتر ویلیام باربارسی (William Barbaresi)
در اوایل سال 2006، دو کمیته مشورتی از طرف سازمان نظارت بر دارو و مواد غذایی (FDA) به بررسی نکات ایمنی مربوط به داروهای ناهنجاری بیش فعالی و کم توجهی یا ADHD پرداختند.


یکی از این دو کمیته چنین نظر داشت که تعدادی از داروهای ADHD از جمله ریتالین (Ritalin)، کنسرتا (Concerta)، آدرال (Adderall) و استراترا (Strattera) از جمله داروهایی دارای عوارض شناخته شده –از جمله عامل بالقوه حمله قلبی و طرات قلبی عروقی- هستند که این عوارض به صراحت در کادری سیاه رنگ بر روی بسته بندی آنها نیز درج شده است. از جمله این خطرات قلبی عروقی میتوان به سکته قلبی، افزایش فشار خون، تپش قلب و نارسایی قلب اشاره کرد. در ایالات متحده، هشدارهایی که در کادری سیاه رنگ بر روی جعبه دارو چاپ میشوند، از جمله قویترین عوارض جانبیی هستند که یک دارو میتواند علی رغم داشتن آن همچنان به فروش برسد.

دومین گروه مشاورین به بررسی خطرات بالقوه قلبی عروقی و روانشناختی استفاده کودکان از این داروها پرداختند. اعضای کمیته خواستار درج هشدارهایی شد که با وضوح بیشتر و اطلاعات گسترده و قابل درک برای بیمار، وی را از مزایای داروهای محرک و خطر وقوع مشکلات قلبی عروقی، روان پریشی، جنون، رفتارهای تهاجمی و توهم آگاه کند. آنها به کار بردن شیوه توضیح تخصصی یا قرار دادن هشدارها در کادر سیاه رنگ را مردود دانستند.

گروه مربوط به بیماریهای کودکان با استناد به شواهدی از مطالعات بالینی چنین نظر داشتند که میزان بروز مشکلات روانی بسیار اندک است. آنها چنین توضیح دادند که اکثر گزارشهای مربوط به مشکلات قلبی عروقی با فاکتورهای دیگر مانند بیماریهای قلبی نهفته یا ناهنجاری های قلب مرتبط بوده است. دکتر ویلیام باربارسی (William Barbaresi) متخصص بیماریها و مسائل رشد و رفتاری اطفال در مایوکلینیک (Mayo Clinic) روچستر، به پرسشهایی درباره ایمنی و اثربخشی داروهای ADHD پاسخ داده است.

•آیا داروهای ADHD بی خطر و موثرند؟
سابقه تجویز داروهای ADHD بسیار بیشتر از اکثر داروهای موجود است. تحقیقات انجام گرفته مکتوب درباره داروهای ADHD نیز بسیار بیشتر از نوشتجات مربوط به داروهای دیگر در آمریکا است. تا زمانی که پزشکان به پیروی از رهنمودهای مناسب پرداخته و بیماران را برای بروز احتمالی عوارض جانبی تحت نظر داشته باشند، داروهای بیش فعالی بی خطر محسوب میشوند.

از نظر موثر بودن، باید گفت که داروهای محرک-که بیش از هر دارویی برای ADHD تجویز میشوند- نه نها در کوتاه مدت به کمک کودکان بیش فعال می آیند، بلکه در دراز مدت نیز موثر باقی میمانند. برای مثال، درمان با داروهای محرک رابطه مستقیمی با کاهش خطر ناهنجاریهای مربوط به اعتیاد به مواد دارویی و موارد اورژانسی دارد.

• عوارض جانبی مرتبط با استفاده از مواد محرک برای درمان ADHD چیست؟
داروهای ADHD میتوانند موجب افزایش فشار خون و تند شدن ضربان قلب شوند. اگر شما ناراحتی قلبی داشته باشید، طبعا افزایش فشار خون و تپش قلب ناشی از مصرف این داروها میتواند شما را در معرض خطر ناراحتیهای قلبی عروقی قرار دهد.

در شخصی که دارای اختلالات روانی نهفته باشد، همواره این احتمال وجود دارد که با مصرف داروهای محرک، علایم ناهنجاریهای روحی وی از حالت بالقوه به فعل تبدیل شده و نمود خارجی بیابد. اما درباره اینکه استفاده از داروهای محرک در مقادیر تجویز شده و مناسب بتواند اختلال روانی جدیدی ایجاد کند، هیچ موردی مشاهده نشده است.

با این حال موارد بسیار نادری وجود دارند که در آنها بیمار دچار علایمی چون تحریک پذیری و عصبیت شدید و حتی توهم میشود که میتوان آنها را به داروها نسبت داد. در چنین مواردی با قطع مصرف دارو، علایم مذکور نیز از بین میروند.

• پزشک شما چگونه بر ایمنی و ثمربخشی داروهای ADHD نظارت میکند؟
برای اینکه پزشک معالج از همان ابتدا بداند مقدار دقیق داروی موثر برای هر شخص چقدر است، اطلاعات کافی وجود ندارد، اما برای تجویز دارو مبنای مشخصی وجود دارد. روش کار به این ترتیب است که باید در ابتدا حداقل مقدار موثر تعیین شده از دارو تجویز شود تا پزشک بتواند واکنشهای بیمار نسبت به آنرا سنجیده و سپس میزان داروی نهایی را بر اساس این مطالعه مشخص کند.

مراقبتهای معمول برای کودکانی که تحت درمان با داروهای ADHD قرار گرفته اند شامل معاینه یا چکاپ عمومی به طور منظم است تا قد، وزن، ضربان قلب، فشار خون و دیگر مواردی که میتوانند تحت تاثیر عوارض جانبی دارو قرار بگیرند، بررسی شوند. اگر داروها برای کودکی با عوارض جانبی همراه باشد، مشخص است که دارو برای او خطرآفرین خواهد بود و باید مصرف آن قطع شود.

• آیا درست است که به خاطر امنیت بیشتر، مصرف داروهای ADHD برای خود یا کودکمان را قطع کنیم؟
خیر. اگر شما یا فرزندتان با تشخیص پزشک متخصص نیازمند دارو باشید و این دارو نیز در میزان صحیح و کافی تجویز شده و موثر هم باشد و همچنین شما به طور منظم از نظر عوارض جانبی و موثر بودن دارو توسط پزشک معاینه میشوید، خودتان به تنهایی نباید تصمیم به قطع دارو بگیرید و باید بنا به تجویز پزشک به مصرف دارو ادامه دهید.

آکادمی امراض کودکان در آمریکا در طی بیانیه ای به تاریخ 7 مارچ 2006 اعلام نمود که بنا بر توصیه متخصصین به پزشکان معالج، تا زمانی که در این زمینه اطلاعات بیشتری به دست نیامده باشد، این پزشکان باید شیوه کار فعلی خود شامل آزمایش، تشخیص دقیق و تحت نظر داشتن بیماران را ادامه دهند.

• شما تحت چه شرایطی میتوانید داروی ADHD خود یا فرزندتان را قطع کنید؟ اگر هنگام مشورت با پزشک خود به طور قطع از بی تاثیر بودن دارو یا ابتلای خود یا فرزندتان به عوارض جانبی آن اطمینان یافتید، باید با توجه به توصیه های پزشک خود نسبت به عدم مصرف دارو یا تغییر آن اقدام نمایید.

• آیا میتوان برای کاستن از خطر مشکلات قلبی عروقی یا ناهنجاریهای روانی ناشی از دارو، مقدار مصرف آنرا کم کنیم؟ شما نباید به طور خودسرانه و بدون مشورت با پزشک خود نسبت به تغییر میزان داروی دریافتی تصمیم گیری کنید. اگر به دلیل اینکه میدانید زمینه نارسایی قلب و عروق یا مشکل روانی دارید، از اینکه در خطر ابتلا به عوارض جانبی دارو هستید، اطمینان دارید، باید بدون اتلاف وقت مراتب را به پزشک معالج خود اطلاع دهید تا او در این زمینه تصمیم گیری کند.

• آیا قطع دارو برای شما یا فرزندتان مشکلاتی به دنبال خواهد داشت؟
بله. اگر شخصی دچار عدم تمرکز ناشی از بیش فعالی یا ADHD باشد و داروهای تجویز شده برای او موثر بوده باشند، به محض قطع دارو علایم بیماری آنها عود میکند. ما میدانیم که ADHD افراد را در خطر مشکلات تحصیلی، رفتاری، اجتماعی و احساسی قرار میدهد. به همین دلیل ADHD باید بلافاصله تحت دارو درمانی قرار بگیرد.

• برای شخصی داروهای ADHD خود یا فرزندش را قطع کند، چه روشهای درمانی دیگری وجود دارند؟
بهترین تحقیق دراز مدت انجام شده در این رابطه به وضوح نشان داده است که موثرترین روش درمان شناخته شده ADHD در حال حاضر استفاده از داروهای محرک است.

تغییر رفتار با تغییر محیط نیز میتواند مفید باشد و توصیه هم میشود. برای مثال، اگر شما کودکی را که دچار بی توجهی و عدم تمرکز است به جایی از کلاس منتقل کنید که عوامل حواس پرتی (مانند پنجره، دید به کلاسی دیگر یا همجوار بودن با یک همکلاسی شلوغ و...) در آن کمتر باشد، مدام توجه او را به موضوع درس جلب کرده و درس را هر از گاهی تکرار کنید، در نگهداشتن ذهن کودک در کلاس بسیار موفقتر خواهید بود. اما اگر علایم ADHD شدید و جدی باشند، چنین روشهایی برای تمرکز بخشیدن به کودک تاثیری نخواهند داشت.


mayoclinic.com ([Only registered and activated users can see links])

[زرین فرد]

داروهای ضدافسردگی
[Only registered and activated users can see links]
1- خلاصه
داروهای ضدافسردگی داروهایی هستند که برای درمان افسردگی حاد و برخی شرایط دیگر (مثل اختلال شخصیت و اختلال اضطراب) مورد استفاده قرار می‌گیرند. تأثیر این داروها از طریق افزایش سطح سروتونین، نوراپینفرین و دوپامین در مغز صورت می‌گیرد. این داروها معمولاً به شکل قرص هستند و نحوه مصرف آن‌ها یکبار تا چند بار در روز است.
داروهای ضدافسردگی در رده‌های مختلفی قرار دارند. این رده‌ها عبارتند از مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOIها)، داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (TCAها) و سایر مهارکننده‌های جذب مجدّد سروتونین- نوراپینفرین (SNRIها) و مهارکننده‌های جذب مجدّد سروتونین (SSRIها). تمام داروهای ضدافسردگی تقریباً اثر مشابهی بر روی افسردگی دارند، هر چند بیماران مختلف ممکن است به یک دارو، واکنش بهتری نسبت به داروی دیگر نشان دهند.
معمولاً دو تا سه هفته طول می‌کشد تا تأثیر داروهای ضدافسردگی آشکار گردد. درابتدا، فقط ممکن است اثرات جانبی آن‌ها (مثل تهوّع، خواب آلودگی، افزایش وزن) بروز کند. امّا در اغلب موارد، این اثرات جانبی، که از دارویی به داروی دیگر متفاوت است، ظرف یک یا دو هفته بهبود می‌یابد یا به طور کلّی مرتفع می‌شود. داروهای جدید ضدافسردگی، اثرات جانبی کمتری نسبت به داروهای قدیمی‌تر دارند.
هنگامی که مصرف داروهای ضدافسردگی به طور ناگهانی قطع گردد، ممکن است باعث عوارض ترک مصرف نظیر تهوّع، سردرد و سرگیجه شود.
به طور کلّی توصیه می‌شود که بیماران به هنگام مصرف داروهای ضدافسردگی از مصرف الکل خودداری کنند. مصرف تعدادی از داروهای دیگر نیز ممکن است با داروهای ضدافسردگی تداخل داشته باشد. از این رو، بیماران باید پیش از شروع مصرف هر داروی ضدافسردگی جدیدی، پزشک خود را از تمام داروهایی که مصرف می‌کنند آگاه سازند.
بی‌خطر بودن مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بارداری هنوز به طور کامل شناخته نشده است. پاروکستین که از SSRI هاست احتمالاً با نقص‌های هنگام تولّد ارتباط دارد. خانم‌هایی که داروهای ضدافسردگی مصرف می‌کنند و پرستار و یا باردار هستند و یا می‌خواهند باردار شوند باید با پزشک متخصص زنان و زایمان مشورت کنند.
فلوکستین که از SSRI هاست، تنها داروی ضدافسردگی است که مصرفش برای کودکان به تأئید رسیده است. با وجود این، مراقبت نزدیک از هر کودکی که داروی ضدافسردگی مصرف می‌کند، به خاطر افزایش بالقوه خطر بروز فکر خودکشی به شدّت توصیه می‌شود. داروهای ضدافسردگی معمولاً در بیماران مسن‌تر نیز همانند بیماران جوان‌تر تأثیر می‌گذارد.
2- درباره داروهای ضدافسردگی
داروهای ضدافسردگی داروهایی هستند که برای درمان افسردگی حاد و برخی اختلالات دیگر (مثل اختلالات شخصیت و اختلال اضطراب) مورد استفاده قرار می‌گیرند. این داروها در صورتی که مطابق دستور پزشک مصرف شوند، اعتیادآور نیستند. داروهای ضدافسردگی معمولاً به شکل قرص هستند و نحوه مصرف آن‌ها یکبار تا چند بار در روز است.
اعصاب توسط ناقل‌های عصبی بین یکدیگر پیام رد و بدل می‌کنند. برای هر پیام، تعداد زیادی ناقل عصبی آزاد می‌شود. بسیاری از ناقل‌های عصبی به «گیرنده‌ها» بر روی سایر اعصاب می‌چسبند. این گیرنده‌ها پیام‌ها را می‌خوانند. برخی از ناقل‌های عصبی نیز بدون آن که به گیرنده‌ها چسبیده شوند و خوانده شوند به سلول‌های عصبی باز گردانده می‌شوند. این فرایند که به آن «جذب مجدد» گفته می‌شود به اعصاب اجازه می‌دهد تا به جای آن که به تولید مداوم ناقل‌های عصبی بیشتر بپردازند، از همان ناقل‌ها دوباره استفاده کنند.
تأثیر داروهای ضدافسردگی از طریق افزایش سطح ناقل‌های عصبی سروتونین، نوراپینفرین و دوپامین (که جمعاً به ‌آن‌ها مونوآمین گفته می‌شود) در سیناپس‌های (فواصل بین عصب‌ها) مغز است. مونوآمین‌ها در افکار، هیجانات، حافظه و تنظیم برخی کارکردهای بدن دخالت دارند. هنگامی که سطح این مواد شیمیایی خیلی پائین باشد، فرد دچار افسردگی می‌شود.
سطح مونوآمین‌ها از طریق مسدود کردن گیرنده‌هایی که پیام‌ها را می‌خوانند (مسدود کننده‌های گیرنده) و یا جلوگیری از جذب مجدّد مواد شیمیایی (مهارکننده‌های جذب مجدّد) قابل افزایش است. هنگامی که گیرنده‌ها مسدود شوند و یا از جذب مجدّد جلوگیری شود، مونوآمین‌ها در مغز افزایش می‌یابند.
تأثیر داروهای ضدافسردگی بر روی مواد شیمیایی مغز ممکن است آنی نباشد. آغاز واکنش بیمار به دارو درمانی ممکن است چند هفته به طول بیانجامد. در ابتدا، فقط اثرات جانبی (مثل تهوّع، بیخوابی، خشک شدن زبان، خستگی) ممکن است پدیدار گردند. در اغلب موارد، اثرات جانبی پس از یک یا دو هفته بهبود می‌یابند یا به طور کلّی مرتفع می‌شوند. داروهای جدید ضدافسردگی دارای اثرات جانبی کمتری نسبت به داروهای قدیمی‌تر هستند.
بیمار باید حداقل به مدّت شش ماه به مصرف داروهای ضدافسردگی بپردازد.این زمان به دارو درمانی مجال تأثیر می‌دهد و خطر بازگشت بیماری را کاهش می‌دهد. مصرف داروهای ضدافسردگی، بسته به شرایط درمان، ممکن است ماه‌ها یا سال‌ها ادامه یابد.
داروهای ضدافسردگی باید دقیقاً همان گونه که تجویز شده‌اند مصرف شوند تا تأثیر مطلوب را داشته باشند. حذف یک نوبت مصرف می‌تواند باعث جلوگیری از عملکرد مناسب دارو گردد. همچنین قطع مصرف داروهای ضدافسردگی حتماً باید با مشورت پزشک صورت گیرد. بسیاری از مردم، به هنگام مواجه شدن اولیه با اثرات جانبی و عدم دستیابی به تأثیرات مثبت فوری، مصرف داروهای ضدافسردگی را قطع می‌کنند و به آن‌ها زمان لازم برای اثربخشی را نمی‌دهند. هنگامی که مصرف داروهای ضدافسردگی به طور ناگهانی قطع گردد، ممکن است عوارض ترک مصرف دارو (مثل تهوّع، سردرد، سرگیجه) بروز کند. از این عوارض معمولاً می‌توان با متوقف کردن تدریجی مصرف دارو جلوگیری کرد.
بیماران باید آگاهی داشته باشند که پزشک ممکن است برای حصول بهترین نتیجه با کمترین اثرات جانبی، به تغییر و تنظیم مقدار مصرف دارو بپردازد. به علاوه، اداره دارو و غذا (FDA) در آمریکا اعلام نموده است که داروهای ضدافسردگی ممکن است باعث افزایش خطر بروز افکار خودکشی در برخی بیماران گردد و بدین جهت، تمام کسانی که از طریق مصرف این داروها تحت درمان قرار دارند باید از نزدیک برای تغییرات غیرعادی رفتاری مورد مراقبت قرار گیرند.
3- انواع و تفاوت‌های داروهای ضدافسردگی
با وجودی که تمام داروهای ضدافسردگی تقریباً به یک اندازه موثرند امّا انواع و اقسام آن‌ها به بازار عرضه می‌شود. به طور کلّی، داروهای ضدافسردگی بر حسب این که بر کدامیک از ناقل‌های عصبی و چگونه اثر می‌گذارند، به رده‌های مختلفی تقسیم می‌گردند.
مهار کننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOIها) نخستین داروهای ضدافسردگی بودند که ساخته شدند. اثر بخشی آن‌ها از طریق مسدود کردن آنزیم‌های مونوآمین اکسیداز (مواد شیمیایی که ناقل‌های عصبی را می‌شکنند) است. در حال حاضر، MAOIها به ندرت تجویز می‌شوند زیرا از یک سو مصرف آن‌ها به همراه برخی غذاها می‌تواند باعث مشکلات جدّی سلامتی گردد و از سوی دیگر، اثرات جانبی داروهای جدید ضدافسردگی به مراتب کمتر است. با وجود این، MAOIها برای برخی اختلالات خاص، به ویژه هنگامی که سایر داروهای ضدافسردگی کارایی نداشته باشند، بسیار موثر هستند.
MAOIها شامل ایزوکربوکسازید (با نام تجاری مارپلان)، فنلزین (با نام تجاری ناردیل) و ترانیل سیپرومین (با نام تجاری پارنات) می‌باشند.
داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (TCAها) برای سال‌های متمادی تنها جایگزین موجود برای MAOIها بودند. TCAها از جذب مجدّد ناقل‌های عصبی نوراپینفرین، سروتونین و با درجه کمتری، دوپامین در مغز جلوگیری می‌کنند. پزشکان معمولاً TCAها را کمتر به عنوان نخستین دارو برای درمان تجویز می‌کنند زیرا داروهای جدیدتر ضدافسردگی اثرات جانبی کمتری دارند.
داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای شامل آمیتریپتیلین (با نام تجاری الاویل و اِندپ)، آموکساپین (با نام تجاری آسندین)، دزیپرامین (با نام تجاری نورپرامین)، دوکسپین (با نام‌های تجاری سینکوان و آداپین)، ایمیپرامین (با نام تجاری توفرانیل)، نورتریپتیلین (با نام‌های تجاری‌ آونتیل و پاملور)، پروتریپتیلین (با نام تجاری ویواستیل) و تریمیپرامین (با نام تجاری سورمونتیل) می‌باشند.
علاوه بر این‌ها، داروی کلومیپرامین (با نام تجاری آنافرانیل) نیز به صورت غیررسمی تجویز می‌شود. بدین معنی که به منظوری غیر از منظور اصلی تجویز می‌شود زیرا هنوز تأئید اداره دارو و غذا (FDA) را به دست نیاورده است.
مهار کننده‌های جذب مجدّد سروتونین (SSRIها) داروهای ضدافسردگی جدیدتری هستند که از MAOI ها و TCAها، اثرات جانبی کمتری دارند. اثر بخشی آن‌ها از طریق مسدود کردن جذب مجدّد سروتونین بدون تأثیر گذاشتن بر سطح نوراپینفرین یا دوپامین است.
SSRIها شامل سیتالوپرام (با نام تجاری سلکسا)، اسیتالوپرام (با نام تجاری لکساپرو)، فلوکستین (با نام‌های تجاری پروزاک و سارافم)، پاروکستین (با نام تجاری پاکسیل) و سرترالین (با نام تجاری زولافت) می‌باشند. در برخی موارد، فلووکسامین (لوواکس) نیز ممکن است به صورت غیررسمی تجویز شود.
مهارکننده‌های جذب مجدّد نوراپینفرین و دوپامین (NDRIها) از طریق مسدود کردن جذب مجدّد دوپامین و نوراپینفرین، بدون تأثیرگذاری بر سطح سروتونین، اثر می‌کنند. این کار باعث اجتناب از بسیاری از تأثیرات جانبی مرتبط با سروتونین (مثل تأثیرات جانبی جنسی) می‌گردد. تنها NDRI موجود در آمریکا بوپروپیون (با نام تجاری ولبوترین) است.
مهارکننده‌های جدب مجدّد سروتونین و نوراپینفرین (SNRIها)، جذب مجدّد سروتونین و نوراپینفرین را بدون اثرگذاری بر سطح دوپامین، مسدود می‌کنند. این داروهای ضدافسردگی شامل دولوکستین (با نام تجاری سیمبالتا) و ونلافاکسین (با نام تجاری افکسور) می‌باشند. TCAها نیز در اصل جزء SNRI ها هستند.
تعدیل کننده‌های نوراپینفرین- سروتونین، برخی گیرنده‌های خاص را که سروتونین و نوراپینفرین دریافت می‌کنند، مسدود می‌نمایند. تنها دارویی از این دسته که در آمریکا عرضه می‌شود میرتازاپین (رمرون) است.
برخی داروهای ضدافسردگی هم جذب مجدّد و هم گیرنده‌های سروتونین را مسدود می‌کنند. این تعدیل کننده‌های سروتونین شامل نفازودون (سِرزون) و ترازودون (دسیرل) می‌باشند.
داروهای جدیدتر ضدافسردگی نیز در آزمایشگاه‌های مختلف در دست ساخت است.
4- بیماری‌هایی که با داروهای ضدافسردگی درمان می‌شوند
تمام داروهای ضدافسردگی تقریباً اثر مشابهی بر روی افسردگی دارند، هر چند بیماران مختلف ممکن است به یک دارو، واکنش بهتری نسبت به داروی دیگر نشان دهند. انتخاب این که از کدام داروی ضدافسردگی استفاده شود به عوامل چندی بستگی دارد که از آن جمله می‌توان به نشانه‌های بیمار، اثرات جانبی یک داروی خاص و اختلالات دیگری که بیمار ممکن است داشته باشد، اشاره کرد.
داروهای ضدافسردگی ممکن است برای درمان عوارض مربوط به افسردگی، همراه با داروهای دیگر تجویز گردند. برای مثال، افسردگی اگر همراه با نشانه‌های روان‌پریشی (مثل توهم و هذیان) باشد، معمولاً از طریق تجویز داروهای ضدافسردگی همراه با داروهای ضدجنون درمان می‌شود.
داروهای ضدافسردگی علاوه بر درمان افسردگی، کاربردهای درمانی بالقوه دیگری نیز دارند. برخی از آن‌ها مورد تأئید اداره دارو و غذا (FDA) قرار گرفته و برخی دیگر به صورت غیررسمی تجویز می‌گردند. یعنی با وجودی که به طور مشخص برای درمان یک وضعیت خاص مورد تأئید قرار نگرفته‌اند امّا اثربخشی آن‌ها در سطح وسیعی مورد پذیرش قرار گرفته و تجویز می‌گردند.
اختلالات دیگری که ممکن است با داروهای ضدافسردگی درمان گردند عبارتند از:


افسرده‌خویی. شکل مزمن از افسردگی. معمولاً SSRI ها برای درمان آن تجویز می‌گردند.
اختلال دوقطبی. نوعی اختلال خلق و خو که مشخصه‌اش الگوهای متناوب شیدایی (مانیا) و افسردگی است. داروهای ضدافسردگی ممکن است بعد یا همزمان با داروهای تثبیت کننده خلق و خو، مورد استفاده قرار گیرند.
اختلال عاطفی فصلی. نوعی اختلال خلق و خو که مشخصه‌اش الگوهای تکرار شونده افسردگی در خلال برخی فصل‌های خاص سال، به ویژه اواخر پائیز و زمستان است. بوپروپیون (با نام تجاری ولبوترین) اخیراً مجوز اداره دارو و غذای آمریکا را برای مصرف در مورد این اختلال به دست آورده است. این دارو جزء NDRI هاست.
اختلال اضطراب. انواع گوناگونی از اختلالات اضطراب شامل اختلال وسواس (OCD)، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اختلال اضطراب تعمیم یافته (GAD) و اختلال هراس، با داروهای ضدافسردگی درمان می‌شوند. این اختلالات معمولاً با داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (‌TCAها) و SSRI ها درمان می‌شوند.
پراشتهایی روانی. نوعی اختلال تغذیه که مشخصه‌اش مصرف دوره‌ای، کنترل نشده و سریع مقادیر زیاد غذا در مدتی کوتاه و به دنبال آن احساس گناه، افسردگی یا بیزاری از خود و روی آوردن به روش‌های غیرمعمول برای تخلیه (مثل استفاده از مسهل یا ایجاد استفراغ) است. این اختلال با TCAها، SSRIها و MAOIها درمان می‌گردد.
اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی (ADHD). از بوپروپیون که جزء ‌NDRI هاست ممکن است برای درمان ADHD استفاده شود.
اوتیسم. این اختلال رشد که مشخصه‌اش تمایل به مجذوب خود بودن و وجود مشکلات در ارتباطات و رفتار است، به وسیله SSRI ها درمان می‌گردد.
اختلال مرزی شخصیت. این اختلال شخصیت که مشخصه‌اش رفتار تکانشی (رفتار ناگهانی و برنامه‌ریزی نشده) و فرایندهای ناسالم فکری است توسط SSRI ها درمان می‌شود.
بی‌اختیاری ادرار. معمولاً TCA ها برای درمان این مورد تجویز می‌گردند.
اختلالات درد مزمن. بسیاری از اختلالات دردهای مزمن (مثل درد عصبی و سردردهای میگرنی) با TCAها و SNRI ها درمان می‌شوند.

علاوه بر موارد فوق، بوپروپیون به بیمارانی که در تلاش برای ترک سیگار هستند نیز داده می‌شود.
5- نکات مورد توجه در ارتباط با داروهای ضدافسردگی
تمام داروهای ضدافسردگی ممکن است خطر تشنّج را در برخی از بیماران از جمله آن‌هایی که صرع دارند، افزایش دهند. SSRI ها و SNRI های غیرسه حلقه‌ای معمولاً برای بیمارانی که دارای سابقه تشنّج هستند مناسب‌ترند.
بیمارانی که دارای مشکل پروستات (مثلاً بزرگ شدن پروستات)، انواع خاصی از گلوکوم (یک نوع بیماری چشمی که به آن «آب سبز» هم گفته می‌شود) یا مشکلات قلبی باشند معمولاً مورد تجویز داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (TCAها) قرار نمی‌گیرند. معمولاً از بیمارانی که مشکل قلبی یا سن بالاتر از 40 سال داشته باشند، قبل از تجویز TCAها نوار قلب گرفته می‌شود.
مصرف بوپروپیون که جزء NDRI هاست برای بیمارانی که دارای سابقه ضربه مغزی، غدّه در سلسله اعصاب مرکزی یا اختلال تغذیه‌ای فعال باشند توصیه نمی‌شود. بوپروپیون حتی در بیمارانی که چنین سابقه‌هایی نداشته باشند نیز می‌تواند باعث تشنّج گردد.
MAOIها معمولاً برای بیمارانی که دارای فشار خون بالا و نارسائی احتقانی قلب هستند تجویز نمی‌گردند. همچنین تعدیل کننده‌های سروتونین معمولاً برای کسانی که بیماری قلبی دارند توصیه نمی‌شود.
6- اثرات جانبی احتمالی داروهای ضدافسردگی
داروهای ضدافسردگی جدیدتر معمولاً مطمئن‌ترند و توسط بیماران بهتر تحمل می‌شوند. اغلب اثرات جانبی این داروها موقتی و بسته به مقدار مصرف است. بدین معنی که با کاهش مقدار مصرف، بهتر و با افزایش آن، بدتر می‌شوند.
اداره دارو و غذای آمریکا (FDA) هشدار داده است که داروهای ضدافسردگی می‌توانند خطر خودکشی را در برخی افراد خاص افزایش دهند. دلیل این اثر جانبی به درستی شناخته شده نیست. امّا شاید دلیل آن این باشد که داروهای ضدافسردگی غالباً پیش از آن که اثرات جانبی افسردگی مثل غمگینی یا اضطراب را تخفیف دهند، اثرات جانبی فیزیکی (جسمی) افسردگی مثل خستگی را بهبود می‌بخشند. در برخی موارد، این به افرادی که سابقه اقدام به خودکشی داشته‌اند، انرژی دوباره‌ای برای انجام عمل خود می‌دهد. به این جهت، این نکته حائز اهمیت است که افرادی که داروهای ضدافسردگی مصرف می‌کنند باید برای رفتارهای غیرمعمول، مورد مراقبت قرار داشته باشند.
اثرات جانبی غالباً در خلال مراحل اولیه درمان با داروهای ضدافسردگی روی می‌دهد. پزشک معمولاً توصیه‌های لازم را برای چگونگی مدیریت آن‌ها به بیمار می‌کند. این اثرات جانبی عبارتند از:


تهوّع. اگر دارو همراه با غذا مصرف شود کاهش می‌یابد.
افزایش وزن. خوردن غذاهای سالم و ورزش کردن می‌تواند این اثر جانبی را کاهش دهد. این اثر جانبی بیشتر با مصرف TCAها روی می‌دهد.
خستگی. مصرف دارو قبل از خواب می‌تواند این اثر جانبی را کاهش دهد.
بیخوابی. مصرف دارو در صبح‌ها می‌تواند به تخفیف این اثر جانبی کمک کند. این اثر جانبی بیشتر با مصرف SSRIها روی می‌دهد.
خشکی دهان. جرعه جرعه آب خوردن، یخ مکیدن و آدامس جویدن می‌تواند به تخفیف این اثر جانبی کمک کند. این اثر جانبی بیشتر با مصرف TCAها روی می‌دهد.
یبوست. خوردن مواد فیبردار به کاهش این اثر جانبی کمک می‌کند. این اثر جانبی بیشتر با مصرف TCAها روی می‌دهد.
سرگیجه. مصرف دارو قبل از خواب می‌تواند به کاهش این اثر جانبی کمک کند.
بیقراری. ورزش کردن می‌تواند به کاهش این اثر جانبی که بیشتر با مصرف SSRIها روی می‌دهد، کمک می‌کند.
اختلال جنسی. شامل کاهش میل جنسی و مشکل در رسیدن به اوج لذت در فعالیت جنسی (ارگاسم) است. این اثر جانبی به احتمال زیاد به هنگام مصرف SSRIها روی می‌دهد. تغییر داروی ضدافسردگی به دارویی که به اختلال جنسی ارتباطی نداشته باشد، مثل بوپروپیون، نفازودون یا میرتازاپین، و یا SNRIها می‌تواند به کاهش این اثر جانبی کمک کند.

چنانچه مصرف داروهای ضدافسردگی به طور ناگهانی قطع گردد، بیمار ممکن است با عوارض ترک مصرف روبرو شود. این عوارض معمولاً با خارج شدن دارو از سیستم بدن بیمار یا پس از آن که بدن بیمار فرصت کافی برای تنظیم خود با تغییر دارو را به دست آورد، از میان می‌رود. عوارض ترک مصرف، تقریباً همان اثرات جانبی دارو درمانی به علاوه سردرد، تحریک‌پذیری، اسهال و احساس سوزش است.
عارضه سروتونین، هر چند بسیار نادر است، امّا یک خطر جدّی در هر نوع دارو درمانی که باعث افزایش سطح سروتونین می‌شود است و باید هر چه سریع‌تر تشخیص داده شود. این عارضه غالباً بر اثر تأثیر متقابل دارویی (مثلاً مصرف همزمان MAOIها یا TCAها و SSRIها) روی می‌دهد. این وضعیت ممکن است نهایتاً به از بین رفتن عضلات و از کار افتادگی کبد بیانجامد. نشانه‌های اولیه شامل گیجی و سرخ شدن صورت است.
بوپروپیون که جزء NDRI هاست، کمترین اثر جانبی در زمینه امور جنسی را دارد و معمولاً باعث افزایش وزن نیز نمی‌شود. این دارو در موارد نادر، ممکن است باعث دلشوره یا بیقراری حرکتی (ناتوانی برای آرام نشستن) شود. اثرات جانبی متداول بوپروپیون شامل ورم روده و عرق کردن زیاد است.
SNRIها در موارد نادری ممکن است باعث افزایش فشار خون، افزایش ضربان قلب و گیجی شوند.
نفازودون که تعدیل‌کننده سروتونین است می‌تواند باعث گیجی یا تغییر دید (مثل تاری) گردد. نفازودون نباید برای بیمارانی که مشکل کبدی دارند تجویز شود. اداره دارو و غذا (FDA) در سال 2002 هشداری در مورد خطر از کارافتادگی کبد در بیمارانی که با نفازودون مداوا می‌شوند صادر کرد.
ترازودون که تعدیل‌کننده سروتونین است نیز می‌تواند باعث خواب‌آلودگی شدید شود و هر چند از طرف FDA برای درمان بیخوابی مورد تأئید قرار نگرفته است امّا مقدار کمی از آن همراه با دیگر داروهای ضدافسردگی بدین منظور تجویز می‌گردد. سایر اثرات جانبی ترازودون شامل سرگیجه، منگی، خشکی دهان و تاری دید است. این دارو همچنین می‌تواند باعث وخیم‌تر شدن مشکلات قلبی گردد. به علاوه، ترازودون تنها داروی ضدافسردگی است که می‌تواند باعث نعوظ دائم و دردناک در مردان گردد. نعوظ دائم ناشی از مصرف ترازودون ممکن است به خودی خود مرتفع نگردد و به عمل جراحی نیاز داشته باشد.
7- داروهای ضدافسردگی و تداخل دارویی
معمولاً مصرف الکل در زمانی که هر نوع داروی ضدافسردگی در حال استفاده باشد توصیه نمی‌گردد. داروهایی که بر کبد تأثیر می‌گذارند ممکن است باعث افزایش سطح اغلب داروهای ضدافسردگی در سیستم بدن گردند و این امر به نوبه خود، اثرات خطرناکی نظیر مصرف بیش از حدّ دارو به همراه داشته باشد. این امر خصوصاً در مورد داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (TCAها) صادق است.
سایمتیدین (با نام تجاری تاگامت) که برای درمان سوزش سردل و ترش‌کردگی مصرف می‌شود می‌تواند اثربخشی بسیاری از داروهای ضدافسردگی مثل دسیپرامین، دوکسپین، ایمیپرامین، پاروکستین و سرترالین را افزایش دهد.
از سوی دیگر، کشیدن سیگار می‌تواند باعث کاهش اثربخشی برخی TCAها گردد. بعضی از TCAها ممکن است حساسیت پوست به نور خورشید را افزایش دهند. به طور کلّی توصیه می‌شود که بیمارانی که از این دارو استفاده می‌کنند، هنگام خروج از خانه، لباس‌هایی بپوشند که مانع تابش مستقیم نور خورشید به بدنشان شود. برخی داروها، مثل بعضی آنتی‌اسیدهای خاص، ممکن است اثر بخشی بعضی از SSRIها را کاهش دهند.
MAOI ها می‌توانند تداخل خطرناکی با سایر داروها داشته باشند و بدین خاطر به هنگام مصرف آن‌ها باید محدودیت‌هایی بر روی رژیم غذایی و مصرف سایر داروها اعمال گردد.
8- عوارض مصرف بیش از اندازه داروهای ضدافسردگی
داروهای جدیدتر ضدافسردگی عموماً در صورت مصرف بیش از اندازه، خطرات کمتری از داروهای قدیمی‌تر دارند. بسیاری از این داروهای جدید باعث اثرات جانبی ناخوشایندی می‌گردند امّا معمولاً در صورت مصرف بیش از اندازه تجویز شده از سوی پزشک، مهلک نیستند. در اغلب موارد، عوارض مصرف بیش از اندازه، مشابه اثرات جانبی دارو، امّا شدیدتر است.
داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای (TCAها) در صورت مصرف بیش از اندازه، می‌توانند بسیار خطرناک باشند و احتمالاً باعث مرگ بیمار شوند. در صورت بروز هر یک از عوارض مصرف بیش از اندازه دارو باید فوراً به پزشک یا مرکز درمانی مراجعه کرد. عوارض مصرف بیش از اندازه داروهای ضدافسردگی عبارتند از:


تپش سریع قلب
تشنج
خشکی مخاط
پوست خشک و داغ
باز شدن مردمک چشم
بیقراری
توهم
فشار خون بالا
تپش نامنظم قلب (آریتمی)

عوارض مصرف بیش از اندازه بوپروپیون که جزء NDRI هاست عبارتند از:


تشنج
توهم
از دست دادن تمرکز
تپش سریع قلب

مصرف بیش از اندازه ونلافاکسین که جزء SNRI هاست ممکن است باعث عارضه‌ای نشود. امّا اگر عارضه‌ای داشته باشد به شکل خواب آلودگی، افزایش ضربان قلب، حافظه ضعیف و لرزه اندام‌ها (خفیف‌تر از تشنج) ظاهر می‌گردد. عوارض مصرف بیش از اندازه نفازودون که یک تعدیل کننده سروتونین است شامل فشار خون پائین و خواب آلودگی مفرط می‌باشد.
9- نکاتی در مورد مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بارداری
مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بارداری و دوران شیردهی مادر باید تحت نظر پزشک و با احتیاط ویژه صورت گیرد. اغلب داروهای ضدافسردگی ظاهراً ارتباطی با افزایش خطر نقص‌های هنگام تولد یا سقط جنین ندارند. امّا ذکر این نکته حائز اهمیت است که پاروکستین که جزء SSRI هاست احتمال بیشتری دارد که با نقص‌های هنگام تولد ارتباط داشته باشد و برخی داروهای ضد افسردگی نیز ممکن است با کاهش وزن نوزاد بی‌ارتباط نباشند.
مصرف اغلب داروهای ضدافسردگی ظاهراً در دوران شیردهی بلامانع است. با وجودی که مقداری از مواد دارویی از طریق شیر مادر دفع می‌شود امّا ظاهراً آسیبی به کودک نمی‌رساند. شایان ذکر است که مزایا و خطرات احتمالی داروهای ضدافسردگی باید برای هر بیمار به طور جداگانه ارزیابی می‌گردد. MAOI ها و داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای احتمالاً خطرات بیشتری از SSRIها به همراه دارند. هر خانمی که داروی ضدافسردگی مصرف می‌کند و پرستار یا باردار است و یا برای باردار شدن برنامه‌ریزی کرده است باید با پزشک متخصص زنان و زایمان در این مورد مشورت کند.
10- نکاتی در مورد مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران کودکی
فلوکستین که جزء SSRI هاست تنها داروی ضدافسردگی است که مصرفش برای کودکان بلا مانع تشخیص داده شده است، هر چند سایر SSRI ها (و فقط SSRI ها) نیز ممکن است برای کودکان تجویز گردند. با وجود این، چون اداره دارو و غذا اعلام کرده است که مصرف داروهای ضدافسردگی، ممکن است خطر بروز افکار مربوط به خودکشی را افزایش دهد، مراقبت نزدیک از هر کودکی که داروی ضدافسردگی مصرف می‌کند به شدّت توصیه می‌شود.
11- نکاتی در مورد مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بزرگسالی
اثر بخشی داروهای ضدافسردگی در بزرگسالان مشابه جوانان است. هر چند بیماران مسن‌تر ممکن است نسبت به اثرات جانبی دارو حساستر باشند و بدین خاطر معمولاً بهتراست با اندازه مصرف کمتری شروع به خوردن دارو کنند. اثر بخشی داروهای ضدافسردگی دراین بیماران ممکن است به زمان بیشتری نیاز داشته باشد. داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای به خاطر اثرات جانبی‌شان برای بیماران مسن تجویز نمی‌گردند.
12- سوالاتی برای پرسیدن از پزشک در مورد داروهای ضدافسردگی
بیماران در صورتی که پرسش‌های خود را از قبل آماده کنند می‌توانند بحث معنی‌دارتری با پزشک خود در مورد وضعیت بیماریشان داشته باشند.سوالات زیر در همین رابطه تهیه شده است:

1- آیا مصرف داروهای ضدافسردگی برای وضعیت من مناسب است؟
2- داروهای ضدافسردگی دقیقاً چقدر وضعیت مرا بهبود خواهند بخشید؟
3- آیا مطمئنید که من به داروهای ضدافسردگی نیاز دارم؟
4- کدام داروی ضدافسردگی برای من مناسب است؟
5- اگر مصرف داروی ضدافسردگی اثربخش نبود، چه باید کرد؟
6- از کی باید منتظر بروز علائم بهبودی باشم؟
7- کدام اثرات جانبی را باید فوراً به شما اطلاع دهم؟
8- اگر اثرات جانبی دارو ازحدّ تحمل من فراتر بود، باید چه کنم؟
9- اگر تصادفاً یک نوبت مصرف دارو را فراموش کنم چه اتفاقی می‌افتد؟
10- اگر در دوره‌ای که داروی ضدافسردگی مصرف می‌کنم، باردار شوم چه اتفاقی می‌افتد؟
منبع
"Antidepressants", [Only registered and activated users can see links] ([Only registered and activated users can see links])

[زرین فرد]

تمام مطالب راجع به پرفنازین:

[Only registered and activated users can see links]

[Xaniar]

داروهای موثر در درمان اختلالات خلقی (افسردگی) و اضطراب

داروهای ضد افسردگی

داروهای ضد افسردگی براساس ناقل های عصبی مغز ساخته می شوند .

سه نوع ناقل عصبی وجود دارد : 1- سروتونین 2- نوراپی تفرین 3- دوپامین

داروهایی که بصورت اختصاصی روی گیرنده های سرتونین اثر می کنند شامل :

SSRI فلوکستین (فلوگزتین)، فلوراسامین، سرترالین و پاروکستین می باشند.

معمولاً گیرنده های افسردگی و اضطراب مانند هم هستند . بنابراین بیشتر داروهای آن ها مانند هم می باشند . در بچه ها چون این داروها زودتر روی گیرنده های سروتونین اثر می گذارد به عنوان انتخاب اول می باشد

این داروها معمولا طولانی اثر می باشند ; یعنی در واقع نیمه عمر طولانی دارند . مانند فلوکستین که بعد از 20- 15 روز اثرات آن ظاهر می شود .

کوتاه و موثرترین آنها پاروکستین است . این داروها ابتدا روی کبد اثر گذاشته و سپس دفع می شوند .

عوارض

عوارض گوارشی ، تهوع ، استفراغ ، اسهال ،پر خوابی ، پر اشتهایی ،سرگیجه و سردرد.

عوارض نادر

عوارض شناختی ، بی قراری و عصبی بودن

سندرم سرتونرژیک چیست ؟

یعنی هنگامی که فرد دارو مصرف می کند و در پی آن دچار مسمومیت می گردد . علائم آن مثل : بی قراری , بیحالی و گیجی که بیشتردرتداخلات دارویی (مصرف همزمان چند داروبا هم ) ایجاد می شود

اثر قطع دارو

اثر قطع دارو در آنهایی که طولانی اثر هستند کمتر علائم قطع ظاهر می شود ولی در مورد داروهایی که طول عمر کمتر دارد حالات بی قراری ، لتارژی ، گیجی ، بی حوصلگی ، بی خوابی و لرزش بدن ظاهر می شود . پس توصیه می شود داروها ناگهانی قطع نشود و در طی یک الی دو هفته کم کم دارو قطع گردد . زیرا در غیر اینصورت بیماری مقاوم می شود .



میزان دارو

Per/ kg 5-1 است. این دارو در دوزهای 10 و 20 میلی تجویز می شود و تا 4 عدد در روز هم مصرف می گردد . این دارو ها ابتدا بر روی خواب و اشتها اثر می گذارد و آخر کار بر روی خلق ومشکلات آن تاثیرگذار است . لیکن به معنی عدم پاسخ دهی به درمان نیست . همچنین به دلیل آنکه بیماری روحی خیلی دیرتر به درمان جواب می دهد مداومت در درمان داروها الزامی می باشد .



فلوکستین

هم خاصیت وسواس زدایی و هم ضد افسردگی دارد لذا اگر افسردگی و وسواس با هم باشد درمان مناسبی می باشد در مورد وسواس کودکان به دلیل مصرف سختی کپسول آن می توان از شربت یا کپسولی که در آب حل شود استفاده کرد .


سیتالو پرام Citaloperam


یک داروی دیگر ضد افسردگی است .شبیه داروهای SSRI است . خواب آلودگی ندارد . در روز و شب می توان استفاده کرد و با یک دوز موثر و نيمه عمر آن طولانی است .در بازار در اندازه های m40- 20 یافت می شود .

داروی جدید

یک سری داروهای جدید ضد افسردگی وجود دارد که به دلیل گران بودن در دسترس نیست مثلVenlapaxine : که در مواردی منجر به حملات فشار خون می شود یا Bupro Piour که بسیار گران می باشد .

ضد افسردگی های قدیمی

داروهایی وجود دارند که هنوز هم مورد استفاده در درمان اختلالات خلقی قرار می گیرند و نسبتاً عوارض بیشتری دارند مثل : ایمی پرامین ، نورتریپ تیلین ، آمپی تریپ تیلین ، دوکسپین و کلومین پرامین .

کلومین پرامین و آمپی تریپ تیلین ، چون ترکیبات سرتونرژیک دارند در درمان وسواس ها هم تجویز می گردند .

در شب ادراری کودکان اولین انتخاب ، ایمی پرامین و نورتریپ تیلین می باشد چون ، سریع روی گیرنده های کلیه اثر می گذارد و ادرار بر می گردد . لذا شب ادراری بهتر می گردد .

همچنین این دارو برای بچه ها پیش فعال هم تاثیرگذار است معمولا دوز مصرفی آن بین per/km 5-1 است .

دوکسپین

داروی ضد افسردگی است که روی ناقل های سرتونرژیک SSRI و ناتل های اپی نفرین TCA اثر دارند . همچنین در درمان صرع هم تاثیرگذار است و باعث کاهش تشنج می شود .

MAOI

از جمله داروهایی است که در صورت قطع آن , منع مصرف مواد غذایی و مصرف داروی دیگر را دارد .مثل ترافیل سپیرامین .

ECI = شوک

یکی ازشیوه های درمان دراختلالات خلقی مانندافسردگی اساسی و دوقطبی ها استفاده ازشوک می باشد ضمناً هر چیزی که مداخله سریع می طلبد و باعث تاثیر بهتر دارو می گردد .

موارد مصرف

- در مورد بیمارانی که به درمان های معمول پاسخ نمی دهند یا همکاری در درمان ندارند

- بیماری های ارگانیک همزمان دارند مثل مشکلات کلیه

- زنان باردار که مبتلا به افسردگی باشند و مصرف دارو برای جنین ضرر داشته باشد .

- پرخاشگری های شدید و غیرقابل کنترل

- اقدام به خودکشی

معمولاً بین 12-6 جلسه از شوک استفاده می شود .

برای درمان اسکنیرو فرینا بالای 15 جلسه یک روز در میان و ناشتا باید مورد استفاده قرار گیرد .

شوک نیز روی ناقل های عصبی با سرعت بیشتر اثر می گذارد و لذا بهتر جواب می دهد .

عوارض

- تاثیرروی حافظه که کلی باعث فراموشی می شود ولی بعدازمدتی برمی گردد و خطری دربر ندارد .

- ایجاد ترس و تشنج در بعضی موارد.

- کسانی که عروقی دارند که احتمال خون ریزی دارد ممکن است منجر به آنوریسی مغزی گردد .

نکته

معمولا برای انجام روان درمانی و مشاوره یک ماه بعد از مصرف داروی ضد افسردگی می توان کار را شروع نمود .





داروهای ضد اضطراب

بنزودیازپین ها

این دارو گیرنده های خاصی دارد و تعداد آن رو به افزایش است و لذا بخاطر عوارض داروهای قبلی از این طیف بیشتر استفاده می گردد .

میزان اثر

طولانی اثرها شامل : فلورازپام , کوازپام که تا 100 ساعت در بدن می ماند . یعنی چهار و پنج روز .

متوسط اثرها شامل : لورازپام ، اکسازپام ، کلردیازپوکساید ، کلونازپام که تا 48-12 ساعت اثر دارد .

کوتاه اثرها شامل : میدازولام ، استازولام

در مواردی که اثرطولانی بخواهیم ازطولانی اثرها مثل دیازپام ،اکسازپام و لورازپام استفاده می شود .

عوارض

داروهای بنزودیازپین اعتیاد آور است , خواب آلودگی ایجاد می کند ، در یادگیری موثر است و قدرت آنرا کم می کند , ایجاد لرزش و در ضمن به دلیل ایجاد وابستگی به خود تحمل ایجاد می کند . لذا مجبوریم در طی زمان دوز ، مصرف را بالا ببریم . در ضمن ، مسائل شناختی نیز دارند که البته پایدار نیست .

فواید :

سریع اثر است ، در کوتاه مدت نسبت به داروهای دیگر می توان از آنها استفاده کرد ،در افراد مُسن از کوتاه اثر و متوسط اثر باید استفاده کرد .

موارد مصرف :

در افرادی که اشکالات خواب دارند .

انواع اضطراب ها

در اختلالات خلقی مثل داروی آپرازولام ß افسردگی و یا کلونازپام در درمان دوقطبی ها

در کسانی که تشنج دارند . البته همه به نوعی خاصیت ضد تشنج دارند ولی کم یا زیاد دارند .

در موارد ترک الکل به این افراد تجویز می گردد .

موارد منع

در مورد کسانی که حساسیت دارویی دارند .

بیماری گلوکوم زاویه بسته (فشار چشم بالا) .

بارداری ها و غیره .

فلورازپام

این دارو فقط روی گیرنده خواب اثر دارد و معمولا برای بی خوابی استفاده می شود و نسبت به بقیه مشکلات شناختی آن کم است .

زولپیدم

یک نوع بنزودیازپین است که فقط روی گیرنده خواب اثر دارد و اثر شناختی ندارد و به مدت 6- 5 ساعت تاثیرگذار است .

کلوزپام Clozepam

خاصیت ضد تشنج دارد ، داروی خوبی است که اعتیاد آور نیست و مشکل خواب هم ندارد . در حملات پنسیک کلونازپام ، زاناکس و اکپرازولام موثر است .

لذا ابتدا با داروهای بنزودیازپین ها کنترل می کنیم چون سریع اثر است و بعد از دو هفته که تاثیرگذار شد از داروهایی مثل فلوکستین استفاده می گردد. داروهای بنزودیازپین ها را باید کلا 4-3 ماه استفاده کرد . به خاطر اثر اعتیادآوری و بعد بایدازداروهای دیگر استفاده نمود . فقط در مورد GAD می توان به طورطولانی مدت استفاده نمود.

اگر نخواهیم از بنزودیازپین ها استفاده کنیم از داروهای آنتی هیستامین می توان استفاده کرد , مانند :

هیدروکسی زین ،دیفن هیدرامین

موارد مصرف :در مشکلات خواب ، اضطراب ، حساسیت ها (آلرژی) در مورد کودکان داروهای خوبی است .

موارد منع مصرف

در مورد افرادی که حساسیت دارویی دارند ، در گلوکوم ، در افرادی که مبتلا به آسم هستند و در مورد بچه هایی که نارس هستند .

عوارض

خواب آلودگی ، خشکی دهان ، تحریک پذیری .هیدروکسی زین را می توان به عنوان ضد استفراغ هم مورد استفاده قرار داد که به صورت قرص ، کپسول ، شربت و آمپول وجود دارد .

این بنزودیازپین ها خطر مرگ ندارند یعنی تا دوز 200 میلی آن خطر مرگ ندارند ولی اگر با داروهای ضد افسردگی همراه شود خیلی خطرناک می شود .

باسپیرون Buspiron

این دارو فقط روی اضطراب اثر می گذارد و هم سرتونرژیک و دوپامین است , اعتیادآوری ندارد مشکلات شناختی نیز ندارد ولی تاثیر آن درازمدت است و افرادی که بنزودیازپین ها را مصرف کردند از این دارو خوششان نمی آید چون دیر اثر است . نیمه عمر آن 4-3 ساعت است و قرص های آن g10- 5 است .

موارد منع :فقط در مورد افرادی که حساسیت دارویی دارند .

عوارض :در بعضی افراد ایجاد سرگیجه ، تهوع ، سردرد و بی خوابی می کند .

داروهای بتابوکل

یعنی داروهایی که گیرنده های تب را بلوک می کنند مثل ایندرال و آتنولول ( متونول) .

آتنولول

که بیشتر داروی فشار خون است و روی ضربان قلب تاثیر دارد .

این داروها علائم جسمی اضطراب را کنترل می کنند ، روی شناخت اثر ندارند . لذا درمان اساسی اضطراب نیستند .

ایندرال

افرادی که آسم دارند نمی توانند این دارو را مصرف کنند زیرا دچارمشکلات تنفسی می شوند معمولا طولانی اثر است و بین 12-10 ساعت اثر دارد ، متونول 24 ساعت اثر دارد .

ایندرال با دوزهای 40 تا 10 و تا 1600 میلی هم خطر مرگی ندارد .

موارد منع

حساسیت دارویی ،آسم و ناراحتی قلبی .

لیتیوم

مکانیزم دقیق اثر آن مشخص نشده و روی یکسری گیرنده های خاصی اثر می گذارد و آنرا کنترل می کند . نیمه عمر آن 20- 18 ساعت است و تاثیرات خلقی دارد . معمولا در دو دوز مصرف می شود . (صبح و بعد از ظهر) .

در بچه ها ترجیح داده می شود 3 بار در روز مصرف شود چون نیمه عمر آن کوتاه تر است .

موارد مصرف

اختلالات دو قطبی DMD مانیا یا هیپومانیا , افسردگی ها( اگر به درمان افسردگی جواب ندهد آنگاه لازم است لیتیوم با داروی ضد افسردگی مصرف شود ، اختلالات سلوک ، پرخاشگری شدید ، سر دردهای میگرنی ، بعضی از بیماری های دیررس (هِرپس ) ، دردهای دوره پریود ماهانه ، در عقب ماندگان ذهنی اگر پرخاشگری شدید داشته باشند بسیار خوب جواب می دهد .

عوارض

عوارض گوارشی ، ایجاد تهوع و استفراغ ، چاقی ، خواب آلودگی ، لرزش دست ، خیس کردن روزانه و شبانه ، پر نوشی در مورد مصرف آب و مثل دیابتی ها بی مزه آب می خورند ، مشکلات کلیوی ، تیروئید ß کم کاری می آورد آکنه ، احساس خستگی و مشکلات خونی .

برای کاهش عوارض گوارشی می توان دارو را در ابتدا و یا بعد از غذا مصرف کرد . این دارو چون اشتهای خوردن مواد قندی را افزایش می دهد باعث چاقی افراد می شود .

عوارض عصبی

این نوع عوارض معمولا بر اثر ترکیب با داروهای آنتی سکیوتیک رخ میدهد . مانند NMS (سندرم نورولپتیک بدخیم ) که معمولا کشنده است .

قبل از مصرف لیتیوم باید حتما یکسری آزمایشات انجام شود .

تست های در بدو شروع : CBG الکترولیتهای های سدیم , پتاسیم , کلسیم را می سنجد , تست حاملگی برای جلوگیری از عوارض قلبی مادرزادی , کلیه و تیروئید .

نوار قلب نیز باید در مردان بالای 40 سال و کسانی که سابقه بیماری قلبی دارند گرفته شود .

در مصرف لیتیوم معمولا دوز درمانی آن با دوز سمی آن به هم نزدیک هستند . تحمل سطح لیتیوم در بچه ها بیشتر از بزرگسالان است . لیتیوم دارویی است که مجبور هستید در مصرف آن فاکتورهای خون را چک کنید . در ماه اول هر هفته , در سه ماه اول هر ماه یکبار ، سه ماهه یک بار و 6 ماه یکبار . دامنه لیتیوم بین 2/1- 6/0 است . معمولا باید حوالی 1 تا 8/0 باشد و در مورد بالغین معمولا 5/1 تا 8/0 باشد . لیتیوم معمولا بعد از 10 روز اثر می کند و بعد از 5 تا 7 روز سطح لیتیوم در خون بالا می رود و از سن 6 سال به بالا تا 18 سال تجویز می شود و با تمام مشکلات هنوز بهترین درمان برای دوقطبی و افسردگی است .

علائم مسمومیت

مسمومیت با لیتیوم فوق العاده خطرناک است و معمولا کشنده است .

اسهال شدید ( در تابستان دوزمصرف پایین میآید چون عرق کردن زیاد است .) ، لرزش شدید دست ، خواب آلودگی شدید ، عدم تعادل و ضعف عضلانی .

در مصرف لیتیوم توصیه می شود مایعات زیاد مصرف شود . همچنین نمک به مقدار زیاد مصرف گردد بدلیل پایین آمدن سطح لیتیوم ، در مراحل مسمومیت شدید حالت کما , تشنج و تشنج مرگ رخ می دهد . مشکل لیتیوم این است که از مغز عبور می کند ، وارد مغز شده ، معمولا براحتی خارج نمی شود .

داروهای ضد تشنج :

این داروها که ضد تشنج می باشند برای اختلال های دوقطبی نیز مورد استفاده قرار می گیرند و عبارتند از :

سدیم والپرات ، کاربامازاپین ، گابوپنزین ، لاموتریژن.

موارد مصرف :

اختلال های دوقطبی ، تشنج ، سردرد های میگرنی ، پرخاشگری ، سوء مصرف مواد و اختلالات ارگانیک خلقی یعنی وجود تومور در مغز .

سدیم والپرات :

داروی ضد تشنج است .

عوارض :

عوارض گوارشی ، کبدی ، خونی ، ایجاد پلی کیستیک در تخمدان ، چاقی و ریزش مو .

این داروها را با شیر نباید مصرف کرد , عوارض کبدی آن خطرناک است و باید قبل از شروع و هر سه ماه یکبار چک شود , عوارض کم خونی نیز دارد زیرا پلاکت های خون را پایین می آورد و باید احتمالاً آزمایش خون داده شود .

برای دختران احتمال اختلال در پریود ماهانه و همچنین رشد موهای زائد وجود دارد .

موارد منع سدیم والپرات :

حساسیت های دارویی ، مسائل و مشکلات کبدی ، کودکان زیر دو سال ( بخاطر ایجاد مشکلات عصبی- نخاعی ) و در دوران حاملگی .

کاربامازاپین :

در زمان شروع مصرف حتما باید آزمایش خون CBC گرفته شود .

موارد مصرف :

مصرف آن در ADHD و کودکان مبتلا به اختلالات سلوک ، اختلال دوقطبی ، پرخاشگری ، نورالزی عصبی و تشنج

از 6 سالگی می توان این دارو را تجویز کرد . در بعضی کودکان ممکن است علائم مانیا ایجاد کند . لذا مصرف آن از زمان خاصی می باشد .

موارد منع :

حساسیت پوستی ، مبتلایان به سرطان مغز استخوان ، همچنین کسانی که در آزمایش خونشان هموگلوبین زیر 10 باشد .

عوارض :

عوارض خونی ، پوستی ( مثل خارش ) ، کهیرپوستی ، دوبینی ، سرگیجه ، تار بینی ،عوارض GI ( تهوع و استفراغ )

تداخلات دارویی :

تداخلات دارویی یعنی آنکه این دارو را می توان با چه داروهای دیگری مصرف کرد و یا برعکس (امکان مصرف آن با چه داروهایی امکان پذیر نمی باشد ) .

داروهایی که سطح آنرا پایین می آورند مثل : هاروپریدول ، تئوفیلین و فنوباربیتال .

داروهایی که سطح آنرا بالا می برند مثل : لیتیوم .

گاپا پثتین :

دارویی است که به شکل ترکیبی استفاده می شود . برای اطفال تجویز نمی شود ولی در بالغین برای افراد مبتلا به اختلالات دوقطبی مصرف می شود .

این دارو بصورت کپسول است و در دوزهای 100- 300 و 400 وجود دارد .

(( لامیکتال )) یا لاموتریژین :

برای وسواس و گاهی افسردگی استفاده می شود , برای افراد بالای 16 سال تجویز می شود . در کشور ما به کودکان نیز داده می شود که خطرناک است و حساسیت پوستی ایجاد می کند و ممکن است کشنده باشد .

این قرص ها در اندازه های 25 تا 50 گرمی وجود دارد .

منوسایکوتیک Antipsychotic

داروهای جدید : ریسپریدون , کلوزاپین , اولانزاپین

عوارض عصبی کمتر است , روی علائم منفی موثر هستند , گیرنده های اختصاصی تر روی سرتونین موثر است .

داروهای قدیمی : هالوپریدرل ، تیوریدازین ، کلروپرمتازین ، تری فلوپرازین ، فلوفنازین ، پرفنازین.

تفاوت داروهای قدیمی با جدید در اینست که داروهای قدیمی دارای عوارض عصبی بیشتری است و روی علائم مثبت بیشتر تاثیرگذار هستند و گیرنده های وسیع تری را در بر دارند مانند : دوپامین .

موارد مصرف :

در سایکوزها ( اسکیزد فرنی ، دوقطبی ، اختلالات خلقی و سایکوتیک )

در اختلالات هذیانی و در اختلالات اضطرابی مخصوصاً وسواس ها ، PTSD ، GAD ß اضطراب منتشر استفاده می شود .

نارتروکسان :

در اختلالات سلوک ، ADHD اوتیسم ، ریسپریدول استفاده می گردد و هنگامی که اوتیسم یا بیش فعالی با گاز گرفتن همراه باشد از داروی نارتروکسان استفاده می شود .

در MR عقب افتاده های ذهنی که رفتارهای تکراری دارند در اختلال TIC و در سکسکه مقاوم نیز از نارتروکسان استفاده می شود .

عوارض :

حالتهای استفراغ و تهوع ، اختلالات خواب ، بیخوابی شدید و اختلالات جنسی .

عوارض : داروهای ضد سایکوتیک



عصبی 2. غیر عصبی


دیستونی حاد یا گرفتگی عضلانی

آگاتژیا ( بیقراری در پاها ) همراه درد

پارکینستونیسم

NMS سندرم (نورلپتیک بدخیم) که بدن فرد بسیار خشک است. حتی نمی تواند درست بخوابد ، تعرق شدید ، تب متغیر شدن علائم حیاتی و اختلال در سطح هوشیاری .

تاردیودیسکنزی تاخیری : در مواردی که به مدت طولانی این داروها مصرف می شود یک نوع اختلال حرکتی دیررس است و معمولاً می تواند غیرقابل بازگشت باشد و برای همیشه در بدن فرد باقی بماند .

عوارض غیر عصبی آن عبارتند از تغییر رنگ پوست ، تیره شدن آن و حساسیت پوست نسبت به نور خورشید ، چاقی ، گیجی ، خواب آلودگی ، عوارض غددی ، کاهش میل جنسی ، عوارض لبی ، یبوست ، خشکی دهان ، مشکلات شناختی ، اختلال در تمرکز ، مشکلات کبدی ، کاهش فشار خون و تپش قلب .

گروه مشاوره ناحیه5

باتشکر فراوان از سرکار خانم هویدافر

Xaniar

[bahar3]

نام تجاری: سروكسات

معرفی دارو:
پاروكستین از دسته بازدارنده های بازجذب سروتونین (ssris) است. برای درمان افسردگی ملایم تا متوسط مصرف میشود. در كنترل اضطرابهایی كه اغلب با افسردگی توأمند و ترس و وسواس تجویز میشوند. در مقایسه با دیگر ضد افسردگی های سه حلقه ایی، بازدارنده های مزبور (ssris) عوارض جانبی آنتی كولینرژیكی كمتری مثل خشكی دهان، تارشدن دید و اختلالات ادراری دربردارند. همچنین ssris اگر به مقدار بیشتر خورده شوند خطر بسیار كمتری دارد.
شایع ترین ناراحتی حاصل از مصرف این دارو، تهوع، خواب آلودگی، عرق، لرز، ضعف، بی خوابی و اختلال در عملكردهای جنسی است.


طرز استفاده از دارو:
این دارو برای شما تجویز شده بدون توصیه پزشك آنرا تغییر ندهید.


اشكال دارو: قرص.


مقدار و زمان مصرف: یكبار در روز هنگام صبح.


مقدار مصرف برای بزرگسالان: 20 تا 60 میلیگرم در روز.


شروع تأثیر دارو: پاسخ درمانی معمولاً 7 الی 14 روز پس از شروع درمان ظاهر میشود اما تأثیر كامل ضدافسردگی 3 الی 4 هفته بعد احساس خواهد شد.


ادامه اثر دارو: 24 ساعت.


توصیه غذایی: ــــــــــــ


نگهداری از دارو: در محفظه سربسته، در محیط خشك و خنك دور از دسترس اطفال و نور باشد.


فراموش كردن نوبت دارو: بمحض یادآوری قرص را بخورید.


متوقف كردن دارو: بدون اجازه پزشك این دارو را قطع نكنید. زیرا ترك ناگهانی آن می تواند ناراحتی های مربوط به قطع دارو ایجاد كند.


مصرف مقدار اضافی: بیشتر از مقدار تجویز شده مصرف نكنید ممكن است ایجاد خواب آلودگی غیرطبیعی بكند. فوراً به دكتر اطلاع دهید.


عوارض نامطلوب:
شایع ترین عوارض جانبی پاروكستین عبارتند از تهوع، خواب آلودگی، تعرق، لرز، ضعف، بی خوابی و اختلال جنسی (مشكل انزال مرد).

نشانه ها - اختلالات معده، روده، شیوع شایع، موارد مشورت با پزشك حاد.

نشانه ها - خواب آلودگی/گیجی/بی خوابی، شیوع شایع، موارد مشورت با پزشك حاد.

نشانه ها - اختلال جنسی (در زن و مرد)، شیوع شایع، موارد مشورت با پزشك حاد.

نشانه ها- عصبیت/اضطراب/ برانگیختگی، شیوع بندرت، موارد مشورت با پزشك حاد.

نشانه ها- ضعف، شیوع شایع، موارد مشورت با پزشك حاد.
نشانه ها - جوش/خارش/ درد مفصل، شیوع بندرت، موارد مشورت با پزشك همه موارد،
شرائط ترك دارو، مراجعه به پزشك.

نشانه ها- گلودرد/تشنج، شیوع بندرت، موارد مشورت با پزشك همه موارد، مراجعه به پزشك.

نشانه ها- اضطراب/كاهش وزن/ رفتار جنونی، شیوع بندرت، موارد مشورت با پزشك همه موارد.


تداخل دارویی:

توجه: دارویی كه بر تجزیه داروهای دیگر در كبد اثر بگذارد می تواند مقدار پاروكستین را در خون تغییر دهد یا برعكس.


بازدارنده های مونوآمین اكسیداز (maois): پاروكستین را نباید در خلال درمان یا ظرف 14 روز بعد از درمان maoi مصرف كرد.


ضدانعقادها: پاروكستین می تواند اثرات این داروها را افزایش دهد.


مسكن ها: همه مسكن ها خواص تسكین بخشی پاروكستین را افزایش می دهند.


ضداضطراب سه حلقه ایی: پاروكستین می تواند سمیت این داروها را افزایش دهد.


احتیاط:
در موارد زیر پزشك را مطلع سازید.

ناراحتی های طولانی مدت كبد یا كلیه، ناراحتی قلبی، سابقه یا زمینه خانوادگی غش (صرع)، مصرف داروهای دیگر.


برای خانم های باردار: بی ضرر بودن این دارو هنوز قطعی نیست.


برای خانم های شیرده: این دارو در شیر مادر نفوذ می كند.


برای اطفال و كودكان: برای زیر 18 سال توصیه نمیشود. از پزشك نظر بخواهید.


برای سنین بالای 60: مشكلی نیست.


مصرف این دارو در حین رانندگی و كارهای دشوار: اگر با خوردن این قرص احساس خواب الودگی كردید از انجام اینگونه فعالیتها بپرهیزید.


الكل: از مصرف الكل بپرهیزید. الكل اثرات تسكینی این دارو را افزایش می دهد.


استفاده بلند مدت:
مشكلی نیست. با وجود این، نشانه های ملایم قطع دارو در صورتی كه دارو بتدریج قطع نشود و ناگهان متوقف گردد ممكن است بروز كند.

[mamaly_star08]

۳۸۷
بوسپیرون buspirone


بوسپیرون برای کاهش علایم اختلالات اضطرابی یا درمان کوتاه مدت اضطراب تجویز می شود. این دارو در مقایسه با سایر داروهای ضد اضطراب خواب آلودگی کمتری ایجاد می کند، ولی یک تا دو هفته طول می کشد تا اثراتش آغاز شود.

چگونگی مصرف
بوسپیرون معمولاً ۲ تا ۳ نوبت در روز تجویز می شود. بنابراین توجه خاص لازم است تا نوبت های مصرف دارو فراموش نشود. این دارو را می توان با یا بدون غذا مصرف کرد. قرص های آن را در صورت نیاز می توان خرد کرد. هیچ گاه کمتر یا بیشتر از مقدار تجویز شده مصرف نکنید. از دستورات پزشکتان به دقت پیروی کنید. اگر یک نوبت را فراموش کردید، به مجردی که به یاد آورید، مصرفش کنید. اگر تقریباً موقع نوبت بعدی رسیده است ، نوبت فراموش شده را رها کرده ، به برنامه منظم دارویی تان باز گردید. مقدار دارو را دو برابر نکنید.
هشدارها و عوارض جانبی
در صورت بروز هر یک از علایم زیر مصرف بوسپیرون را قطع کرده ، با پزشکتان تماس بگیرید: گیجی یا افت قوای ذهنی ؛ گلو درد یا تب ؛ ضعف عضلانی ؛ انقباضات غیرارادی ، احساس گزگز، درد یا بی حسی در دست ها یا پاها؛ خواب آلودگی شدید؛ تهوع و استفراغ ؛ انقباض مردمک ها. علایم زیر ممکن است رخ دهند ولی فقط در صورتی که مشکل ساز شوند باید با پزشک در میان گذاشته شوند: سرگیجه یا سیاهی رفتن چشم ، خشکی دهان ، سردرد، تهوع ، بی قراری ، زنگ زدن گوش ، بی خوابی ، یا رویاهای غیرطبیعی
موارد احتیاط
در صورت وجود هریک از موارد زیر پیش از مصرف بوسپیرون ، پزشکتان را مطلع سازید:
حساسیت به بوسپیرون .
بارداری یا شیردهی .
مصرف داروهای دیگر، به ویژه الکل ، یا دیگر داروهایی که دستگاه اعصاب مرکزی را کند می کنند (آرامبخش ها، ضد افسردگی ها یا ضد تشنج ها)؛ دیگوکسین ؛ مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (فورازولیدون ؛ پروکاربازین ، یا سلژیلین ).
مصرف داروهای گیاهی یا دیگر داروهای فرعی برای درمان اضطراب ، اختلال خواب ، یا افسردگی
سابقه یا ابتلا به سوءمصرف موادمخدر و یا بیماری کلیوی یا کبدی
هنگام مصرف بوسپیرون توصیه می شود
به طور منظم به پزشکتان مراجعه کنید تا بهبودتان را زیرنظر داشته باشد.
تا پیش از مشخص شدن واکنش بدنتان نسبت به این دارو در هنگام رانندگی و کار با وسایل خطرناک احتیاط کنید. این دارو در برخی افراد موج خواب آلودگی و کاهش هوشیاری می شود.
اگر مشکوک به مصرف بیش از حد بودید، تقاضای کمک پزشکی کنید.
اگر دچار افکار یا احساسات عجیب شدید با پزشکتان مشورت کنید.
یک برگه شناسایی پزشکی همراه داشته باشید که نشان دهد بوسپیرون مصرف می کنید.
بوسپیرون را دور از دسترس کودکان ، و دور از گرما، نور مستقیم ، و حرارت مرطوب نگه دارید و در این شرایط بوسپیرون فاسد می شود).
بوسپیرون تاریخ مصرف گذشته را دور از دسترس کودکان در توالت دور بریزید.
هنگام مصرف بوسپیرون نباید
الکل بنوشید.
بدون مشورت با پزشکتان هیچ دارویی برای خواب ، اضطراب ، یا افسردگی مصرف کنید.

[roohoravan]

سیتالوپرام و افسردگی


[/u] بسته به مشکل شما پزشک معالج دوزاژ بخصوصی از دارو را تجویز می کند. سیتالوپرام را دقیقا مطابق با دستور پزشک خود مصرف و از تغییر دوز آن جدا پرهیز نمایید. قرص ها را بطور کامل ببلعید و از جویدن یا خرد کردن آنها خودداری کنید. ضمنا دستورات داخل بسته دارو را نیز به دقت مطالعه کنید. پزشک شما احتمالا دوز دارو را تدریجا افزایش خواهد داد. در ضمن ممکن است چند هفته طول بکشد تا شما اثرات سیتالوپرام را بطور کامل احساس کنید. حتی در صورت احساس بهبودی بدون مشورت با پزشک معالج خود، مصرف دارو را قطع نکنید. اهمیت این مساله به خصوص در مواقعی است که دوزهای زیادی از سیتالوپرام برای مدت طولانی استفاده کرده اید. اگر مصرف دارو را ناگهان قطع کنید، ممکن است دچار مشکلات جدی شوید نکات زیر را به پزشک خود اطلاع دهید: • به سیتالوپرام یا هر داروی دیگری حساسیت دارید. • دارویی مصرف می کنید، اعم از داروهای با نسخه یا بی نسخه، بخصوص داروهای درمان بیماری های روانی و داروهای مقابل: داروهای ضد اضطراب، داروهای ضدافسردگی (همچون فلوکستین و کلومیپرامین)، داروهای درمان صرع (مثل کاربامازپین، فنی توئین و والپروات سدیم)، آنتی هیستامین ها، مسدود کننده های بتا مثل آتنولول، متوپرولول و پروپرانولول؛ سایمتیدین، داروهای درمان بیماری پارکینسون، کتوکونازول، لیتیم، داروهای درمان آریتمی قلبی همچون پروکائین آمید و کینیدین، داروهای درمان فشار خون بالا، ضددردهای مخدری مثل کدئین، داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی (همچون آسپرین و ایبوپروفن)، فنلزین، پیموزاید، آرام بخش_خواب آورها (همچون فنوباربیتال و دیازپام)، سلژیلین، سوماتریپتان، ترانیل سیپرومین و ویتامین ها. • مبتلا به این مشکلات هستید یا سابقه ابتلا به آنها را دارید: بیماری قلبی، کبدی یا کلیوی، هر گونه بیماری روانی خصوصا اختلالات خلقی دو قطبی، بیماری آلزایمر، پارکینسون، فشار خون بالا یا پایین، آریتمی قلبی (ضربان نامنظم قلب)، صرع، گلوکوم (فشار بالای چشم)، دیابت، سابقه خودکشی و سوءمصرف الکل یا دارو. • شخصی از خانواده شما سابقه بیماری روانپریشی یا خودکشی داشته است. • سن شما کمتر از 18 سال است. • قصد انجام عمل جراحی اعم از اعمال دندانپزشکی دارید.



عوارض جانبي
سیتالوپرام ممکن است سبب بروز برخی عوارض ناخواسته شود. در صورت شدت یا ازمان علایم یا نشانه های زیر با پزشک خود مشورت کنید: سردرد، سرگیجه، خواب آلودگی، بی قراری، عصبی شدن، تحریک پذیری، اشکال در تمرکز و حافظه، خستگی یا ضعف شدید، اختلال خواب، لرزش، تهوع، استفراغ، خشکی دهان، تغییر در اشتها، ناراحتی معده، اسهال یا یبوست، تعریق شدید و مشکلات جنسی. اما اگر دچار هر یک از علایم یا نشانه های زیر شدید، بلافاصله به پزشک خود مراجعه کنید: تشدید یا عود افسردگی، حملات ترس، هیجان یا تحریک پذیری شدید، افکار خودکشی یا آسیب رساندن به خود، خلق تهاجمی، توهم (دیدن یا شنیدن چیزهایی که وجود خارجی ندارد)، تشنج، بثورات پوستی، زردی پوست یا چشم ها و خونریزی خودبخودی .
سیتالوپرام می تواند حالت خواب آلودگی ایجاد کند، بنابراین تا زمان مشخص شدن میزان تاثیر آن در شما از رانندگی یا انجام کارهای پردقت پرهیز کنید. ضمنا الکل حالت خواب آلودگی و گیجی این دارو را تشدید می کند؛ تا زمان مشخص شدن میزان تاثیر سیتالوپرام از نوشیدن الکل نیز پرهیز کنید. • اگر سیتالوپرام برای کودک شما تجویز شده است، لازم است بدانید که احتمال ایجاد عوارض جانبی خطرناک در کودکان بیش از بالغین می باشد. ممکن است متوجه شوید که کودک شما دچار تشدید افسردگی، افکار خودکشی، رفتارهای تهاجمی، اضطراب شدید، تحریک پذیری و بی خوابی شده است. در صورت بروز علایم ذکر شده یا هر گونه حالات غیر عادی در کودک خود، در اسرع وقت به پزشک معالج اطلاع دهید. • در طول مدت درمان حتما با پزشک خود بطور مرتب در تماس باشید. لازم است وی وضعیت بیماری و پاسخ شما به درمان را تحت نظر داشته باشد.

[agoosh]

سیتالوپرام








سیتالوپرام یک داروی ضد افسردگی است ک بیشتربطور اختصاصی باعث مهار بازجذب سروتونین در مغز می گردد


سیتالوپرام در درمان افسردگی ماژور که با علائم زیر در بیمار ظاهر می شود بکار می رود


بی حوصله گی - کاهش لذت بردن از زندگی-تغییرات مشخص در وزن و اشتها-بی خوابی یا پر خوابی - بی قراری وکم هوشی-خستگی- احساس گناه و پوچی- کندی تفکر و اختلال هوشیاری و میل به خود کشی


مقدار مصرف:


مقدار مصرف سیتالوپرام 20 میلی گرم در روز در ابتدا است که در صورت لزوم تا 40 میلی گرم در روز قابل افزایش می باشد بعضی افراد ممکن است تا 60 میلی گرم در روز احتیاج داشته باشند که این دوز معمولا پیشنهاد نمی شود.


عوارض جانبی:


مهم ترین عارضه جانبی آن اختلالات جنسی شامل کاهش میل و توانایی جنسی انزال غیرطبیعی و عدم ارگاسم است


عوارض غیرشایع شامل : بیقراری - تاری دید - اغتشاش فکری - تب - تکرر ادرار - از بین رفتن هیجانات- کاهش حافظه - تغییرات در قاعدگی - راش های جلدی و خارش - اختلالات شیر دهی


عواض با دوز های بالا:


سر گیجه - خواب آلودگی - تاکی کاردیا - تهوع - عرق کردن - لرزش - استفراغ


تداخلات دارویی:


سیتالوپرام با داروهای زیر می تواند تداخل اثر داشته باشد


داروهای مهار کننده آنزیم منوآمینواکسیداز (مانند سلژلین- ایزوکربوکسازید- پروکاربازین-ترانیل سیپرامین و فورازولیدون تا حداقل 14 روز پس از قطع مصرف هر یک از دو گروه دارو)،


الکل( مصرف الکل در افراد تحت درمان با سیتالوپرام توصیه نمی شود)-


ضد افسردگی های سه حلقه ای(غلظت پلاسمایی ضد افسردگی های سه حلقه ای و مشتقات آنها افزایش می یابد)-


کاربامازپین(کلیرنس سیتالو پرام در اثر اینداکشن آنزیم کاربامازپین ممکن است افزایش یابد)-


سایمتیدین(سایمتدین غلظت خونی سیتالوپرام را کاهش می دهد )-


متوپرولول(مصرف توام با متوپرولول باعث افزایش غلظت پلاسمایی متوپرولول می گردد)-


وارفارین(زمان پروترومبین در 5 درصد افراد کاهش می یابد)


مصرف توام سیتالوپرام با داروی آسپیرین و شبه آسپیرین خطرخون ریزی را افزایش می دهد


فارماکوکینتیک:


ازطر یق خوراکی جذب می شود که مقدار جذب شده 80 درصد تزریق وریدی است که جذب آن تحت تاثیر غذا قرار نمی گیرد.حداکثر غلظت پلاسمایی آن 4 ساعت پس از مصرف خوراکی آن ایجاد می شود.سطح پایدار خونی آن یک هفته بعد از مصرف خوراکی ظاهر می شود


راه اصلی متابولیزم سیتالوپرام کبدی است . حدود 10 درصد دست نخورده از طریق ادرار دفع می شود


اتصال پروتئینی بالایی داشته و حدود 80 درصد است.


هشدار:


مصرف توام داروهای مهار کننده آنزیم منوآمینواکسیدازمانند سلژلین- ایزوکربوکسازید- پروکاربازین-ترانیل سیپرامین و فورازولیدون با داروهای مهار کننده بازجذب سروتونین مانند سیتالوپرام باعث واکنش های جدی و گاها کشنده می شود که شامل:هایپر ترمی - بیقراری - تشنج - ناپایداریهای اتونومیک با امکان نوسانات شدید در علائم حیاتی و تغییرات سطوح مغزی مانند بیقراری شدید منجر به هزیان و کوما.


این واکنش ها در افرادی که تازه داروهای مهار کننده بازجذب سروتونین مانند سیتالوپرام را قطع نموده اند و داروهای مهار کننده آنزیم منوآمینواکسیداز راشروع نموده اند دیده می شود


مطالعات روی حیوانات در اثر مصرف توام این دو گروه داروها باعث ایجاد فشارخون و برانگیخته شدن رفتارهای هیجانی شدید می شود.


بنابر این پیشنهاد می شود به فاصله زمانی 14 روز این دو گروه داروها با هم مصرف نگردند


اشکال دارویی :


قرص 20 و40 میلی گرمی
قطره40 میلی گرم در میلی لیتر

[kenji]

[Only registered and activated users can see links]
موارد مصرف :
Apo-Doxepin در انواع افسردگی ها شامل افسردگی مقاوم، افسردگی ماژور، افسردگی توام با اضطراب، افسردگی عصبی، افسردگی اندوژن خودبخودی کاربرد دارد







Apo-Doxepin Cap


(دوكسپين)




نام شيميايي : Doxepin عبارت است از :


3-(Dibenzoxepin-11-ylidene)propyldimethylamine hydrochloride.






دسته دارويي : ضد افسردگي (سه حلقه اي )


مكانيسم اثر :
Apo-Doxepin غلظت نوراپي نفرين با سروتونين را در سيناپس هاي سيستم اعصاب مركزي از طريق مهار برداشت مجدد آنها توسط غشاي سلولي عصبي پيش سيناپسي، افزايش مي دهد. اين دارو همچنين داراي اثرات ضد موسكاريني و خاصیت قوی آنتی هیستامین( با مهارگیرنده های H1وH2) است. اثر آنتی هیستامینی دوکسپین 800 برابر بیش از دیفن هیدرامین است.


موارد مصرف :
Apo-Doxepin در انواع افسردگی ها شامل افسردگی مقاوم، افسردگی ماژور، افسردگی توام با اضطراب، افسردگی عصبی، افسردگی اندوژن خودبخودی کاربرد داشته ، دارای اثری مشابه آمی تریپتیلین بوده و هنگامیکه اثر خواب آلودگی خصوصاً مد نظر باشد بکار می رود. اين دارو داراي خواصي چون، آنتي موسكارينيك نسبي، تسكين دهندگي آشكار و خاصيت مهاركنندگي جذب مجدد سروتونين مي باشد. آپو - دوکسپین دارویی مناسب جهت درمان طولانی مدت اضطراب بوده و در درمان اضطرابهای مرتبط با بیماریهای جسمی و افسردگی ناشی از اضطراب بکار می رود. معمولاً شروع اثر ضد اضطراب دارو قبل از اثر ضد افسردگی آن آشکار می شود. به علت دارا بودن خاصیت قوی آنتی هیستامینی آپو - دوکسپین در رفع خارش های پوستی بخصوص خارش های شدید ناشی از جراحات سوختگی موثر است. در درمان کهیر مزمن پوستی( با دوز mg10 سه بار در روز) اثر بسیار قابل توجهی داشته و به خوبی در بیمارنی که به آنتی هیستامین های رایج پاسخ نمی دهند تحمل می شود.


فارماكوكينتيك :
Apo-Doxepin خيلي سريع از طريق دستگاه گوارش جذب مي شود. اين دارو دركبد متابوليزه شده و داراي متابوليت فعال مي باشد. نيمه عمر پلاسمايي اين دارو 24-8 ساعت بوده و ازطريق كليه دفع مي شود.


عوارض جانبي :
خشكي دهان،خواب آلودگي، تاري ديد، يبوست، تهوع، اشكال در ادراركردن، آريتمي، افت فشارخون وضعيتي، افزايش ضربان قلب، سنكوپ، تعريق، لرزش اندامها، بثورات پوستي، واكنشهاي حساسيتي، اختلالات رفتاري (بخصوص در بچه ها )، هيپومانيا، گيجي (بخصوص درسالمندان )، اختلال در عملكرد جنسي، افزايش وزن، اختلالات حركتي ، هيپوناترمي ( بعلت ترشح نامناسب هورمون ضد ادراري ) و اختلالات اندوكرين از عوارض جانبي اين دارو هستند.


احتياطات :
كسانيكه ناراحتي پوستي دارند بايد درمصرف Apo-Doxepin احتياط كنند. اين دارو عوارض ناشي از مصرف الكل و نوشيدنيهاي حاوي مواد الكلي ( مثل شربتهاي سرفه و تونيكها ) را تشديد مي كند. اين دارو در بيماران قلبي، گلوكوم با زاوية بسته، فئوكروموسيتوم، بيماران با سابقة صرع، احتباس ادراري، مانيا و همچنين در سالخوردگان بايد با احتياط مصرف گردد.


موارد عدم مصرف :
اين دارو درموارد سكته قلبي، آريتمي قلبي ( بخصوص ايست قلبي )، فازمانيك بيماري افسردگي و بيماري شديد كبدي نبايد مصرف شود.


مصرف در بارداري :
از مصرف Apo-Doxepin بر روي خانمهاي باردار مطالعه اي صورت نگرفته است. با اين وجود، در بررسيهاي انجام شده بر روي حيوانات، نقص جنيني يا ناهنجاريهاي ديگر مشاهده نشده است.


مصرف در شيردهي :
Apo-Doxepin از طريق شيرترشح مي شود. مصرف اين دارو نشان داده كه باعث برخي عوارض ناخواسته در نوزادان مي گردد. بنابراين لازم است يا از داروهاي ديگر استفاده شود و يا شيردهي به نوزاد در طول مصرف دوز بالاي اين دارو متوقف گردد.


تداخلات دارويي :
مصرف همزمان Apo-Doxepin با داروهاي هوشبر خطر بروز آريتمي و افت فشار خون را افزايش مي دهد. مصرف همزمان اين دارو با ساير داروهاي ضد افسردگي موجب تحريك سيستم اعصاب مركزي و افزايش فشارخون مي شود. فنوتيازينها موجب افزايش غلظت پلاسمايي Apo-Doxepin و افزايش اثرات آنتي موسكاريني آن مي شوند. داروهاي ضد اضطراب وخواب آور اثر تسكين بخش Apo-Doxepin را افزايش مي دهند. سايمتيدين با مهار متابوليسم اين دارو غلظت پلاسمايي آن را افزايش مي دهد. در مصرف همزمان با آنتي هيستامين ها، مسكن ها، باربيتوراتها، داروهاي ضد صرع، داروهاي بي حس كننده كه شامل برخي از داروهاي بي حس كنندة دندان نيز مي شود، بايد احتياط شود.


مقدار و نحوه مصرف :
در ابتدا روزانه 75 ميلي گرم Apo-Doxepin در دوزهاي منقسم يا بصورت دوز واحد در موقع خواب مصرف مي شود. در صورت نياز مقدار مصرف بتدريج تا حداكثر روزانه 300 ميلي گرم درسه دوز منقسم (100 ميلي گرم را مي توان بصورت يكجا تجويزكرد) افزايش مي يابد. مقدار مصرف روزانه Apo-Doxepin 300-30 ميلي گرم است. در سالمندان ابتدا 15-10 ميلي گرم در روز مصرف مي شود ولي محدوده 50-30 ميلي گرم در روز براي سالمندان كافي است.


[B]شكل دارويي :
كپسول 10 و 25 ميلي گرمي در قوطي هاي 100 عددي.


تهيه شده در كارخانجات داروسازي APOTEX كشور كانادا

[daatis]

بنزوديازپينها استفاده از آنتي هيستامينها Antihistamines: ديفن هيدرامين ، هيدروکسيزين ، پرومتازين ، کلماستين و در مواقعي سيپروهپتادين ميتوانند براي القاي خواب و حفظ خواب بکار روند ، بهترين انتخاب دارو براي بچه ها و خانم هاي باردار ديفن هيدرامين و بدترين احتمالا پرومتازين به علت اثر آنتاگونيستي دوپامين و احتمال بروز واکنش اکستراپيراميدالExtrapyramidal .

از دوز پایین آنتی دپرسانهای سداتیو مثل آمی تریپتیلین ، دوکسپسن و ترازودون هم برای القای خواب استفاده شده ، با این توجیه که اکثر مبتلایان به بی خوابی مزمن دچار افسرگی هم هستند . با اینحال این دارو ها به علت عوارش آنتی کولینرژیکی ( افت فشار خون - بدتر کردن هایپرتروفی پروستات - گلوکوم - خشکی دهان - تاری دید - گیجی ) و عوارض آنتی هیستامینیک ( گیجی و گنگی ) و طول اثر معمولا بالا خصوصا در سالمندان انتخاب مناسبی نیست .
داروي نيترازپام عموما براي پيشگيري حملات صرع استفاده ميگردد از اين دسته داروها داروي کلونازپام و کلوبازام هم به اين منظور بکار ميرود.
مزيت كلوبازام به كلونازپام در بيماران مبتلا به صرع خواب آوري كمتر آن است

{ Seizure : تشنج - Epilepsy :بيماری صرع }

مهمترين اقدامي که در مواجهه با مسمومين با دوزهاي بالاي اين داروها بايد انجام داد حفظ و برقراري تنفس مناسب است در مراجعه به اورژانس از داروي فلومازنيل به عنوان آنتي دوت (پادزهر) استفاده ميگردد . خطر مرگ با اين دسته داروها بر غلاف نظر عرف بسيار پائين است.

از فرم رکتال (شياف) ديازپام براي پيشگيري تشنج کودکان با تب بالا Febrile Seizure بکار ميرود.در صورت عدم دسترسي به فرم رکتال از مايع روغني موجود در آمپول هم به عنوان جايگزين ميتوان استفاده نمود هر چند کاملا قابل اتکا نيست ،به علت دوز پايين تر دارو و جذب متغيير آن.

از داروي ديازپام براي کنترل پريماچور اجاکوليشن Premature Ejaculationيا همان انزال زودرس استفاده شده چون نقش استرس را در اين زمينه پراهميت ارزيابي کرده اند،داروهاي ديگري که در اين زمينه توسط روانپزشک بعد از زمينه يابي کامل و به همراه روشهاي درماني غير دارويي تجويز ميشود شامل تيوريدازين و کلوميپرامين است .مهار كننده هاي اختصاصي بازجذب سروتونين(پاروكستين.فلوكستي ن و سرترالين و سيتالوپرام ) هم حتي به همراه داروي سيلدينافيل توما براي كمك به اين مشكل بكار مي روند. يك داروي اختصاصي جديد به نام داپوكستين Dapoxetine هم مجوز ورود به بازار يافت كه از دسته مهار بازجذب اختصاصي سروتونين است با فارماكوكينتيك متفاوت شروع اثر سريع و نيمه عمر بسيار كوتاه .
روشهاي غير دارويي به اختصار روش اسکوئيز (فشردن نوک آلت و کاهش احتقان آن) و روش نزديکي-قطع که به محض احساس خروج مني بيمار فعاليت را کاملا متوقف ميکند و روشهاي حساسيت زدايي که در آن در طي آموزش نسبتا طولاني بيمار نسبت به کنترل خود آگاهي و تسلط مي يابد

از داروي ديازپام به عنوان شل کننده مرکزي عضلات هم اسفاده ميشود ، داروهاي ديگر شامل باکلوفن ، متوکاربامول و دانترولن و تيزانيدين Tizanidine-Sirdaludمي باشند که دانترولن از طريق محيطي يعني اثر مستقيم بر عضلات مخطط و مهار آزادسازي کلسيم از غشاي سارکوپلاسمي باعث برطرف شدن اسپاسم ميگردد و تيزانيدين با مکانيسمي مثل داروي کلونيدين (آلفا آگونيست مرکزي) عمل ميکند

استفاده از بنزوديازپينها براي رفع اضطراب قبل از امتحان يا سخنراني توصيه نمي گردد در اين شرايط داروئي مثل پروپرانولول با پوشاندن علائم سوماتيکي مثل طپش قلب ، هايپرونتيليشن (پر دمي) تعريق و..بدون ايجاد اختلال در عملکرد ذهني گزينه بهتري به شمار مي آيد هر چند بايستي به عواض آن مثل اثر بر ريه و کاهش حجم تنفسي و پتانسيل آن در کاهش فشار خون توجه نمود.

در اختلال خوابي که بيمار مشکل در شروع خواب دارد از داروهائي با شروع اثر سريع و طول اثر کوتاه استفاده ميشود و در بيماراني که در حفظ خواب مشکل دارند،از خواب مي پرند ، از داروهائي با اثر طولاني استفاده ميشود

بوسپيرون Buspiron: اين دارو با مکانيسمي متفاوت اما با اثراتي مشابه با بنزوديازپينها عمل مي کند و بيشتر در اختلال اضطرابي جنرال بکار ميرود اين دارو پارشيال آگونيست سرتونين است .شروع اثر ضد اضطرابي آن بعد از حدود چند هفته ظاهر ميشود در حالي که بنزوديازپينها شروع اثري کمتر از يک ساعت دارند ،بوسپيرون اثر کاهش توانايي ذهني که بنزوديازپينها ايجاد ميکنند را ندارد ، مورد سوء مصرف قرار نميگيرند و عوارض ترک ندارن دبوسپيرون برخلاف بنزوديازپين ها اثر ضد تشنجي (كلونازبام – كلوبازام ) شل كننده عضلاني (ديازپام) ندارد . اثر سداتيو بسيار كمتري دارد دپرسيون تنفسي ايجاد نمي كند پوتنسي ضد اضطرابي تقريبا معادل ديازپام دارد
بوسپيرون اثرمهمي بر روي الگوي خواب ندارد فقط باعث اندكي كاهش در طول دوره REM و كاهش وقفه در شروع آن ميشود.خصوصا در افرادي كه مشكل بي خواب مزمن بدون اضطراب دارند . در افراد مضطرب بوسپيرون ميتواند علاوه بر كاهش اضطراب در بهبود كيفيت خواب بدون اثر خواب آور يا سداتيو موثر باشد. مصرف همزمان دارو با غذا جذب دارو را به تاخير مي اندازد و اين تاخير به نوبه خود باعث كاهش كليرنس دارو و افزايش مقداري از دارو كه وارد سيستم عصبي ميشود مي گردد.شروع اثر ضد اضطرابي از 2 هفته بعد آغاز ميشود اما بهترين كارايي خود را حداق 3 تا 4 هفته بعد از درمان نشان مي دهد.
اين دارو توسط ايزوآنزيم 3A4 متابوليزه ميشود و داروهايي كه اين آنزيم را مهار ميكنند-اريترومايسين-ايتراكونازول-نفازدون- غلظت را بالا و داروهاي القا كننده مثل ريفامپين غلظت پلاسمايي آنرا كاهش ميدهند


اختلال اضطرابي جنرال GAD: اکثرا و تقريبا بدون دليل مشخص مضطرب اند،تمرکز خوبي ندارند و از ضعف حافظه رنج ميبرند.تحريک پذيرند ، به شلوغي و سوصدا حساس اند ، و علائم جسماني مثل خشکي دهان ، نفخ ،تند شدن تعداد تنفس ، طپش قلب ، سردرد و... دارند..توجه! به علت مشترک بودن اين علائم با بسياري اختلالات ديگر تشخيص افتراقي صرفا توسط روانپزشک انجام ميگيرد.

کليه داروهاي بنزوديازپيني در دوره بارداري در رده ايکس قرار دارند يعني منع مصرف مطلق

[FaSHiST]

فلورازپام:

[Only registered and activated users can see links]

[Pooya_SS]

شاید افسردگی نباشد
[Only registered and activated users can see links]
فرض کنید که عوارض زیر در شما وجود داشته باشد:


همیشه خسته هستید.
انگیزه‌ای برای انجام دادن کارهایی که قبلاً مشتاقانه انجام می‌دادید، ندارید.
زیاد غذا می‌خورید (یا اشتهایتان را از دست داده‌اید)
کمبود انرژی دارید.
زیاد می‌خوابید (یا در خوابیدن مشکل دارید)
افسرده و/ یا مضطرب هستید.

با وجودی که اغلب این عوارض به دلیل افسردگی پیش می‌آیند امّا مشکلات تیروئید و سندروم خستگی مزمن (CFS) نیز می‌توانند باعث پیدایش این عوارض در شما گردند. همچنین (هر چند به ندرت) احتمال دارد که شما گرفتار فیبرومایلجیا و آپنه خواب (توقف تنفسی هنگام خواب) یا یک اختلال ایمنی مثل آرتیریدروماتوئید یا لوپوس باشید. در زیر، اطلاعات خلاصه‌ای در مورد این عوارض آورده شده است:
مشکلات تیروئید می‌تواند باعث کاهش وزن و احساس اضطراب یا افزایش وزن و احساس افسردگی گردد. همچنین می‌تواند به ترکیب پیچیده‌ای از عوارض که به نظر غیرعادی و غیرمعقول می‌آیند منجر شود. مدل سنتی عملکرد تیروئید چنین است که هیپوتیروئید (تیروئید پائین) باعث افسردگی و افزایش وزن و هیپرتیروئید (تیروئید بالا) باعث اضطراب و کاهش وزن می‌گردد. درمان سنتی این بیماری از طریق تجویز داروهایی است که مواد شیمیایی بدن را تحت کنترل در می‌آورند.
سندرم خستگی مزمن (CFS) هنوز محل بحث و اختلاف نظر است. انجمن ملی بهداشت آمریکا سرمایه‌گذاری قابل توجهی در زمینه تحقیقات بر روی این بیماری انجام داده و تحقیقات دیگری نیز توسط مراکز دیگر در سرتاسرجهان در حال انجام است، انجمن ملی آلرژی و بیماری‌های عفونی، سندروم خستگی مزمن را چنین تعریف کرده است:
«یک خستگی آشکار و مشخص که به‌طور ناگهانی به شخص روی می‌آورد و پایدار می‌ماند و باعث ناتوانی و فرسودگی سریع او بدون هیچ دلیل فیزیکی خاصی می‌شود.
چند ریشه مختلف برای سندروم خستگی مزمن می‌تواند وجود داشته باشد. در بعضی از افراد، عفونت ویروسی طولانی می‌تواند باعث عوارض CFS شود. تحقیقات ویروس‌شناسان در این زمینه ادامه دارد. آسیب‌پذیری در مقابل سندروم خستگی مزمن می‌تواند با نقص سیستم ایمنی بدن نیز مربوط باشد. این‌طور به نظر می‌رسد که CFS مستلزم تعاملاتی بین سیستم عصبی و سیستم ایمنی است. تعاملاتی که هنوز اطلاعات زیادی درباره آن به دست نیامده است. »
فیبرومایلجیا در ظاهر با خستگی مزمن مشابهت دارد اما کسانی که به این اختلال دچار شوند دارای مشکلات خواب و دردهای مزمن نیز می‌باشند. این اختلال معمولاً از طریق دردناک شدن برخی نقاط حساس در عضلات به هنگام تماس به شیوه‌ای خاص، تشخیص داده می‌شود. اختلال خواب هم در خستگی مزمن و هم در فیبرومایلجیا وجود دارد. بعضی پژوهشگران می‌گویند که ما به خواب عمیق (مرحله 4) برای بازسازی بدن نیاز داریم و هرگونه اخلالی در این مرحله از خواب می‌تواند باعث این وضعیت گردد.
اختلال در سیستم ایمنی بدن باعث می‌شود که سیستم ایمنی به جای حمله به میکروب‌ها و سایر مهاجمان خارجی، به خود بدن حمله کند. آرتیریدروماتوئید و لوپوس مثال‌هایی از اختلال در سیستم ایمنی هستند. فرایندهای سیستم ایمنی بدن بر اثر بیماری قند و MS نیز دچار آسیب می‌شوند. این اختلالات تقریباً همیشه عوارض پیچیده‌ای را به همراه دارند که از جمله آن‌ها می‌توان به افسردگی اشاره کرد.
افسردگی شایع‌ترین علت اغلب این عوارض است. آدم‌ها دارای سیستم پیچیده‌ای هستند و نکته مهم این است که به یاد داشته باشید که ممکن است بیشتر از یک بیماری در یک زمان در شخص وجود داشته باشد.
برای مثال، بسیاری هستند که هم دارای افسردگی و هم تیروئید پائین هستند. بعضی از عوارض در یک بیماری شایعتر از بقیه است و این می‌تواند برای تشخیص صحیح بیماری به کار آید. برای نمونه، افرادی که هیپوتیروئید دارند معمولاً با افزایش وزن مواجه می‌شوند. این عارضه البته در افسردگی هم وجود دارد ولی در تیروئید پائین شایعتر است. و یا افرادی که خستگی مزمن دارند ممکن است افسردگی هم داشته باشند امّا در آنها خستگی زود هنگام شایعتر از غمگین بودن است.
با پزشک خود همکاری کنید تا او بتواند به دقت بیماری شما را تشخیص دهد. آزمایش‌های پزشکی نیز در برخی موارد به تشخیص قطعی کمک می‌کنند. دانش، قدرت به همراه می‌آورد. سایت‌های اینترنتی که حاوی اطلاعات پزشکی هستند به شما در کسب دانش کمک می‌کنند.

ترجمه: کلینیک الکترونیکی روان‌یار

[Gunn3r]

لورازپام‌ برای‌ کاهش‌ علایم‌ اضطراب‌ ، اختلالات‌ خواب‌ و اختلالات‌ ترس‌ تجویز می‌شود ، از این‌ دارو همچنین‌ به‌ عنوان‌ یک‌ شل‌کننده‌ عضلانی‌ استفاده‌ می‌شود. لورازپام‌ یک‌ داروی‌ بنزودیازپین‌ است‌.

چگونگی‌ مصرف‌

لورازپام‌ با مقادیر متفاوت‌ برای‌ افراد متفاوت‌ با مشکلات‌ متفاوت‌ تجویز می‌شود. هیچ‌گاه‌ بیشتر یا کمتر از مقدارتجویز شده‌ مصرف‌ نکنید. از دستورات‌ پزشکتان‌ به‌ دقت‌ پیروی‌ کنید ، شکل‌ مایع‌ این‌ دارو را می‌توانید با غذاهای‌ نیمه‌ جامد یا مایعات‌ مخلوط‌ کنید. نگذارید شکل‌ مایع‌ آن‌ یخ‌ بزند. قرص‌های‌ زیر زبانی‌ لورازپام‌ را نباید جوید یا درسته‌ بلعید ، بلکه‌ باید حداقل‌ 2 دقیقه‌ زیر زبان‌ نگاه‌ داشت‌ تا بهتر جذب‌ شود. اگر یک‌ نوبت‌ مصرف‌ دارو را فراموش‌ کردید ، به‌ مجردیکه‌ آن‌ را به‌ یاد آورید مصرفش‌ کنید ، مگر این‌ که‌ بیشتر از یک‌ ساعت‌ از آن‌ گذشت‌ باشد. در این‌ صورت‌ نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها کرده‌ به‌ برنامه‌ دارویی‌ معمولتان‌ باز گردید. مقدار دارو را دوبرابر نکنید.

هشدارها و عوارض‌ جانبی‌

در صورت‌ بروز هر یک‌ از علایم‌ نادر ولی‌ جدی‌ زیر مصرف‌ لورازپام‌ را قطع‌ کرده‌ با پزشکتان‌ تماس‌ بگیرید: گیجی‌ ، افت‌ قوای‌ ذهنی‌ ، خواب‌آلودگی‌ شدید ، تکلم‌ نامفهوم‌ ، ضربان‌ قلب‌ کند ، تنگی‌ نفس‌ ، عدم‌ تعادل‌ ، بثورات‌ جلدی‌ ، گلودرد ، تب‌ ، لرز ، کبودی‌ یا خونریزی غیرعادی‌ ، زخم‌های‌ دهانی‌ ، زردی‌ پوست‌ یا چشم‌ها ، از دست‌ رفتن‌ حافظه‌ (فراموشی‌) ، بی‌خوابی‌ ، تشویش‌ ، تحریک‌پذیری‌. لورازپام‌ می‌تواند اعتیادآور باشد ، و در صورت‌ قطعه‌ ناگهانی‌ آن‌ ممکن‌ است‌ علایم‌ ترک‌ دارو رخ‌ دهد ، این‌ علایم‌ عبارتند از: گیجی‌ ، افت‌ قوای‌ ذهنی‌ ، دل‌ پیچه‌ ، افزایش‌ تعریق‌ ، تهوع‌ ، استفراغ‌ ، حساسیت‌ به‌ نور یا صدا ، احساس‌ گزگز یا سوزن‌ سوزن‌ شدن‌. برای‌ قطع‌ مصرف‌ لورازپام‌ با پزشکتان‌ مشورت‌ کنید تا این‌ کار تدریجی‌ انجام‌ شود. علایم‌ زیر ممکن‌ است‌ مشاهده‌ شوند ، ولی‌ فقط‌ در صورتی‌ که‌ مشکل‌ساز شدند نیاز است‌ با پزشک‌ در میان‌ گذاشته‌ شوند: سرگیجه‌ ، خواب‌آلودگی‌ ، خشکی‌ دهان‌ ، سردرد ، تهوع‌ ، یبوست‌ ، اسهال‌ ، ضربان‌ قلب‌ تند یا شدید ، لرزش‌ بدن‌.

موارد احتیاط‌

در صورت‌ وجود هریک‌ از موارد زیر پیش‌ از مصرف‌ لورازپام‌ ، پزشکتان‌ را مطلع‌ سازید:

* حساسیت‌ به‌ لورازپام‌ ، دیگر بنزودیازپین‌ها (مثل‌ دیازپام یا اکسازپام ) ، هر نوع‌ ماده‌ غذایی‌ ، رنگ‌های‌ خوراکی‌ ، یا نگهدارنده‌ها
* بارداری‌ یا شیردهی‌
* مصرف‌ داروهای‌ دیگر ، به‌ویژه‌ الکل‌ ، آرامبخش‌ها ، داروهای‌ ضد افسردگی‌ ، یا داروهای‌ ضد تشنج‌
* ابتلا به یا سابقه‌ گلوکوم(افزایش‌ فشار داخل‌ چشم‌) ، میاستنی‌ گراویس‌ ، بیماری‌ انسدادی‌ مزمن‌ تنفسی‌ ، یا آمفیزم‌.


توصیه هنگام‌ مصرف‌

* به‌طور منظم‌ به‌ پزشکتان‌ مراجعه‌ کنید تا بهبودتان‌ را زیر نظر داشته‌ باشد.
* تا مشخص‌ شدن‌ پاسخ‌ بدنتان‌ به‌ دارو هنگام‌ رانندگی‌ یا کار با ابزار خطرناک‌ احتیاط‌ کنید. لورازپام‌ در برخی‌ افراد موجب‌خواب‌آلودگی‌ و افت‌ سطح‌ هوشیاری‌ می‌شود.
* اگر به‌ مصرف‌ بیش‌ از حد دارو و مسمومیت‌ با آن‌ شک‌ کردید بلافاصله‌ درخواست‌ کمک‌ پزشک‌ کنید.
* در صورت‌ بروز افکار یا احساسات‌ عجیب‌ با پزشکتان‌ مشورت‌ کنید.
* یک‌ برگه‌ شناسایی‌ پزشکی‌ همراه‌ داشته‌ باشید که‌ نشان‌ دهد لورازپام‌ مصرف‌ می‌کنید.
* لورازپام‌ را دور از دسترس‌ کودکان‌ ، و دور از گرما ، نور مستقیم‌ ، و حرارت‌ مرطوب‌ نگهداری‌ کنید (در این‌ شرایط‌ لورازپام‌ فاسد می‌شود).
* لورازپام‌ تاریخ‌ مصرف‌ گذشته‌ را دور از دسترس‌ کودکان‌ از توالت‌ دور بریزید.


نبایدها

* نباید مشروبات‌ الکلی‌ بنوشید.
* نباید داروهای‌ آرامبخش‌ دیگری‌ مصرف‌ کنید.
* نباید به‌ عنوان‌ قرص‌ خواب‌ از لورازپام‌ استفاده‌ کنید ، مگر این‌ که‌ برنامه‌ شما اجازه‌ دهد 7 تا 8 ساعت‌ خواب‌ داشته‌ باشید ، در غیر این‌ صورت‌ تا از بین‌ رفتن‌ اثر دارو خواب‌ آلوده‌ بوده‌ ، دچار فراموشی‌ خواهید شد.

[FaSHiST]

زولپیدم:
[Only registered and activated users can see links]
[Only registered and activated users can see links]

[FaSHiST]

آتنولول‌ به‌ علل‌ گوناگونی‌ مثل‌ افزایش فشار خون ، تسکین‌ درد قلبی ، پیشگیری‌ از سردردهای‌ میگرنی، و درمان‌ بی‌نظمی‌ ضربان‌ قلب‌ تجویز می‌شود. همچنین‌ برای‌ جلوگیری‌ از دومین‌ حمله‌ قلبی‌ در افرادی‌ که‌ یک‌ بار دچار حمله‌ قلبی‌ شده‌اند، کاربرد دارد. ممکن‌ است‌ در شرایط‌ دیگری‌ نیز پزشکتان‌ این‌ دارو را برایتان‌ تجویز کند. آتنولول‌ با مسدود کردن‌ برخی‌ تکانه‌های‌ عصبی‌ به‌ بخش‌های‌ خاصی‌ از بدن‌ عمل‌ می‌کند؛ به‌ همین‌ علت‌ آن‌ را یک‌ مسدودکننده‌ بتا می‌شناسند. با مسدود کردن‌ این‌ تکانه‌ها، آتنولول‌ به‌ قلب‌ کمک‌ می‌کند تا منظم‌تر و مؤثرتر بزند و در نتیجه‌ بار کاری‌ قلب‌ کاهش‌ یابد.

چگونگی‌ مصرف‌

آتنولول‌ معمولاً روزی‌ یک‌ بار مصرف‌ می‌شود. مهم‌ است‌ که‌ دارو را هر روز سر ساعت‌ معینی‌ بخورید. معمولاً بهتر است‌ دارو را صبح‌ پیش‌ از صبحانه‌ مصرف‌ کنید تا فراموشش‌ نکنید. آتنولول‌ را می‌توان‌ با یا بدون‌ غذا مصرف‌ کرد. هر روز پیش‌ از خوردن‌ آتنولول‌ نبضتان‌ را بشمارید. اگر زیر 50 در دقیقه‌ بود پیش‌ از خوردن‌ داروی‌ آن‌ روز، با پزشکتان‌ مشورت‌ کنید. هیچگاه‌ بیشتر از مقدار تجویز شده‌ مصرف‌ نکنید. از دستورات‌ پزشکتان‌ به‌ دقت‌ پیروی‌ کنید.
اگر یک‌ نوبت‌ را فراموش‌ کردید، به‌ مجردی‌ که‌ آن‌ را به‌ یاد آوردید مصرفش‌ کنید. البته‌ اگر کمتر از 8 ساعت‌ تا نوبت‌ بعدی‌ مصرف‌ دارو رسیده‌ است‌، نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها کرده‌، به‌ برنامه‌ منظم‌ دارویی‌تان‌ بازگردید. مقدار دارو را دوبرابر نکنید و دارو را بدون‌ هماهنگی‌ با پزشکتان‌ قطع‌ نکنید. با قطع‌ مصرف‌ آتنولول‌ ممکن‌ است‌ در معرض‌ خطر یک‌ حمله‌ قلبی‌ باشید. در اکثر مواردی‌ که‌ آتنولول‌ تجویز می‌شود، بیماری‌ مهار می شود ولی درمان نمی شود. و این‌ بدین‌ معناست‌ که‌ ممکن‌ است‌ لازم‌ باشد چندین‌ سال‌ یا تا پایان‌ زندگی‌ آن‌ را مصرف‌ کنید.

هشدارها و عوارض‌ جانبی

در صورت‌ بروز هریک‌ از علایم‌ نادر ولی‌ جدی‌ زیر، مصرف‌ آتنولول‌ را قطع‌ کرده‌، با پزشکتان‌ تماس‌ بگیرید:

* اشکال‌ در تنفس‌ تنگی‌ نفس‌ ، یا خس‌خس‌ سینه
* سرد شدن‌ کف‌ دست‌ و پا
* ضربان‌ قلب‌ زیر 50 در دقیقه
* سرگیجه‌ یا سیاهی‌ رفتن‌ چشم‌ در هنگام‌ بلند شدن‌ از حالت‌ خوابیده‌ یا نشسته‌
* تورم‌ دست‌ها و پاها یا افزایش‌ وزن‌ ناگهانی‌ (5/1 کیلو در 48-24 ساعت‌)
* افسردگی‌ ، گیجی‌، یا توهم‌ (شنیدن‌، دیدن‌، یا احساس‌ چیزهایی‌ که‌ وجود ندارند)
* درد قفسه‌ سینه ‌، مفاصل‌ یا کمر
* تب ، گلودرد
* بثورات‌ جلدی
* هرگونه‌ کبودی‌ یا خونریزی‌ غیرعادی‌


نشانه‌های‌ زیر تا هنگام‌ عادت‌ کردن‌ بدنتان‌ با دارو ممکن‌ است‌ مشاهده‌ شوند:

خواب‌آلودگی‌، خستگی‌، مشکل‌ در خوابیدن‌ ، اضطراب ‌، یبوست‌ یا اسهال ‌، کابوس‌، یا کاهش‌ توانایی‌ جنسی‌، اگر این‌ علایم‌ ادامه‌ یافتند یا مشکل‌ساز شدند، وضعیت‌ را با پزشکتان‌ در میان‌ بگذارید.

موارد احتیاط‌

در صورت‌ وجود هریک‌ از موارد زیر پیش‌ از مصرف‌ آتنولول‌ پزشکتان‌ را مطلع‌ سازید:

* حساسیت‌ به‌ آتنولول‌ یا دیگر داروهای‌ مسدودکننده‌ بتا
* بارداری‌ یا شیردهی‌.
* در حال‌ مصرف‌ داروهای‌ دیگر، به‌ ویژه‌ تزریقات‌ حساسیت‌زدایی‌، کافئین‌، داروهای‌ آسم‌ ( آمینوفیلین‌ ، دیفیلین ‌، اکستریفیلین‌ ، تئوفیلین ‌)، داروهای‌ دیابت‌ ( انسولین ‌، داروهای‌ خوراکی‌ پایین‌آورنده‌ قند )، دیگر داروهای‌ کاهنده‌ فشار خون‌ (مسدودکننده‌های‌ کانال‌های‌ کلسیمی‌، کلونیدین ‌، گوانابنز )، کوکائین ‌، یا مهارکننده‌های‌ مونوآمین‌اکسیداز .
* سابقه‌ یا ابتلا به‌ حساسیت‌، آسم‌، یا آمفی‌زم، مشکلات‌ احتقانی‌ قلب، بیماری‌ قند، پرکاری‌ تیرویید ، افسردگی، یا بیماری‌های‌ کلیوی‌ یا کبدی‌. اگر بیماری‌ قند دارید، آتنولول‌ ممکن‌ است‌ قند خون‌ شما را افزایش‌ دهد و نیز ممکن‌ است‌ علایم‌ افت‌ قند خون‌ را مخفی‌ کند. اگر دچار حساسیت‌ باشید با مصرف‌ آتنولول‌ واکنش‌های‌ حساسیتی‌تان‌ ممکن‌ است‌ تشدید شود.


توصیه هنگام‌ مصرف‌ ‌

* به‌طور منظم‌ به‌ پزشکتان‌ مراجعه‌ کنید تا بهبودی‌تان‌ را زیر نظر داشته‌ باشد.
* در مورد میزان‌ فعالیت‌ قابل‌ قبول‌ بر اساس‌ وضعیت‌ بدنی‌تان‌ با پزشکتان‌ مشورت‌ کنید. * آتنولول‌ ممکن‌ است‌ درد قفسه‌ سینه‌ را کاهش‌ دهد یا از آن‌ جلوگیری‌ کند و در نتیجه‌ باعث‌ شود تا از آن‌ حد که‌ برایتان‌ بی‌خطر است‌ فعال‌تر باشید. که‌ این‌ خود موجب‌ درد قفسه‌ سینه‌ و علایم‌ جدی‌ دیگر می‌شود.
* وزن‌تان‌ را نسبت‌ به‌ قد و استخوانبندی‌تان‌ در یک‌ محدوده‌ مناسب‌ نگاه‌ دارید. در صورت‌ نیاز برای‌ کاهش‌ وزن‌ از پزشکتان‌ کمک‌ بگیرید.
* اگر برای‌ کاهش‌ فشار خون‌ آتنولول‌ مصرف‌ می‌کنید، مصرف‌ سدیم‌ (نمک‌) خود را محدود کنید. از پزشکتان‌ درخواست‌ کنید دستوارات‌ تغذیه‌ای‌ در اختیارتان‌ بگذارد یا شما را به‌ یک‌ متخصص‌ تغذیه‌ معرفی‌ کند.
* اگر سیگاری‌ هستید، سیگار را ترک‌ کنید، از پزشکتان‌ بخواهید شما را به‌ یک‌ مشاور یا گروه‌ ترک‌ سیگار معرفی‌ کنید.
* الکل‌ ننوشید.
* از وضعیت‌ خوابیده‌ به‌ نشسته‌ یا ایستاده‌ و یا از حالت‌ نشسته‌ به‌ ایستاده‌ آرام‌ تغییر وضعیت‌ دهید تا دچار سرگیجه ‌، سیاهی‌ رفتن‌ چشم‌ یا غش‌ نشوید.
* در هوای‌ سرد لباس‌ گرم‌تر بپوشید، چرا که‌ آتنولول‌ ممکن‌ است‌ شما را به‌ سرما حساس‌تر کند.
* برای‌ روزهای‌ تعطیل‌ مقدار کافی‌ دارو در دسترس‌ داشته‌ باشید.
* یک‌ برگه‌ شناسایی‌ پزشکی‌ که‌ نشان‌ دهد آتنولول‌ مصرف‌ می‌کنید به‌ همراه‌ داشته‌ باشید.
* پزشکان‌ دیگر را از اینکه‌ آتنولول‌ مصرف‌ می‌کنید مطلع‌ سازید؛ زیرا آتنولول‌ ممکن‌ است‌ بر روی‌ برخی‌ آزمون‌های‌ آزمایشگاهی‌ اثر بگذارد.
* آتنولول‌ را دور از دسترس‌ کودکان‌، و دور از گرما ، نور مستقیم‌، و حرارت‌ مرطوب‌ نگه‌ دارید (در این‌ شرایط‌ آتنولول‌ فاسد می‌شود).
* آتنولول‌ تاریخ‌ گذشته‌ را دور از دسترس‌ کودکان‌ در توالت‌ دور بریزید.


نبایدها

* نباید تا مشخص‌ شدن‌ پاسخ‌ بدنتان‌ به‌ دارو رانندگی‌ کنید یا با وسایل‌ خطرناک‌ کار کنید. اگر خواب‌آلودگی‌ یا سرگیجه‌ مشکل‌ساز شد، با پزشکتان‌ مشورت‌ کنید.
* نباید بدون‌ مشورت‌ با پزشکتان‌ دارویی‌ مصرف‌ کنید؛ به‌ ویژه‌ داروهای‌ محرک‌ و داروهای‌ سرفه‌ یا سرماخوردگی‌ که‌ بدون‌ تجویز پزشک‌ قابل‌ تهیه هستند .

[Pooya_SS]

افسرده‌خویی (Dysthymia)
[Only registered and activated users can see links]
خلاصه
افسرده‌خویی یک نوع اختلال حال و وضع روانی است. مشخصه افسرده‌خویی، افسردگی مزمن است که حداقل به مدّت دو سال باقی مانده باشد. با وجود این، افسرده‌خویی به شدّت و حدّت افسردگی عمده (حاد) نیست. بدین معنی که هرچند افسرده‌خویی باعث نوعی اختلال در عملکرد کاری، تحصیلی و اجتماعی می‌شود امّا میزان آن به شدّت اختلالی که بر اثر افسردگی عمده پیش می‌آید نیست. افسرده‌خویی معمولاً به تدریج از اوایل دوران بلوغ آغاز می‌شود و بیماران معمولاً در مشخص ساختن دقیق این که کی برای اولین بار افسرده شدند با مشکل روبرو هستند. این گونه بیماران معمولاً افسردگی خود را عادی تلقّی می‌کنند. افسرده‌خویی ممکن است با سایر بیماری‌های ذهنی و روانی مثل اختلال اضطراب و سوء مصرف مواد ارتباط داشته باشد.
به نظر می‌رسد سطح نامناسب برخی مواد شیمیایی در مغز با افسرده‌خویی ارتباط داشته باشد. این اختلال در زنان بالغ بیشتر شایع است و به نظر می‌رسد دارای یک مؤلفه ژنتیکی باشد. به همین دلیل در افرادی که رابطه نزدیک با بیماران افسرده دارند، بیشتر شایع است. شرایط پراسترس محیط زندگی (مثل تبعیض، فقر، بیماری‌های مزمن) نیز ممکن است با اختلال افسرده‌خویی ارتباط داشته باشد.
نشانه‌های افسرده‌خویی شامل غمگین بودن، ناامیدی، بدبینی (اعتقاد به این که همه چیز سرانجام بدی خواهد داشت)، خستگی، کمبود انرژی و تغییرات قابل توجه در اشتهاست.
پیش از آن که تشخیص افسرده‌خویی برای فردی داده شود باید آزمایش‌های پزشکی کامل توسط پزشک متخصص انجام شود تا احتمال وجود سایر شرایطی که ممکن است باعث این نشانه‌ها شوند (مثل کم‌کاری تیروئید) منتفی گردد. پس تشخیص قطعی از طریق انجام ارزیابی سلامت روانی توسط متخصص روان درمانی صورت می‌گیرد.
درمان افسرده‌خویی غالباً به طور کامل نشانه‌ها را از بین می‌برد، هر چند گاهی اوقات لازم است به منظور جلوگیری از بازگشت بیماری، درمان به طور همیشگی ادامه یابد. در بسیاری موارد، افسرده‌خویی هم از طریق روان درمانی و هم دارو درمانی درمان می‌گردد. دارو درمانی برای این اختلال معمولاً با داروهای ضدافسردگی انجام می‌گیرد.
درباره افسرده‌خویی
Dysthymia که ما در زبان فارسی به آن افسرده‌خویی می‌گوئیم، در زبان یونانی به معنی «وضعیت بد ذهنی» یا «ضعف شوخ‌طبعی» است. افسرده‌خویی یک نوع اختلال حال و وضع روانی است که در آن، یک حالت افسردگی مزمن در اکثر ساعت‌های شبانه‌روز، حداقل به مدّت 2 سال وجود داشته باشد. بیماران افسرده‌خو معمولاً حالت خود را عادی تلقی می‌کنند و بسیاری از آنان اصلاً از وجود مشکل، آگاهی ندارند. هر چند افسرده‌خویی باعث نوعی اختلال در عملکرد کاری، تحصیلی و اجتماعی می‌شود امّا میزان آن به شدّت اختلالی که بر اثر افسردگی عمده (حاد) پیش می‌آید نیست.
بروز افسرده‌خویی معمولاً تدریجی است. سن میانگین برای بروز افسرده‌خویی 31 سال است، هر چند ممکن است در بعضی افراد از خیلی زودتر یا دیرتر آغاز گردد. اغلب بیماران نمی‌توانند به طور دقیق به یاد آورند که کی برای اولین بار دچار افسردگی شدند. در کودکان و نوجوانان، تغییر حالت ممکن است به جای افسردگی به شکل زودرنجی و تحریک‌پذیری باشد و به جای دو سال، باید حداقل یک سال دوام داشته باشد.
ارتباط نزدیکی بین افسرده‌خویی و افسردگی عمده (حاد) وجود دارد. به عنوان مثال، بسیاری از بیمارانی که دچار افسرده‌خویی هستند نهایتاً دچار افسردگی عمده خواهند شد و برعکس، بسیاری از بیمارانی که دچار افسردگی عمده هستند به افسرده‌خویی مبتلا خواهند شد. چنانچه افسرده‌خویی و افسردگی عمده هر دو با هم در بیماری وجود داشته باشند به آن افسردگی مضاعف گفته می‌شود. افسرده‌خویی با سایر اختلالات سلامت روانی مانند اختلالات اضطراب و سوء مصرف مواد نیز ممکن است ارتباط داشته باشد. افسرده‌خویی در کودکان ممکن است با اختلال نقص توجه / بیش‌فعالی ( ADHD ) و سایر وضعیت‌های روانی یا پزشکی ارتباط داشته باشد. برطبق آمار منتشر شده از سوی مرکز ملّی سلامت روانی آمریکا، در حدود 3/3 میلیون نفر با سن بالاتر از 18 سال در این کشور در زندگی خود دچار افسرده‌خویی بوده‌اند. تعداد زنان مبتلا به افسرده‌خویی تقریباً دو برابر مردان است.
علل و عوامل خطر افسرده‌خویی
علّت افسرده‌خویی کاملاً شناخته شده نیست. اعتقاد بر این است که تغییرات در ساختار و مواد شیمیایی مغز باعث تغییرات در حالت و وضع روانی می‌شود. به نظر می‌رسد برخی انتقال دهنده‌های عصبی (مواد شیمیایی که پیام‌ها را بین اعصاب ردوبدل می‌کنند)، به ویژه سروتونین، نقشی کلیدی در این مورد داشته باشند. عوامل خطر (فاکتور ریسک) متعددی برای افسرده‌خویی وجود دارد. این عوامل عبارتند از:


جنسیت. احتمال خطر ابتلا به افسرده‌خویی در زنان دو برابر مردان است. هر چند علت این امر نامشخص است، امّا ممکن است به دلیل عواملی نظیر تفاوت هورمونی در بعضی مراحل خاص در زندگی، مثلاً پس از حاملگی یا یائسگی باشد. نکته دیگری که در این مورد شایان توجه است این است که احتمالاً زنان بیشتر از مردان تمایل دارند نشانه‌های افسردگی خود را با پزشکان در میان بگذارند و شاید یکی از علل بروز این اختلال در زنان بیشتر از مردان همین باشد.
سابقه خانوادگی. افرادی که خویشاوندانی با سابقه یکی از اشکال افسردگی، به ویژه افسرده‌خویی یا افسردگی عمده دارند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلاء به افسرده‌خویی قرار دارند. این امر به ویژه در مورد منسوبین درجه اول (پدرومادر، فرزند، خواهروبرادر) صادق است.
استرس‌های طولانی مدت. افرادی که در زندگی خود با منابع ثابت استرس‌زا مانند تبعیض، فقر، بیماری‌های مزمن و سوء مصرف دارو، سروکار دارند در معرض خطر بیشتری برای ابتلاء به افسرد‌ه‌خویی قرار دارند. البته، افراد متأهلی که زندگی زناشوئی نامناسب و ناخوشایندی دارند نیز در معرض خطر بیشتری قرار دارند. هنوز این نکته مشخص نشده است که آیا این‌ها خود عوامل خطر واقعی برای بروز افسرده‌خویی هستند یا آن که قضیه برعکس است. یعنی افرادی که افسردگی مزمن دارند کمتر ازدواج می‌کنند و در صورتی که ازدواج کنند هم به احتمال زیاد زندگی زناشوئی نامناسبی خواهند داشت. افرادی که احساس مطرود بودن یا بیوفایی و خیانت از سوی فرد مورد علاقه‌شان می کنند نیز در معرض خطر بیشتری قرار دارند.

علائم و نشانه‌های افسرده‌خویی
نشانه‌های افسرده‌خویی از یک بیمار به بیمار دیگر ممکن است کاملاً متفاوت باشد. نشانه‌های عمومی عبارت است از کاهش فعالیت، اثر بخشی یا عملکرد. اغلب نشانه‌های افسرده‌خویی مشابه افسردگی عمده هستند امّا نه به آن شدّت. به دلیل آن که بیماران افسرده‌خو معمولاً نشانه‌های خود را عادی تلقی می‌کنند، نشانه‌های بیماری ممکن است قبل از خود بیمار، توسط دیگران تشخیص داده شود. علائم و نشانه‌های افسرده‌خویی عبارتند از:



تغییر حال. بیماران معمولاً احساس غمگین بودن، ناامیدی، ناکامی یا بی‌احساسی (فقدان هیجان) دارند. این گونه بیماران معمولاً دچار بدبینی هستند و حس می‌کنند که همه چیز در زندگی سرانجام بدی پیدا خواهد کرد. حساسیت فزاینده عاطفی و هیجانی و گریه‌کردن دوره‌ای از دیگر نشانه‌های افسرده‌خویی است. خشم فزاینده، زودرنجی، تحریک‌پذیری و بداخلاقی، به ویژه در کودکان، از دیگر نشانه‌های قابل ذکر است.
بی‌علاقگی و انزوای اجتماعی. بیماران ممکن است علاقه اندک یا کاملاً بی‌علاقگی نسبت به فعالیت‌هایی که قبلاً برایشان خوشایند بود نشان دهند. آن‌ها همچنین ممکن است از فعالیت‌های اجتماعی کناره‌گیری کنند.
کمبود اعتماد به نفس. این یکی از نشانه‌های رایج در افسرده‌خویی است. بیماران ممکن است احساس بی‌ارزش بودن، گناه یا سرزنش از خود کنند.
خستگی و کمبود انرژی.
عدم تمرکز. بیماران ممکن است مشکل عدم تصمیم‌گیری، عدم توانایی برای تفکر، توجه یا تمرکز به موضوعات یا مشکلات حافظه داشته باشند.
تغییر اشتها و تغییر عمده وزن. بیماران افسرده‌خو ممکن است اشتهایشان زیادیا کم شود و وزنشان در یک دوره زمانی نسبتاً کوتاه، به طور عمده‌ای افزایش یا کاهش یابد.
تغیرات در الگوی خواب. بیماران ممکن است دچار بی‌خوابی یا پرخوابی شوند. این‌گونه بیماران معمولاً صبح زود از خواب بیدار می‌شوند و دیگر نمی‌توانند به خوابشان ادامه دهند.


روش‌های تشخیص افسرده‌خویی
پیش از تشخیص افسرده‌خویی، باید آزمایش‌های پزشکی کاملی صورت گیرد تا مشخص شود که نشانه‌های بیماری‌های دیگری با افسرده‌خویی اشتباه گرفته نشده باشد. بسیاری از دارو درمانی‌های طولانی مدّت (مثل کورتیکواستروئید) یا بیماری‌های مزمن (مثل کم کاری تیروئید و کم‌خونی) می‌توانند باعث به وجود آمدن نشانه‌های مشابهی با افسرده‌خویی گردند.
تشخیص افسرده‌خویی با ارزیابی سلامت روانی که توسط یک پزشک یا یک متخصص سلامت روان صورت می‌گیرد آغاز می‌شود. این ارزیابی شامل به دست آوردن تاریخچه کامل نشانه‌ها (زمان شروع، طول مدّت ماندگاری و میزان شدّت آن) است. همچنین باید مشخص شود که آیا بیمار این نشانه‌ها را قبلاً نیز داشته است یا نه و در صورتی که داشته، درمان شده است یا نه. پزشک همچنین اطلاعاتی راجع به مصرف الکل و دارو توسط بیمار جمع‌آوری می‌کند و این که سایر اعضای خانواده او دچار انواع افسردگی، نظیر افسرده‌خویی یا افسردگی عمده، بوده‌اند یا نه. اگر سابقه افسردگی در هر یک از اعضای خانواده بیمار وجود داشته باشد، روش و اثربخشی درمان باید گزارش شود.
معیارهای خاصی برای تشخیص افسرده‌خویی وجود دارد که عبارتند از:


کیفیت و طول دوره تغییر حال. بالغین باید در اغلب اوقات شبانه‌روز، در اغلب روزها و حداقل به مدّت دو سال دچار حالت افسردگی باشند. کودکان و نوجوانان نیز باید در اغلب اوقات شبانه‌روز، در اغلب روزها و حداقل به مدّت یک سال دچار افسردگی و زودرنجی و تحریک‌پذیری باشند.
نشانه‌ها. دو مجموعه جداگانه ولی دارای همپوشانی از نشانه‌ها از سوی پزشکان و متخصصان سلامت روان ممکن است به کار گرفته شود. به طور کلّی، بیماران باید دو یا بیشتر از نشانه‌های زیر را در طول مدتی که حال و وضع روانی‌شان تغییر می‌کند داشته باشند:

ناامیدی
تغیر چشمگیر اشتها
کم‌خوابی یا پرخوابی
خستگی
کاهش اعتماد به نفس
بی‌تصمیمی یا مشکل در تمرکز
زودرنجی یا خشم فزاینده
بدبینی
بی‌علاقگی به انجام فعالیت‌هایی که قبلاً خوشایند بودند
کناره‌گیری اجتماعی
احساس گناه نسبت به گذشته
کاهش فعالیت، اثربخشی و عملکرد


سازگاری. نشانه‌ها نباید برای بیش از دو ماه متوالی در یک دوره دو ساله در بالغین و یک ساله در کودکان و نوجوانان، غیبت داشته باشند.
اختلال. نشانه‌ها باید آنقدر جدّی باشند که حداقل باعث اختلال ضعیفی در عملکرد کاری، تحصیلی یا اجتماعی شده باشند.

تشخیص افسرده‌خویی تنها هنگامی داده می‌شود که تشخیص اختلالات روانی دیگری مثل افسردگی عمده یا اختلال دو قطبی برای بیمار داده نشده باشد. البته شرایط خاصی وجود دارد که ممکن است افسرده‌خویی و افسردگی عمده با هم وجود داشته باشند (افسردگی مضاعف). برای مثال، بسیاری از بیمارانی که دچار افسرده‌خویی هستند نهایتاً به افسردگی عمده مبتلا می‌گردند و برعکس. برای تشخیص قطعی، باید نشانه‌ها مربوط به شرایط جسمی بیمار یا در نتیجه استفاده از دارو نباشند.
سن آغاز بیماری در انتخاب روش درمانی مؤثر است. بیمارانی که پیش از 20 سالگی دچار افسرده‌خویی شده باشند به احتمال زیاد سرانجام در آینده به افسردگی عمده مبتلا خواهند شد.
درمان و جلوگیری از افسرده‌خویی
تنها 10 درصد احتمال دارد که نشانه‌های افسرده‌خویی بدون درمان، خود به خود از بین برود. درمان افسرده‌خویی مشکل است امّا غالباً به از بین رفتن کامل نشانه‌ها می‌انجامد، هر چند ممکن است برای پیشگیری از بازگشت آن‌ها به طور همیشگی ادامه یابد. معمولاً تنها هنگامی که افسرده‌خویی به افسردگی عمده تبدیل می‌گردد متخصصان سلامت روان مورد مشاوره قرار می‌گیرند، گرچه افسرده‌خویی به تنهایی ممکن است به الکلی شدن یا خودکشی بیانجامد. در بسیاری موارد، افسرده‌خویی هم از طریق روان درمانی و هم از طریق دارو درمانی درمان می‌گردد.
روان‌درمانی به آموزش مهارت‌های وفق‌پذیری و روش‌های موثرتر برای برخورد با مشکلات زندگی می‌پردازد. این روش همچنین نشانه‌ها و هر نوع مصرف مواد را هدف می‌گیرد. یکی از روش‌های روان درمانی که غالباً مورد استفاده قرار می‌گیرد، درمان رفتار شناختی ( CBT ) است. در این روش، درمانگر بیمار را به حرف می‌گیرد تا بینش بهتری نسبت به او به دست آورد و الگوهای منفی فکری یا رفتاری مربوط به افسرده‌خویی را تغییر می دهد. گاهی اوقات به بیمار در بین جلسات روان درمانی، «تکلیف خانگی» داده می‌شود. درمان رفتار شناختی به بیماران می‌آموزد که از اعمال خود، رضایت بیشتری کسب کنند و به حل مسائل بپردازند.
دارو درمانی معمولاً رهایی نسبتاً سریع از نشانه‌ها را به همراه دارد. دارو درمانی برای اختلال افسرده‌خویی معمولاً با داروهای ضدافسردگی آغاز می‌شود. بیماران باید آگاه باشند که پزشک برای به دست آوردن بهترین نتیجه با کمترین اثرات جانبی، ممکن است میزان مصرف دارو را کم و زیاد کند و یا نوع دارو را تغییر دهد. بنا به توصیه اداره دارو و غذای آمریکا ( FDA )، مصرف داروهای ضدافسردگی ممکن است باعث افزایش خطر فکر خودکشی در برخی بیماران، به ویژه کودکان و نوجوانان، گردد. بدین خاطر، تمام افرادی که با داروهای ضدافسردگی تحت درمان قرار می‌گیرند باید برای تغییرات غیرعادی در رفتارشان، از نزدیک مورد مراقبت قرار گیرند. برخی افراد برای درمان افسرده‌خویی خود به مصرف مکمّل‌های غذایی مجاز و داروهای گیاهی روی می‌آورند. با وجودی که در اروپا از این مکمل‌ها برای بسیاری از اشکال افسردگی خفیف تا متوسط استفاده می‌شود امّا مطالعات علمی در این زمینه هنوز ناکافی است. به بیماران توصیه می‌شود قبل از مصرف هر نوع داروی گیاهی یا مکمل‌های غذایی با پزشک مشورت کنند زیرا بعضی از مکمل‌های غذایی ممکن است باعث تداخل دارویی گردند.
مطالعات نشان می‌دهد که ورزش، به ویژه تمرینات هوازی، تأثیر مثبتی بر انواع خفیف و متوسط افسردگی، از جمله افسرده‌خویی دارد. به بیماران معمولاً توصیه می‌شود که به ورزش بپردازند.
پرسش‌هایی برای پرسیدن از پزشک
آماده کردن پرسش‌هایی از قبل به بیماران کمک می‌کند تا گفتگوی معنی‌دارتر و هدفمندتری با پزشک خود درباره وضعیت‌شان داشته باشند. بیماران می‌توانند پرسش‌های زیر را در ارتباط با افسرده‌خویی از پزشکشان بپرسند:


آیا شما در درمان افسردگی و سایر اختلالات روانی تخصص دارید؟
چرا فکر می‌کنید که من افسرده‌خویی دارم نه افسردگی عمده؟
آیا من به دلیل افسرده‌خویی، در معرض خطر بیشتری برای سایر بیماری‌ها هستم؟
آیا این احتمال وجود دارد که افسرده‌خویی من خود به خود برطرف گردد؟
آیا درمان افسرده‌خویی من از طریق دارو درمانی خواهد بود؟
چه نوع دارو درمانی برای من مناسب‌تر است؟
دارو درمانی من چقدر طول خواهد کشید؟
چند وقت پس از شروع دارو درمانی، نشانه‌های بهبودی در من ظاهر خواهد شد؟
بهترین روش درمان برای من چیست؟
درمان من چقدر طول خواهد کشید؟
چقدر طول می‌کشد تا خودم یا دیگران متوجه تغییر در حالتم شوند؟
آیا سبک زندگی متفاوتی را برای من پیشنهاد می‌کنید که به وضعیتم کمک کند؟
چگونه می‌توانم از بازگشت نشانه‌های افسرده‌خویی جلوگیری کنم؟

ترجمه: کلینیک الکترونیکی روان‌یار

[FaSHiST]

[- کارنیتین؛ مکمل پروتئینی در ورزشکاران

[Only registered and activated users can see links]
ال کارنیتین در بدن از ترکیب دو اسیدآمینه لیزین و متیونین ساخته می شود. سلول های بدن برای سنتز کارنیتین به ویتامین های C ([Only registered and activated users can see links]), B6 ([Only registered and activated users can see links]) و B3 ([Only registered and activated users can see links])(نیاسین) نیاز دارند. اما می توان آن را از منابع غذایی مانند: گوشت ([Only registered and activated users can see links]) قرمز، لبنیات ([Only registered and activated users can see links]) و آواکادو نیز دریافت کرد. غذاهای گیاهی منبع خوبی برای این ماده نمی باشند.
نخستین گزارش ها در خصوص کارنیتین، در حدود سال های 1900، این ماده را به عنوان یک ویتامین معرفی نمود و در سال 1905 دانشمندان روسی این ماده را از عصاره ی گوشت جداسازی نمودند. ولی بعدها معلوم گردید که این ماده با پیش سازهای آن یعنی متیونین و لیزین در کبد ([Only registered and activated users can see links])و کلیه ([Only registered and activated users can see links]) قابل سنتز است.
نام کارنیتین از ریشه ی لاتین کارنیس به معنی گوشت گرفته شده است که این انتخاب به دلیل آن است که منابع غذایی این ماده انواع گوشت و لبنیات می باشند. نیاز به این ماده همانند کراتین از دو منبع برنامه ی غذایی و یا سنتز درونی بدن تأمین می گردد. لازم به ذکر است روزانه حدود 60 میلی گرم کارنیتین از طریق ادرار یا مدفوع از بدن دفع می گردد.
کارنیتین همانند کراتین به میزان قابل توجهی در عضلات اسکلتی یافت می شود.
وظیفه اصلی آن در بدن کمک به سوخت و ساز وتبدیل غذا به انرژی می باشد. کارنیتین این عمل را از طریق انتقال اسیدهای چرب بلند زنجیره به داخل میتوکندری ها جهت بتااکسیداسیون آن ها انجام می دهد. از طرف دیگر مصرف چربی ها به عنوان منبع انرژی موجب صرفه جویی در مصرف گلیگوژن عضلات گردیده و با حفظ ذخایر گلیکوژن به تأخیر در بروز خستگی ([Only registered and activated users can see links]) ورزش کار می انجامد.
عرضه کنندگان این مکمل معتقدند مصرف مکمل کارنی تین موجب افزایش ذخایر این ماده درعضلات گردیده و در نتیجه انتقال اسیدهای چرب از غشای میتوکندری با سهولت بیش تری انجام شده و اکسیداسیون چربی ها با کفایت بیش تری انجام می شود. بر این اساس، مصرف مکمل کارنی تین را عاملی جهت افزایش کاتابولیسم چربی ها و در نتیجه کاهش وزن و افزایش توان فعایت های هوازی معرفی می نمایند.
مصرف مکمل این ماده پس از گزارش رسانه ها مبنی بر آن که قهرمانی تیم ملی فوتبال ایتالیا در جام جهانی 1982 با مصرف مکمل کارنی تین مرتبط بوده است، افزایش چشم گیری داشت.
ال کارنیتین دوست قلب ([Only registered and activated users can see links])می باشد، به طوری که سال های متمادی برای درمان بیماری های قلبی استفاده می شده است. علاوه بر این، مطالعات نشان داده است که این ماده می تواند بازده و عمکرد قلب را با استفاده از تحریک تدارک انرژی برای قلب و پیشرفت همه کارهای آن افزایش دهد. مکمل کارنیتین سبب کاهش تری گلسیرید در افراد با تری گلسیرید بالا می شود.
بسیاری از بدنسازان از این مکمل به دلایل زیر استفاده می کنند:

1) موجب پیشرفت رشد عضله و ماهیچه می شود.
2) انرزی را افزایش می دهد.
3) به سوزاندن چربی کمک می کند.
4) به پیشگیری از خستگی عضله کمک می کند.
به نظر می رسد که کارنیتین مکمل امنی باشد ولی به شرط آن که توصیه های کارخانه های سازنده آن مبنی بر دقت در مقدار مصرف را رعایت نمایید. به طوری که دریافت روزانه آن بیش از 4 گرم در روز نباشد.
از اثرات جانبی مصرف کارنیتین باید گفت: مصرف زیاد آن موجب شادی و سرخوشی نسبتا کمی می شود که می تواند گهگاهی برای پیشرفت وضعیت ذهن و فکر ما مفید باشد. از دیگر اثرات جانبی کارنیتین باید گفت، اگراین ماده بیش از 3000 میلی گرم در روز مصرف شود، ممکن است بدن فرد، بوی ماهی بگیرد. حالت تهوع ([Only registered and activated users can see links])، اسهال ([Only registered and activated users can see links])، استفراغ ([Only registered and activated users can see links]) و سردرد ([Only registered and activated users can see links]) نیز در برخی افراد دیده شده است.
اگرچه برخی مطالعات نشان گر آن است که با مصرف روزانه 6- 1 گرم از این ماده سطح پلاسمایی آن افزایش می یابد، لیکن براساس برخی مطالعات انجام شده مصرف مکمل کارنی تین با افزایش ذخایر درونی این ماده همراه نبوده است. بنابراین در خصوص این مکمل مطالعات بیشتری مورد نیاز است.
مطالب گفته شده درباره کارنیتین مربوط به نوع L آن می باشد. نوع D آن فقط تحت نظر پزشک تجویز می شود، زیرا مصرف آن اثرات جانبی زیادی دارد.
تخلیه بافتی کارنیتین در بزرگسالانی که همودیالیز می شوند، افراد با بیماری کبدی و در شیرخواران نارس گزارش شده است. مریم مرادیان نیری- کارشناس تغذیه تبیا

[saeed_sms]

مصرف قرص های ویتامینی در ورزشکاران

[Only registered and activated users can see links]
ابهامات زیادی در رابطه با مصرف قرص های ویتامینی در ورزشکاران وجود دارد و اغلب
ورزشکاران ([Only registered and activated users can see links]) بر این باورند که باید روزانه چندین نوع قرص یا آمپول ویتامینی دریافت نمایند. در این مقاله سعی کرده ایم پاسخ برخی از سوالات را پیرامون ویتامین ها و مصرف آنها در اختیارتان قرار دهیم.ویتامین چیست؟

ویتامین عبارت است از عنصر ضروری برای فعالیت مناسب بدن و عامل حیاتی که اغلب در مواد گیاهی و حیوانی یافت می شود.
هر یک از ویتامین ها به نوعی به شکل کاتالیزورهای لازم برای ایجاد واکنش های مورد نیاز بدن و پدیده تولید نسل نظیر تکثیر، رشد، گسترش و حفظ فعالیت های حیاتی و غیره به کار می روند.
ویتامین ها به دو گروه دسته بندی می شوند که عبارتند از:
1- ویتامین های محلول در چربی : شامل ویتامین های
A ([Only registered and activated users can see links]) ، D ([Only registered and activated users can see links]) ، E ([Only registered and activated users can see links]) و K ([Only registered and activated users can see links]) است . ذخیره این گروه از ویتامین ها در بدن انسان برای چندین ماه قابل نگهداری و استفاده می باشد.2- ویتامین های محلول در آب : که عبارتند از
ویتامین C ([Only registered and activated users can see links]) (اسید اسکوربیک)، B1 ([Only registered and activated users can see links]) (تیامین)، B2 ([Only registered and activated users can see links]) (ریبوفلاوین)، B3 ([Only registered and activated users can see links]) (نیاسین)، B6 ([Only registered and activated users can see links]) ( پیریدوکسین )، B12 ([Only registered and activated users can see links]) (سیانوکوبالامین)، اسید فولیک ([Only registered and activated users can see links]) ، بیوتین و پانتوتنیک اسید.بدن انسان قادر به ذخیره و استفاده از برخی ویتامین های محلول در آب برای چندین هفته می باشد.
بهترین منبع برای به دست آوردن ویتامین ها غذاها هستند

اغلب مردم در صورت داشتن تغذیه درست و اصولی قادرند ویتامین های مورد نیاز روزانه شان را از طریق دریافت 1200تا 1500 کیلو کالری به دست آورند. البته ورزشکارانی که روزانه به 2500 تا 4000 کیلو کالری نیاز دارند به راحتی می توانند با مصرف دو یا سه لیوان آب
پرتقال ([Only registered and activated users can see links]) ، ویتامین C مورد نیاز خود را تامین کنند.برای به دست آوردن ویتامین ها از طریق غذا باید روزانه از انواع مختلف غذاها استفاده کنیم.
فکر نکنید با مصرف قرص های ویتامینی بدنی سالم خواهید داشت ، بلکه سعی کنید با پیروی از یک برنامه غذایی متعادل و مناسب ، به خصوص مصرف میوه ها و سبزی ها ، ویتامین های مورد نیاز خود را تامین کنید.

سبزیجات و میوه جات برای این کار بسیار مناسب هستند؛ چون علاوه بر ویتامین های مورد نیاز بدن ، دارای فیبر غذایی و سایر عناصر ضروری که برای حفظ سلامت انسان مفید و ضروری هستند، می باشند. اگر شما از برنامه غذایی متعادل و مناسب که شامل شیر و
لبنیات ([Only registered and activated users can see links]) ، سبزی و میوه، نان و غلات، گوشت و مقدار کمی چربی و قند می باشد به صورت روزانه استفاده کنید ، نیازی به مصرف قرص های ویتامینی نخواهید داست. اغلب موارد استفاده از قرص های ویتامینی، به علت مصرف نکردن مقادیر مناسب میوه و سبزی است.چه کسانی به مکمل های ویتامینی نیاز دارند؟

تحقیقاتی که اخیراً صورت گرفته نشان می دهد، بر خلاف تصور اغلب ورزش کاران، استفاده از قرص های ویتامینی اثرات خوبی بر بهبود وضع بدنی ورزشکار و بالا بردن بازدهی ورزشی آنها ندارد.
البته باید توجه داشت که باید روزانه مقادیر لازم ویتامین ها را از طریق غذا دریافت نماییم؛ زیرا کمبود ویتامین ها در بدن می تواند بازدهی ورزشی فرد را کاهش دهد.
اغلب ، کمبود ویتامین ها در افراد مبتلا به
کم اشتهایی ([Only registered and activated users can see links]) ، کاهش ناگهانی وزن یا سوء جذب مواد مغذی و یا افرادی که عادات غذایی نادرستی دارند، مشاهده می شود.[Only registered and activated users can see links]
تنها مورد استثنایی که در مورد مصرف این مکمل ها وجود دارد ، ویتامین "E" است. ورزشکارانی که فعالیت شدید بدنی دارند ، می توانند زیر نظر پزشک یا متخصص تغذیه از مکمل ویتامین E استفاده کنند، زیرا به دست آوردن مقدار توصیه شده ی این ویتامین از طریق غذای روزانه اغلب مشکل است. ویتامین E یک
آنتی اکسیدان ([Only registered and activated users can see links]) است و می تواند از آسیب بافت ها در حین ورزش های شدید جلوگیری کند. اگر چه کمبود ویتامین ها در بدن به صورت ناگهانی رخ نمی دهد، ولی برخی افراد در معرض خطر کمبود ویتامین E هستند. مکمل های ویتامینی برای افراد زیر توصیه می شود :- افرادی که از رژیم های زیر 1200 کیلو کالری در روز استفاده می کنند؛
- افرادی که رژیم های خاصی بدون تنوع غذایی استفاده می کنند؛
- بیماران مبتلا به کم اشتهایی؛
- افرادی که مبتلا به عدم تحمل لاکتوز هستند ، یعنی افرادی که با مصرف شیر و فرآورده های لبنی احساس ناراحتی می کنند که این افراد باید از
مکمل های کلسیم ([Only registered and activated users can see links]) و ویتامین B2 استفاده کنند؛- افرادی که نسبت به برخی مواد غذایی
آلرژی ([Only registered and activated users can see links]) دارند مانند تخم مرغ ([Only registered and activated users can see links]) ، توت فرنگی ([Only registered and activated users can see links]) ، کیوی ([Only registered and activated users can see links]) ، گندم و ...؛-
گیاهخواران ([Only registered and activated users can see links]) : افرادی که فعالیت بدنی بالایی دارند و از گوشت و فرآورده های گوشتی استفاده نمی کنند، اغلب دچار کمبود ویتامین D ([Only registered and activated users can see links]) و ویتامین B2 و B12 می شوند؛-
خانم های باردار ([Only registered and activated users can see links]) یا آنهایی که قصد باردار شدن دارند ، باید در رژیم غذایی خود از غذاهای غنی از اسید فولیک و در صورت نیاز از مکمل دارویی اسید فولیک استفاده کنند.منابع غذایی اسید فولیک عبارتند از :
اسفناج،
کلم بروکلی ([Only registered and activated users can see links]) ، پرتقال ، عدس ([Only registered and activated users can see links]) ، جگر گوساله، لوبیا قرمز، جوانه ی گندم و ... . این ویتامین سبب رشد و تکامل جنین به ویژه تشکیل سیستم اعصاب مرکزی و سنتز پروتئین های ساختمانی آن می شود. تنها مکمل ویتامینی توصیه شده در ورزشکاران ، ویتامین E است که یک آنتی اکسیدان قوی است و از آسیب بافت ها جلوگیری می کند.

افرادی در معرض خطر بیماری های
قلبی ([Only registered and activated users can see links]) و سرطان ([Only registered and activated users can see links]) هستند و فعالیت بدنی شدیدی هم دارند ، باید از مکمل ویتامین E به جهت آنتی اکسیدان ([Only registered and activated users can see links]) بودنش استفاده نمایند. برخی از مردم به غلط بر این باورند که برای به دست آوردن سلامتی خود باید روزانه چندین قرص مولتی ویتامین دریافتن نمایند. در حالی که بهترین مکمل برای آنها درست و سالم غذا خوردن است و باید توجه داشت که مصرف مقادیر زیاد مکمل و ویتامین ها نمی تواند کمبودهای تغذیه ای ناشی از غلط غذا خوردن را جبران نماید.انتخاب مکمل ها

در مصرف ویتامین ها حتماً به مقادیر توصیه شده و مجاز روزانه آنها توجه کنید. کمبود یک ویتامین خاص در بدن انسان به ندرت مشاهده می شود و اغلب نیاز به استفاده از مولتی ویتامین ها وجود دارد. استفاده از مقدار کم انواع ویتامین ، بهتر از استفاده ی بی رویه از یک نوع ویتامین خاص می باشد، مگر اینکه پزشک فقط یک نوع ویتامین خاص را برای شما تجویز کند.
منبع : ماهنامه سلامتی و تغذیه

بالای صفحه ([Only registered and activated users can see links])

[masoudrejae]

کاربامازپین‌


به‌ عنوان‌ یک‌ ضد تشنج‌ برای‌ انواع‌ گوناگونی‌ از صرع‌ تجویز می‌شود. این‌ دارو بیشتر از همه‌ داروهای‌ ضدتشنج‌ تجویز می‌شود ، زیرا سمیت‌ نسبتاً کمی‌ دارد و احتمال‌ بروز عوارض‌ جانبی‌ ناشی‌ از مصرف‌ آن‌ کم‌ می‌باشد. کاربامازپین‌ همچنین‌ برای‌ تسکین‌ درد نورالژی‌ عصب‌ سه‌قلو استفاده‌ می‌شود.

چگونگی‌ مصرف‌

مقدار تجویزی‌ کاربامازپین‌ بر اساس‌ علتی‌ که‌ برایش‌ تجویز شده‌ است‌ فرق‌ می‌کند. این‌ دارو باید با غذا مصرف‌ شود. هیچگاه‌ بیش‌ از مقدار تجویز شده‌ مصرف‌ نکنید. از دستورات‌ پزشکتان‌ به‌ دقت‌ پیروی‌ کنید. اگر از سوسپانسیون‌ کاربامازپین‌ استفاده‌ می‌کنید ، پیش‌ از مصرف‌ شیشه‌ را به‌ خوبی‌ تکان‌ دهید. همچنین‌ از پیمانه‌ داخل‌ جعبه‌ خود دارو یا پیمانه‌ای‌ که‌ پزشکتان‌ در اختیارتان‌ گذاشته‌ است‌ استفاده‌ کنید. مراقبت‌ باشید سوسپانسیون‌ یخ‌ نزند. اگر از قرص‌های‌ جویدنی‌ استفاده‌ می‌کنید می‌توانید آنها را خرد کنید ، بجوید ، یا درسته‌ ببلعید ، اما قرص‌های‌ طولانی‌ رهش‌ و قرص‌های‌ غیرجویدنی‌ باید درسته‌ بلعیده‌ شوند. اگر یک‌ نوبت‌ دارو را فراموش‌ کردید ، به‌ مجردی‌ که‌ به‌ یاد آوردید مصرفش‌ کنید. اگر تقریباً موقع‌ نوبت‌ بعدی‌ رسیده‌ است‌ ، نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها کرده‌ ، به‌ برنامه‌ منظم‌ دارویی‌تان‌ برگردید. اگر بیش‌ از یک‌ نوبت‌ را در روز فراموش‌ کرده‌اید برای‌ کسب‌ تکلیف‌ با پزشکتان‌ مشورت‌ کنید.

هشدارها و عوارض‌ جانبی‌

در صورت‌ بروز هریک‌ از علایم‌ نادر ولی‌ جدی‌ زیر کاربامازپین‌ را قطع‌ کرده‌ با پزشکتان‌ تماس‌ بگیرید: بثورات‌ جلدی‌ ، کهیر ، یا خارش ‌ ، سردرد مداوم‌ ، کرختی‌ در حرکات‌ یا عدم‌ تعادل‌ ، گیجی‌ ، تغییرات‌ خلقی‌ ، لرزش‌ ، اضطراب‌ غیرعادی‌ ، تکلم‌ نامفهوم‌ ، تاری‌ دید ، حرکت‌ غیرعادی‌ چشم‌ به‌ عقب‌ و جلو ، افزایش‌ دفعات‌ تشنج‌ ، لرز ، گلو درد ، تب‌ ، خستگی‌ غیرمعمول‌ ، درد استخوان‌ یا ماهیچه‌ ، کبودی‌ یا خونریزی‌ غیرعادی‌ ، دفع‌ خون‌ در ادرار یا مدفوع‌ ، تورم‌ غدد ، ادرار تیره‌ ، مدفوع‌ بی‌رنگ‌ ، درد شکمی‌ ، انقباضات‌ غیرعادی‌ عضلات‌ در دست‌ ، بازو ، پا ، لب‌ ، یا صورت‌ ، بی حسی‌ یا گز گز انگشتان‌ دست‌ یا پا ، ضربان‌ قلب‌ کند ، تند ، یا نامنظم‌ ، تنفس‌ مشکل‌ ، یا درد قفسه‌ سینه‌. علایم‌ زیر ممکن‌ است‌ روی‌ دهند اما فقط‌ در صورت‌ مشکل‌ساز شدن‌ باید با پزشکتان‌ در میان‌ گذاشته‌ شوند: یبوست‌ ، سرگیجه‌ خفیف‌ یا خواب‌آلودگی‌ ، تهوع‌ و استفراغ‌ ، سر درد ، مشکل‌ در به‌ خواب‌ رفتن‌ ، ریزش‌ مو ، افزایش‌ حساسیت‌ به‌ نور خورشید ، یا مشکلات‌ جنسی‌ در افراد مذکر.

موارد احتیاط‌

در صورت‌ وجود هریک‌ از موارد زیر پیش‌ از مصرف‌ کاربامازپین‌ ، پزشکتان‌ را مطلع‌ سازید:

* حساسیت‌ به‌ کاربامازپین‌ یا دیگر داروهای‌ ضدتشنج‌ ، داروهای‌ ضد افسردگی‌ سه‌حلقه‌ای‌ ، رنگ‌های‌ خوراکی‌ ، غذاها ، یا نگهدارنده‌ها.
* باداری‌ یا شیردهی‌.
* مصرف‌ داروهای‌ دیگر ، به‌ ویژه‌ ضدتشنج‌ها ، الکل‌ ، متادون‌ ، داروهای‌ خواب‌آور ، داروهای‌ ضدافسردگی‌ ، داروهای‌ آرامبخش‌ ، ضد انعقادها ، آنتی‌بیوتیک‌ها (کلارتیرومایسین‌ ، ایزونیازید ، اریترومایسین ‌) ، سایمتیدین‌ ، داروهای‌ فشار خون‌ و قلبی‌ (دیلتیازم‌ ، وراپامیل‌ ، کینیدین‌) ، هورمون ها (استروژن‌ ، قرص‌های‌ ضدبارداری‌ ) ، کورتیکواستروییدها ، مهارکننده‌های‌ مونوآمین‌ اکسیداز ، یا پروپوکسیفن‌ (یک‌ مسکن‌ ).
* سابقه‌ یا ابتلا به‌ مشکلات‌ قلبی‌ یا خونی‌ ، نارسایی‌ مغز استخوان‌ ، یا بیماری‌های‌ کبدی‌.


توصیه‌ هنگام‌ مصرف

* به‌طور منظم‌ به‌ پزشکتان‌ مراجعه‌ کنید تا بتواند بهبودتان‌ را زیر نظر داشته‌ باشد. ممکن‌ است‌ لازم‌ باشد برای‌ تعین‌ سطح‌ دارو در خون‌ آزمایش‌ بدهید.
* کاربامازپین‌ را با غذا مصرف‌ کنید تا معده تان‌ را ناراحت‌ نکند.
* مشروبات‌ الکلی‌ و دیگر داروهای‌ کندکننده‌ دستگاه‌ اعصاب‌ مرکزی‌ (آرامبخش‌ها) را استفاده‌ نکنید.
* از پوست تان‌ در برابر اشعه‌ آفتاب‌ محافظت‌ کنید تا دچار آفتاب‌ سوختگی‌ نشوید. کاربامازپین‌ حساسیت‌ پوست‌ به آفتاب‌ را افزایش‌ می‌دهد. از مواجهه‌ با آفتاب‌ ساعت‌ 10 صبح‌ تا 3 بعدازظهر بپرهیزید. از یک‌ کرم‌ ضدآفتاب‌ با حداقل‌ قدرت 15 ( spf ) در مناطق‌ در معرض‌ نور بدنتان‌ استفاده‌ کنید. از وسایل‌ برنزه کننده‌ مثل‌ لامپ‌ آفتابی‌ استفاده‌ نکنید.
* پیش‌ از عمل‌ جراحی‌ ، کارهای‌ دندانپزشکی‌ یادرمان‌های‌ اورژانس‌ سایر پزشکان‌ را از اینکه‌ کاربامازپین‌ مصرف‌ می‌کنید مطلع‌ سازید. این‌ دارو ممکن‌ است‌ با برخی‌ آزمون‌های‌ آزمایشگاهی‌ تداخل‌ ایجاد کند.
* در مورد استفاده‌ از قرص‌های‌ ضدبارداری‌ با پزشکتان‌ مشورت‌ کنید ، زیرا کاربامازپین‌ اثر این‌ قرص‌ها را کاهش‌ می‌دهد و شاید لازم‌ باشد در طی‌ مصرف‌ این‌ دارو از یک‌ روش‌ جلوگیری‌ دیگر استفاده‌ کنید.
* یک‌ برگه‌ شناسایی‌ پزشکی‌ همراه‌ داشته‌ باشید که‌ نشان‌ دهد کاربامازپین‌ مصرف‌ می‌کنید.

کاربامازپین‌ را دور از دسترس‌ کودکان‌ ، و دور از گرما ، نور مستقیم‌ ، و حرارت‌ مرطوب‌ نگه‌ دارید (در این‌ شرایط‌ کاربامازپین‌ فاسد می‌شود).
کاربامازپین‌ تاریخ‌ مصرف‌ گذشته‌ را دور از دسترس‌ کودکان‌ در توالت‌ دور بریزید.

نبایدها

* نباید بدون‌ اجازه‌ پزشکتان‌ دارویی‌ دیگر مصرف کنید. زیرا ممکن‌ است‌ بر چگونگی‌ کارکرد کاربامازپین‌ در بدنتان‌ اثر بگذارد.
* نباید تا مشخص‌ نشدن‌ واکنش‌ بدنتان‌ به‌ این‌ دارو رانندگی‌ کنید یا با وسایل‌ خطرناک‌ کار کنید ، این‌ دارو برخی‌ از افراد را گیج‌ و خواب‌آلوده‌ می‌کند و یا هوشیاری‌ را کاهش‌ می‌دهد.
* نباید دارو را پیش‌ از مشورت‌ با پزشک‌ قطع‌ کنید. در صورت‌ نیاز به‌ قطع‌ دارو این‌ کار باید تدریجی‌ صورت‌ پذیرد.

[S_M_P_D]

در مصرف آسپرين احتياط کنيد
ايسنا؛ آسپرين در افراد مبتلا به آسم و ناراحتي کليه و بيماران داراي مشکلات ادراري تناسلي بايد با تجويز پزشک متخصص و با احتياط شديد مصرف شود. دکتر «زهرا حيدري»،دکتراي داروسازي، با اشاره به اينکه بهتر است آسپرين بعد از غذا يا همراه غذا مصرف شود، توصيه کرد؛ «در مواردي که اثر سريع آن ضروري است (مثلاً ضددرد يا تب) 30 دقيقه قبل از غذا يا دو ساعت بعد از غذا مصرف شود.» وي يادآور شد؛ «بيمار در زمان مصرف بايد 15 الي 30 دقيقه ايستاده بماند تا قرص در مري نمانده و مشکل در بلع ايجاد نکند.» دکتر «حيدري» درخصوص تداخل اين دارو با ساير داروها نيز گفت؛ «تداخل آسپرين با استامينوفن عوارض کليوي را بيشتر مي کند، اين دارو با الکل عوارض گوارشي را افزايش داده و از سوي ديگر با داروهاي ضدانعقاد زمان انعقاد را افزايش مي دهد.» وي درخصوص عوارض جانبي آسپرين بيان کرد؛ «آسپرين عوارضي از جمله التهاب بيني، بروز آسم، کهير و کلاپس گردش خون را مي تواند داشته باشد.» دکتر «حيدري» افزود؛ «درد شديد معده يا شکم (که مي تواند ناشي از سوراخ شدن مجراي گوارشي يا التهاب حاد لوزالمعده باشد)، زخم هاي خونريزي دهنده روي لب ها، مدفوع سياه، تاري ديد يا هرگونه تغيير در بينايي در اثر مصرف آسپرين را بايد به پزشک معالج گزارش داد.»

[reza284]

ACA






گروه داروئي



Analgesics Anti- inflammatory Drugs and Antipyretics
داروهای مسکن ،ضد التهاب وضد تب ها





زير گروه داروئي









موارد مصرف



تركيب استامينوفن و اسيد استيل سالیسيليك براي تسكين درد‌هاي خفيف تا متوسط ناشي از سردرد‌هاي ميگرني و كاهش تب بكار مي‌رود. كافئين موجود در اين فرآورده از بروز گيجي و عوارض ثانويه آن در سرماخوردگي جلوگيري مي‌كند.





مکانيسم اثر




كافئين محرك خفيف دستگاه عصبي مركزي است و عروق خوني مغزي را تنگ مي كند و اين اثر ممكن است به رفع سردرد كمك نمايد . اثرات ضد درد و ضد التهاب اين دارو نيز مربوط به استامينوفن و اسيد استيل سالیسيليك مي‌باشد.






فارماکوکينتيک




كافئين به خوبي از مجراي گوارشي جذب مي‌شود . اتصال آن به پروتئين‌هاي پلاسما كم است . متابوليسم آن كبدي بوده و نيمه عمر آن 4-3 ساعت است . استامينوفن و اسيد استيل ساليسيليك نيز به خوبي از دستگاه گوارش جذب مي‌گردند جذب اسيد استيل ساليسيليك با غذا كاهش مي‌يابد . نيمه عمر آن در حدود 20-15 دقيقه است و متابوليسم هر دو دارو كبدي است . استامينوفن به ميزان بسيار ناچيز و آسپيرين به ميزان بسيار زياد به پروتئين پلاسما پيوند مي‌يابند . اوج غلظت پلاسمايي آسپيرين 2-1 ساعت و استامينوفن 2-5/. ساعت پس از مصرف مي‌باشد . هر سه تركيب از طريق كليه دفع مي‌شوند.






موارد منع مصرف




آسپيرين در صورت احتمال بروز خونريزي ، در بيماري هموفيلي ، آنژيوادم، آنافيلاكسي يا وجود واكنشهاي آلرژيك شديد به آسپيرين يا سايرNSAID ها و اولسرهاي خونريزي دهنده نبايد مصرف گردد.






هشدارها




1. مصرف تركيب استامينوفن و اسيد استيل ساليسيليك در كودكان مورد بحث است و بسياري از پزشكان مصرف اين فرآورده را در كودكان كمتر از 12 سال توصيه نمي‌كنند.
2. استفاده بيش از حد اين دارو ممكن است خطر نكروز كبدي را افزايش دهد.
3. استامينوفن در موارد زير بايد با احتياط فراوان مصرف شود: الكسيم فعال، بيماري كبد و هپاتيت ويروسي.
4. آسپيرين در موارد زيربايد با احتياط فراوان مصرف شود: آسم، آلرژي و پوليپ بيني به علت حساسيت به آسپيرين، قرحه گوارشي و گاستريت.






عوارض جانبي




تحريك معده، سوزش سر دل يا سوء هاضمه ، تهوع، استفراغ و درد معده از عوارض اسيد استيل ساليسيليك مي‌باشند.






تداخل داروئي




با مصرف همزمان اسيد استيل ساليسيليك و استامينوفن احتمال بروز نفروپاتي بيشتر مي‌شود. مصرف همزمان گلوكوكورتيكوئيدها ميزان غلظت پلاسمايي اسيد استيل ساليسيليك را كاهش مي‌دهد و احتمال ايجاد خيز را با اين دارو افزايش مي‌دهد. داروهاي سمي براي عصب هشتم شنوايي مي‌تواند اثرات سمي اسيد استيل ساليسيليك را بر روي عصب افزايش دهند. مصرف همزمان استامينوفن با داروهاي القاء كننده آنزيمي و همچنين داروهاي سمي براي كبد مي‌تواند سميت كبدي آن را افزايش دهد . مصرف همزمان كافئين با ساير داروهاي محرك دستگاه عصبي مركزي ممكن است منجر به تحريك بيش از حد CNS و بروز عصبانيت ، تحريك پذيري يا كم خوابي گردد. كافئين مي‌تواند دفع ادراري ليتيم را افزايش دهد.بنابراين بر غلظت درماني آن اثر مي‌گذارد . مصرف همزمان مهار كننده‌هاي مونوآمين اكسيداز مي‌تواند اثرات مقلد سمپاتيك كافئين را افزايش داده و منجر به بروز آريتمي خطرناك قلبي و يا افزايش شديد فشار خون گردد.






نکات قابل توصيه




1. اين دارو در كودكاني كه نشانه‌هاي آنفلوانزا يا آبله مرغان دارند. نبايد بدون مشورت با پزشك تجويز شود.
2. براي كاهش عوارض با غذا و همراه يك ليوان آب مصرف گردد.
3. در صورتيكه عوارض بيماري و يا تب طي 3 روز كاهش نيافت، بايد به پزشك مراجعه گردد.
4. پنج روز قبل از جراحي از مصرف آن بايد خودداري گردد.
5. اين تركيب نبايد بيش از مقدار توصيه شده مصرف شود( به علت احتمال بروز آسيب كبدي با استامينوفن يا مسموميت مجراي گوارش با آسپيرين)‌، مگر اينكه با پزشك مشورت گردد. در كودكان حداكثر5 نوبت در روز اين تركيب مي توان استفاده نمود.
6. مراجعه منظم به پزشك در صورت نياز به مصرف طولاني مدت دارو با مقادير زياد، ضروري است.
7. از مصرف ساير فرآورده‌هاي حاوي الكل ، استامينوفن يا اسيد استيل ساليسيليك بايد خودداري نمود.
8. بدون مشورت با پزشك ، نبايد از اين تركيب براي درمان بيماري‌هاي روماتيسمي يا التهابي شديد يا مزمن استفاده نمود.






مقدار مصرف




بزرگسالان : يك قرص هر 3 ساعت مصرف مي‌شود. حداكثر مقدار مصرف در بزرگسالان هشت قرص در روز است.
كودكان: زير 3 سال با نظر پزشك تجويز مي‌گردد. از سنين 2 تا 12 سال از يك سوم تا يك قرص هر 6-4 ساعت مصرف مي‌شود.






اشکال داروئي




tablet: Acetaminophen 162.5mg + A.S.A 32 mg + Caffeine 32.5 mg






مصرف در بارداري





بازگشت به جستجو

[S_M_P_D]

Children Cold






گروه داروئي



Analgesics Anti- inflammatory Drugs and Antipyretics
داروهای مسکن ،ضد التهاب وضد تب ها





زير گروه داروئي









موارد مصرف



اين دارو براي تخفيف موقتي آبريزش بيني، درد، تب و ساير علائم سرماخوردگي و التهاب سينوس ها مصرف مي شود.





مکانيسم اثر










فارماکوکينتيک










موارد منع مصرف




اين دارو نبايد در بيماران مبتلا به آسم، گلوكوم، اشكال در دفع ادرار، زيادي فشار خون، بيماري قلبي، ديابت يا اختلالات تيروئيد مصرف شود.






هشدارها










عوارض جانبي




خواب آلودگي، آسيب كبدي، عصبانيت، سرگيجه و زيادي فشار خون از عوارض جانبي دارو هستند.






تداخل داروئي




اين دارو باعث كاهش اثرات درماني داروهاي پايين آورنده فشار خون مي شود.






نکات قابل توصيه




1. مصرف اين دارو بيش از 5 روز توصيه نمي شود.
2. در صورت تداوم و يا عود تب، مصرف دارو بيش از 3 روز توصيه نمي شود.
3. اين دارو ممكن است باعث تحريك پذيري كودكان شود.






مقدار مصرف




در كودكان بزرگتر از 6 سال هر چهار ساعت 2-1 قرص مصرف مي شود.






اشکال داروئي




Tablet: Acetaminophen 80 mg+ phenylpropanolamine 7.5 mg + Chlorpheniramine 0.5 mg

[S_M_P_D]

Diclofenac(Topical)






گروه داروئي



Analgesics Anti- inflammatory Drugs and Antipyretics
داروهای مسکن ،ضد التهاب وضد تب ها





زير گروه داروئي









موارد مصرف



براي درمان موضعي كراتوزهاي آكتینيك (ناشي از اشعه‌هاي نوزاني) به كار مي‌رود.





مکانيسم اثر




مكانيسم اثر اين دارو دردرمان كراتوزهاي آكتينيك ناشناخته باقي مانده است.






فارماکوکينتيک




تقريباً 10% مقدار مصرف جذب سيستميك مي‌شود. متابوليسم دارو كبدي و دفع آن كليوي است. نيمه عمر دارو 2-1 ساعت است.






موارد منع مصرف




در صورت حساسيت مفرط به يكي از اجزاء فرآورده، نبايد مصرف شود.






هشدارها




احتمال بروز واكنش‌هاي حساسيتي و آنافيلاكتيك، مخصوصاً در بيماران آسمي، وجود دارد.






عوارض جانبي




درماتيت تماسي، جوش‌هاي پوستي، پوست خشك، پوسته‌ريزي از شايع‌ترين عوارض جانبي اين دارو مي‌باشد.






تداخل داروئي




اگرچه جذب سيستميك دارو كم است اين دارو نبايد همزمان با داروهاي خوراكي ضد التهاب غير استروئيدي مثل آسپيرين به كار برد.






نکات قابل توصيه




1- از تماس ژل با چشم اجتناب گردد.
2- در بيماران مبتلا به زخم فعال يا خونريزي گوارشي، نارسايي شديد كليوي و كبدي با احتياط مصرف شود.
3- روز زخم باز، عفونت‌ها و درماتيت پوسته‌ريز استفاده نشود.
4- در صورت عدم پاسخ به درمان، بايد ارزيابي و درمان مورد بررسي مجدد قرار گيرد.






مقدار مصرف




مقدار كافي از ژل را روي موضع مورد نظر دو بار در روز بماليد. طول مدت درمان 90-60 روز است.






اشکال داروئي




Topical Gel: 1%

[Pooya_SS]

Aloxiprin






گروه داروئي


Analgesics Anti- inflammatory Drugs and Antipyretics
داروهای مسکن ،ضد التهاب وضد تب ها

[marian]

mitriptyline


گروه داروئي



Antidepressants
داروهای ضد افسردگی



زير گروه داروئي





موارد مصرف



آمي تريپ‌تيلين براي درمان بيماري افسردگي بخصوص وقتي كه تسكين رواني مورد نياز باشد و نيز شب ادراري كودكان تجويز مي‌شود.



مکانيسم اثر




اين دارو از طريق مهار برداشت مجدد نوراپي‌نفرين وسروتونين توسط پايانه سلول عصبي پيش‌سيناپسي ، غلظت سيناپسي آنها را در سيستم عصبي مركزي افزايش مي‌دهد.




فارماکوکينتيک




اين دارو پس از تجويز خوراكي به سرعت و به‌طور كامل جذب مي شود. داراي متابوليسم گذر اول كبدي بوده و متابوليت فعال آن نورتريپ‌تيلين مي‌باشد. راه دفع دارو از طريق كليه است. زمان شروع اثر دارو 3-2 هفته و نيمه عمر دارو 26-10 ساعت مي‌باشد. اين دارو به ميزان زياد به پروتئين پلاسما پيوندد مي‌يابد.




موارد منع مصرف






هشدارها




در موارد زير اين دارو بايد با احتياط فراوان مصرف شود:
الكسيم حاد، آسم، اختلالات دو قطبي، اختلالات خوني و گوارشي، گلوكوم با زاويه باريك، افزايش فشار كره چشم، پركاري تيروئيد،‌ هيپرتروفي پروستات، عيب كار كليه، اسكيزوفرني، حملات تشنجي، حساسيت به داروي‌هاي ضد افسردگي سه حلقه‌اي و احتباس ادرار.




عوارض جانبي




خشكي دهان، خواب‌آلودگي، تاري ديد،‌تهوع، اشكال در ادرار كردن، عوارض قلبي – عروقي، واكنش هاي ازدياد حساسيت، اختلالات رفتاري، اختلالات حركتي‌، تداخل در فعاليت جنسي، تغييرات قند خون ،افزایش اشتها و وزن و عوارض اندوکربن مثل ژنیکوماستی ،اختلالات خوني و هيپوناترمي از عوارض جانبي اين دارو هستند.




تداخل داروئي




‌مصرف همزمان اين دارو با مهار‌كننده‌هاي آنزيم MAO باعث تحريك CNS و بالا رفتن فشار خون مي‌گردد. اين دارو از طريق كاهش آستانه تشنج با اثر داروهاي ضد صرع، مقابله مي كند . بعضي از داروهاي ضد صرع با كاهش غلظت پلاسمايي آمي‌تريپ‌تيلين‌ ، اثر ضد افسردگي آن را كاهش مي‌دهند . اين دارو اثر پائين‌اورنده فشار خون كلونيد‌ين و گوانتيدين را كاهش مي‌دهد و در صورت قطع ناگهاني اين دارو، خطر افزايش فشار خون زياد مي‌شود. مصرف همزمان با فنوتيازين‌ها موجب افزايش عوارض جانبي آنتي‌موسكاريني‌ مي‌شود. مصرف همزمان اين دارو با داروهاي مقلد سمپاتيك ممكن است سبب تشديد عوارض قلبي – عروقي و احتمالا بروز آريتمي ، تاكي‌كاردي يا افزايش فشار خون مي‌شود. سايمتيدين با مهار متابوليسم اين دارو، غلظت پلاسمايي آن را افزايش مي‌دهد. مصرف همزمان اين دارو با داروهاي ضد تيروئيد ممكن است خطر بروز آگرانولوسيتوز را افزايش دهد. مصرف همزمان فرآورده‌هاي حاوي الكل و ساير داروهاي مضعف CNS با اين دارو ممكن است سبب بروز ضعف شديد CNS ، ضعف تنفسي و كاهش فشار خون شود.




نکات قابل توصيه




1. از قطع ناگهاني مصرف دارو بايد پرهيز‌شود. در صورت نياز ، كاهش مقدار مصرف بايد تدريجي و در طول يك دوره حداقل 4 هفته‌اي انجام شود.
2. در هفته‌هاي اول درمان به دليل افزايش تمايل به خودكشي بايد بيمار را تحت نظر قرار داد.
3. بيش از يك داروي ضد افسردگي در يك زمان نبايد تجويز شود.
4. براي شروع اثرات درماني اين دارو حداقل 6-1 هفته وقت لازم است.
5. مصرف دارو توسط سالمندان بايد به حداقل مقدار شروع شود. زيرا به عوارض جانبي اين دارو حساس‌ترند.
6. به علت نيمه عمر طولاني دارو ، تجويز يكباره مقادير‌آن در موقع خواب ،كفايت مي كند.
7. به بيمار بايد ياد آوري شود كه در صورت بروز علائم آنتي موسكاريني به درمان ادامه دهد، چون به اين اثرات تا حدي تحمل حاصل مي‌شود.
8. در صورت وجود سابقه مصرف مهار كننده آنزيم MAO، بايد دو هفته بعد از قطع آن، مصرف آمي‌تريپ‌تيلين را آغاز كند.
9. در صورت ضرورت مصرف داروي مهاركننده MAO بايد حداقل يك هفته بين قطع اين دارو و شروع داروي جديد فاصله زماني ايجاد شود.
10. اين دارو با ايجاد خواب آلودگي، ممكن است بر اعمالي كه نياز به مهارت و هوشياري دارند، مانند رانندگي، تأثير بگذارد.
11. دوره درمان با اين دارو بايد كامل شود. از مصرف بيش از مقدار توصيه شده بايد خودداري گردد.
12. در صورت فراموش كردن يك نوبت مصرف دارو،اگر رژيم درماني به صورت چند نوبت در روز مي‌باشد، به محض به يادآوردن آن نوبت بايد مصرف شود. مگر اينكه، زمان مصرف نوبت بعدي فرا رسيده باشد، در اين صورت مقدار مصرف بعدي نيز نبايد دو برابر گردد. اگر رژيم درماني بصورت مصرف در هنگام خواب باشد، نبايد هنگام صبح دارو مصرف شود. بهتر است در اين موارد با پزشك مشورت گردد.
13. به دليل بروز منگي و سرگيجه هنگام برخاستن از حالت خوابيده يا نشسته بايد احتياط نمود.
14. با مصرف اين دارو، خشكي دهان ممكن است بروز نمايد. در صورت تداوم اين عارضه به مدت بيش از 2 هفته، بايد به پزشك مراجعه شود.
15. احتمال بروز حساسيت به نور با مصرف اين دارو وجود دارد. لذا ضروري است از پوشش ضد آفتاب استفاده شود.
16. بيمار بايد 7-3 روز پس از قطع مصرف تحت نظر باشد.




مقدار مصرف




بزرگسالان: در كنترل افسردگي از راه خوراكي ، ابتدا 25 ميلي‌گرم 4-2 بار در روز ، مصرف مي‌شود و سپس به تدريج بر اساس نياز و تحمل بيمار مقدار مصرف افزايش مي‌يابد.
كودكان: به عنوان ضد افسردگي،‌در كودكان 12-6 سال mg/day30-10 يا mg/kg/day5-1 در دو مقدار منقسم و در نوجوانان ابتدا 10 ميلي‌گرم هر سه بار در روز و 20 ميلي‌گرم هنگام خواب مصرف مي‌شود. اين مقدار بر حسب نياز و تحمل بيمار تا حداكثر mg/day100 در مقادير منقسم يا بصورت مقدار واحد هنگام خواب تنظيم مي‌شود.
در كودكان تا 6 سال ، به منظور كنترل شب‌ادراري، mg/day10 بصورت مقدار واحد هنگام خواب و در كودكان بزرگتر از 6 سال، ابتدا mg/day10 بصورت مقدار واحد هنگام خواب مصرف مي‌شود و سپس مقدار مصرف بر حسب نياز و تحمل بيمار تا 25 ميلي‌گرم افزايش مي‌يابد.




اشکال داروئي





Coated Tablet: 10mmg . 25mg
Scored Coated Tablet : 100 mg
Scored Film Coated Tablet:50mg

[Pooya_SS]

Benactyzine Hydrochloride






گروه داروئي


Antidepressants
داروهای ضد افسردگی

[socalled]

Bupropion Hydrochloride




گروه داروئي




Antidepressants
داروهای ضد افسردگی




زير گروه داروئي






موارد کاربرد و نحوه تجويز




این دارو در مقایسه با ضد افسردگیهای سه حلقه ای بلوکرنورونی ضعیفی برای باز جذب سروتونین و نورآدرنالین است، در عین حال باز جذب دوپامین را نیز مهار می کند. اثر ضد افسردگی آن ممکن است تا 4 هفته بعد از شروع درمان مشهود نباشد. این دارو در کمک به ترک سیگار نیز کاربرد دارد.
فرم خوراکی آن به صورت هیدروکلراید است. برای به حداقل رساندن عوارضی چون بی قراری، اضطراب و بیخوابی که در مراحل شروع درمان دیده می شود و نیز برای کاهش خطر تشنج بایستی افزایش دوز تجویزی باشد. مجموع دوز روزانه بایستی به صورت منقسم در مقدارهای برابر تجویز شود و از میزان حداکثر دوز تعیین شده در هر وعده و نیز میزان دوز بتنهایی نباید فراتر رفت. بیخوابی در شروع درمان را می توان با حذف دوز شبانه دارو، کاهش داد. در بیماران دچار اختلال کبدی و کلیوی نیز بایستی دوز را کاهش داد.




فارماکوکينتيک




بوپروپیون از دستگاه گوارش به خوبی جذب می شود و ممکن است متابولیسم گذر اول وسیعی داشته باشد چندین متابولیت این دارو از نظر فارماکولوژیک فعال تر و نیمه عمر طولانی تری دارند و سطح پلاسمایی بالاتری نسبت به ترکیب مادر ایجاد می کنند. هیدروکسی بوپروپیون، متابولیت اصلی بوده که از نظر قدرت (potency) معادل با خود بوپروپیون است. تریوهیدروبوپروپیون و اریتروهیدروبوپروپیون از طریق هیدروکسیلاسیون و یا رداکسیون تولید شده و حدود یک دهم تا یک دوم ترکیب اولیه قدرت دارند. این دارو به میزان 80% یا بیشتر با پروتئینهای پلاسما باند می شود. نیمه عمر نهایی بوپروپیون تازه آزاد شده حدود 14 ساعت و در مورد بوپروپیون Mediated Release حدود 20 ساعت است. متابولیت های این دارو عمدتاً از طریق ادرار دفع شده و حدود 1% ترکیبات بدون تغییر دفع می شود. بوپروپیون و متابولیت هایش از جفت عبور کرده و در شیر مادر نیز پخش می شوند.




عوارض جانبي و راههاي پيشگيري




بی قراری (آشفتگی)، اضطراب و بیخوابی اغلب در طی مراحل اولیه شروع درمان با این دارو دیده می شود. دیگر عوارض شایع گزارش شده شامل: تب، خشکی دهان، سردرد یا میگرن، گیجی، تکرر ادرار، تهوع و استفراغ، یبوست، افزایش تعریق و راشهای پوستی است. واکنش های ازدیاد حساسیت از خارش و کهیر گرفته تا موارد کمتر شایع مثل آنژیوادما، تنگی نفس و واکنش های آنافیلاکتیوئید که می توانند علائم مطرح کننده بیماری
سرم باشند، رخ می دهد. گزارشات نادری از سندرم استونس جانسون و اریتم مولتی فرم داده شده است. افزایش تعداد ضربان قلب، درد سینه، افزایش فشار خون (گاهی شدید) یا گاهی اتساع عروق
و کاهش فشار خون وضعیتی، تپش قلب و سنکوپ نیز گزارش شده است. حملات جنون، گیجی، کابوس های شبانه، اختلال حافظه، dysguisa بی اشتهایی و کاهش وزن، گزگز شدن، وزوز گوش و اختلالات بینایی نیز گزارش شده است. تشنج (seizure) که نسبتاً وابسته به دوز است ممکن است با این دارو رخ دهد و به خصوص در بیماران مبتلا به بی اشتهایی عصبی یا پرخوری عصبی قابل توجه است، خطر این عارضه در بیماران با سابقه اختلالات تشنجی یا سایر عوامل مستعد کننده افزایش می یابد شیوع کلی تشنج در بیماران دریافت کننده دوز درمانی بوپروپیون 4/0-1/0 % بوده است. علائم مسمومیت شامل توهم، تهوع و استفراغ، افزایش تعداد ضربان قلب، کاهش هوشیاری و مرگ (بدنبال مسمومیت شدید)، تشنج در یک سوم موارد رخ می دهد.
لاواژمعده وشارکول
فعال میزان جذب دارو را در صورتی که بلافاصله بعد از مسمومیت خورده شود، کاهش می دهد. درمان حمایتی است. بنزودیازپین ها برای تشنج ممکن است بکار رود. دیورز، دیالیز و هموپرفوزیون به نظر نمی رسد مؤثر باشند.




موارد احتياط - هشدارها




بوپروپیون باعث القاء تشنج شده لذا در بیماران صرعی منع مصرف دارد. هم چنین در بیماران دچار بی اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی که نسبت به این عارضه مستعدترند و نیز در کسانیکه در حال ترک الکل یا بنزودیازپین هستند نیز منع مصرف دارد. لذا بایستی با نهایت احتیاط در بیماران دارای سابقه تشنج و سایر عوامل مستعد کننده مثل سیروز شدید کبدی یا تومورهای سیتم عصبی مرکزی، بکار رود. استفاده از آن در بیماران با سایر عوامل خطر ساز تشنج (مثل سوء مصرف الکل، تاریخچه ضربه سر، یا تب و داروهای پایین آورنده آستانه تشنج) فقط بایستی زمانی صورت گیرد که شواهدبالینی قوی به نفع استفاده از آن وجود دارد. در بیماران دو قطبی و سایکوتیک بدلیل القاء مانیا بایستی با احتیاط باشد در چنین بیمارانی استفاده از این دارو جهت ترک سیگار ممکن است ممنوع باشد. در بیماران با تاریخچه MI اخیر و بیماریهای قلبی و اختلال کبدی و کلیوی بایستی با احتیاط مصرف شود. در بیماران افسرده، استفاده از این دارو در مراحل اولیه درمان تا زمان بهبودی بایستی بامانیتورینگ دقیق بیمار باشد (بدلیل افزایش ریسک خودکشی).
اختلال مهارتهای حرکتی و شناختی و یا اختلال قضاوت ممکن است با این دارو دیده شود که چنین افرادی باید از رانندگی و کار با ماشین آلات خودداری کنند.

در شیردهی اثرات آن کاملاً شناخته شده نیست ولی جای نگرانی ممکن است وجود داشته باشد.




تداخل داروئي




- همراه با MAO و نیز در فاصله کمتر از 2 هفته از قطع MAO نباید داده شود.
- همراه با الکل، بایستی حتی الامکان اجتناب شود چرا که آستانه تشنج را تغییر می دهد هم چنین سایر داروهای پایین آورنده آستانه تشنج مثل ضد افسردگیها، آنتی سایکوتیکها، ضد مالاریاها، آنتی هیستامین های خواب آور، کینولون ترامادول، تئوفیلین یا کورتیکو استروئیدهای سیستمیک بایستی با نهایت احتیاط مصرف شوند.
- Patch های پوستی نیکوتین همراه با بوپروپیون می تواند باعث افزایش فشار خون شود.
- مصرف همزمان آن با آمانتادین یا لوودوپا بایستی با احتیاط باشد.
- کار با مازپین، فنی توئین و فنوباربیتال باعث القاء متابولیسم بوپروپیون ولی سایمتدین و یاوالپورات باعث مهار متابولیسم آن می شود.
- بدلیل خاصیت مهار کنندگی ایزوآنزیم CYP2D6 بوسیله بوپروپیون، این دارو بایستی با داروهایی چون ضد افسردگی ها، ضد سایکوزها، بتا بلوکرها و آنتی آریتمی های IC با احتیاط استفاده گردد.




اشکال داروئي




فرآورده ها: قرص بوپروپیون هیدروکلراید Extended
Release

[vahid_black_e]

Citalopram






گروه داروئي




Antidepressants
داروهای ضد افسردگی






زير گروه داروئي










موارد کاربرد و نحوه تجويز




سیتالوپرام بصورت هیدروکلرید یا هیدروبرومید از طریق دهان تجویز می شود که معمولاً به صورت تک دوز روزانه است. در درمان افسردگی، دوز اولیه معادل 20 میلی گرم روزانه خوراکی است. بعد از حداقل یک هفته، میزان دوز ممکن است به 40 میلی گرم روزانه افزایش یابد، دوز 60 میلی گرم ممکن است در برخی بیماران لازم باشد. سیتالوپرام هیدروکلرایدبا همین دوز از طریق انفوزیون داخل وریدی، در مواردیکه تجویز خوراکی مقدور نیست، داده می شود. در درمان اختلال پانیک با یا بدون آگوروفوبیا (گذرهراسی)، دوز اولیه 10 میلی گرم خوراکی روزانه بوده که پس از یک هفته به 20 میلی گرم روزانه می رسد. میزان دوز در صورت نیاز ممکن است به حداکثر 60 میلی گرم در روز افزایش یابد.






فارماکوکينتيک




سیتالوپرام براحتی از طریق دستگاه گوارشی جذب شده و حداکثر غلظت پلاسمایی آن پس از 4-2 ساعت از مصرف خوراکی دارو حاصل می شود. بطور وسیعی در بدن پخش می شود و میزان باند پروتئینی آن پایین است. از طریق دمتیلاسیون، دآمیناسیون و اکسیداسیون به متابولیتهای فعال و غیر فعال متابولیزه می شود. استیل سیتالوپرام یکی از متابولیتهای فعالی است که از دمتیلاسیون سیتالوپرام حاصل می شود از طریق ایزوآنزیم های سیتوکروم,CYP2C19, P-450, CYP3A4 حاصل می شود. نیمه عمر دفعی آن حدود 33 ساعت است. عمدتاً (85%) از طریق کبد و مابقی از طریق کلیه دفع می شود. حدود 12% دوز روزانه در ادرار به صورت داروی تغییر نیافته دفع می شود. با غلظت بسیار پایین در شیر مادر وجود دارد.






عوارض جانبي و راههاي پيشگيري




همانند سایر SSRIS هاست اگر چه افزایش اشتها و وزن نیز با سیتالوپرام گزارش شده است.






موارد احتياط - هشدارها




احتیاطات: در بیماران مسن دوز دارو بایستی در پایین ترین دامنه درمانی که حداکثر 40 میلی گرم در روز است نگاه داشته شود. این دارو بایستی به تدریج قطع شود تا خطر علائم ترک کاهش یابد.
در بیماران دچار اختلالات کبدی بایستی دوز دارو در پایین ترین حد دامنه درمانی قرار گیرد. مثلاً در افسردگی دوز معمول بایستی در حد 20 میلی گرم روزانه نگاه داشته شود.
اگرچه اطلاعات کافی در مورد میزان مجاز دوز تجویزی در بیماران دچار اختلال شدید کلیوی وجود ندارد ولی در بیماران با اختلال کلیوی خفیف تا متوسط نیازی به تنظیم دوز نیست.






تداخل داروئي




همانند فلوکستین .






اشکال داروئي

[static]

Fluvoxamine Maleate






گروه داروئي



Antidepressants
داروهای ضد افسردگی





زير گروه داروئي









موارد مصرف



اين دارو در درمان اختلال وسواسي- اجباري و افسردگي براي تخفيف علائم به كار مي‌رود.





مکانيسم اثر




فلووكسامين با مهار اختصاصي باز جذب سروتونین موجب افزایش انتقال سروتونرژيك مي‌شود. ولي تأثير بر فعاليت‌هاي دوپامينرژيك و نورآدرنرژيك ندارد. اين دارو باعث مهار آنزيم سيتوكروم (2D6 . 2C9 . 3A4 . 1A2 ) P450 ميشود.






فارماکوکينتيک




اين دارو به خوبي جذب مي‌شود و فراهمي زيستي آن 50% ( به دليل اثر اولين عبور)‌مي‌باشد.اين دارو داراي متابوليسم كبدي و دفع كليوي بوده و نيمه عمر آن معادل 20-15 ساعت است.






موارد منع مصرف




در صورت نارسائي شديد كبدي، بروز حملات عصبي، اختلالات نورولوژيك و جنون نبايد از اين دارو استفاده شود.






هشدارها




1. براي بيماران مبتلا به نارسائي كبدي يا سابقه حمله عصبي، اين دارو را بايد با احتياط مصرف گردد.
2. به دليل تمايل به خودكشي در اين بيماران و براي جلوگيري از مسموميت با دارو،‌بايد كمترين مقدار ممكن از دارو در اخيتار بيمار قرار گيرد.






عوارض جانبي




اختلالات جنسي ، كاهش تمايل جنسي، تغييرات رفتاري و رواني، جنون، تنگي نفس، احتباس ادرار، ضعف يا خستگي مفرط، يبوست، سرگيجه، سردرد، بي‌خوابي يا خواب‌آلودگي، تهوع و استفراغ از عوارض جانبي اين دارو محسوب مي‌شوند.






تداخل داروئي




اين دارو غلظت پلاسمايي داروهاي مثل فني‌فتوئين ، كينيدين ، داروهاي ضد جنون بوتيروفنوني (هالوپريدول) استميزول، سيزاپرايد، ترفنادين، آلپرازولام، تريازولام، ديازپام، ميدازولام، پروپرانول، متوپرولول، كافئين، تئوفيلين، كاربامازپين، كلوزاپين‌،‌ متادون، وارفارين، را افزايش مي‌دهد. مصرف همزمان اين دارو با داروهاي ضد افسردگي سه‌حلقه‌اي ، مهار كننده‌هاي منوآمين اكسيداز(پروكاربازين، فورازوليدن) سلژيلين و داروهاي مقلد سرتونين موجب تشديد عوارض جانبي دارو مي‌شود. مصرف همزمان الكل مي‌تواند موجب تضعيف شديد CNS گردد. مصرف همزمان اين دارو با ديلتيازم موجب بروز برادي كاردي مي‌شود.






نکات قابل توصيه




. در صورت مصرف همزمان فلووكسامين با آنتاگونيست‌هاي گيرنده بتا (پروپرانولول و متوپرولول) ، تئوفيلين، كاربامازپين،كلوزاپين، متادون و ديلتيازم، مقدار مصرف اين تركيبات را بايد كاهش داد.
2. تعيين مقدار مصرف اين دارو براي افراد سيگاري و بيماران با سابقه سوء استفاده دارويي يا با سابقه جنون،‌بايد احتياط صورت گيرد..
3. در بيماران مبتلا به اختلال كبدي، مقدار مصرف دارو را بايد كاهش داد .
4. در صورت تجويز طولاني مدت اين دارو براي كودكان، بايد پارامترهاي رشد را كنترل كرد.
5. حداقل چهارده روز فاصله زماني بين مصرف‌كننده‌هاي منوآمين‌اكسيداز و فلوكسامين بايد در نظر گرفته شود.
6. مصرف اين دارو بايد به تدريج قطع شود. در هر 7-5 روز يكبار، مقدار مصرف را بايد به ميزان 50 ميلي‌گرم كاهش داد.






مقدار مصرف




بزرگسالان: در درمان اختلال وسواسي و افسردگي ابتدا 50 ميلي‌گرم يك بار در روز در زمان خواب‌ مصرف شود. در صورت نياز با فاصله 7-4 روز مي‌توان هر بار 50 ميلي‌گرم ديگر به مقدار مصرف قبلي افزود. در مقادير بيش از 100 ميلي‌گرم ،مصرف بايد در دو نوبت انجام شود. حداكثر مقدار قابل مصرف mg/day300 است.
كودكان: در درمان اختلال وسواسي ابتدا 25 ميلي‌گرم يك بار در روز در هنگام خواب مصرف مي‌شود. در صورت نياز با فاصله 7-4 روز مي‌توان هر بار 25 ميلي‌گرم ديگر به مقدار مصرف قبلي افزود. در مقادير بيش از 50 ميلي‌گرم مصرف بايد در دو نوبت انجام شود. حداكثر مقدار قابل مصرف
mg/day200 است.






اشکال داروئي




Scored Film Coated Tablet :50mg






مصرف در بارداري

[elMirA]

فلوکستین fluoxetine
فلوکستین یک داروی ضدافسردگی است . این دارو برای تسکین علایم افسردگی و اختلالات وسواسی تجویز می شود. فلوکستین یک داروی مهارکننده بازجذب سروتونین است .
چگونگی مصرف
فلوکستین روزی یک نوبت مصرف می شود. این دارو را می توان صبح ها ناشتا (تا فراموش نشود) یا شب ها قبل از خواب مصرف کرد. مهم است که هرروز در ساعت معینی خورده شود.
هیچگاه بیشتر یا کمتر از مقدار تجویز شده مصرف نکنید. از دستورات پزشکتان به دقت پیروی کنید. برای جلوگیری از ناراحتی معده می توان آن را با غذا خورد.
اگر یک نوبت را فراموش کردید، در صورتی که ظرف یک ساعت آن را به یاد آورید بلافاصله مصرفش کنید؛ در غیر اینصورت نوبت را فراموش شده را رها کرده ، به برنامه دارویی معمولتان بازگردید. مقدار دارو را دوبرابر نکنید.
هشدارها و عوارض جانبی
در صورت بروز هریک از علایم نادر ولی جدی زیر مصرف فلوکستین را قطع کرده ، با پزشکتان تماس بگیرید:
تب و لرز؛ درد مفاصل یا عضلات ؛ بثورات جلدی یا کهیر؛ مشکل در تنفس ؛ تشنج ؛ علایم افت قندخون (اضطراب ، گیجی ، خواب آلودگی ، عرق سرد، ضربان قلب سریع ، عدم تعادل ، لرزش بدن ، ضعف یا خستگی غیرعادی ، سردرد).
علایم زیر ممکن است رخ دهند ولی فقط در صورتی که مشکل ساز شدند نیاز است با پزشک در میان گذاشته شوند:
اضطراب ، تشویش ، خواب آلودگی ، خشکی دهان ، تهوع ، اسهال ، ضربان قلب تند یا نامنظم ، افزایش تعریق ، مشکل در به خواب رفتن ، احساس گرما یا حرارت ، برافروختگی یا قرمزی پوست ، افزایش اشتها، دل پیچه ، شکم درد یا نفخ ، یا مشکلات قاعدگی .
موارد احتیاط
در صورت وجود هریک از موارد زیر پیش از مصرف فلوکستین ، پزشکتان را مطلع سازید:
حساسیت به فلوکستین یا دیگر مهارکننده های بازجذب سروتین .
بارداری یا شیردهی .
مصرف داروهای دیگر، به ویژه ضدانعقادهای خوراکی (وارفارین ) دیگوکسین ، الکل ، مسکن های تجویزشده توسط پزشک ، آرامبخش ، داروهای ضدافسردگی ، شل کننده های عضلانی ، داروهای ضدتشنج ، یا مهار کننده های مونوآمین اکسیداز نظیر فورازولیدون ، ایزوکربوکسازید، فنلزین ، پروکاربازین ، سلژیلین ، یا ترانیل سیپرومین .
مصرف فلوکستین در حالیکه همزمان مهارکننده های مونوآمین اکسیداز مصرف می کنید یا کمتر از ۲ هفته است که مصرف چنینن داروهایی را قطع کرده اید، ممکن است موجب گیجی ، افزایش ناگهانی دمای بدن ، افزایش شدید فشارخون ، و بروز تشنج شود.
سابقه یا ابتلا به صرع ، بیماری قند، بیماری کلیوی یا کبدی . اگر دچار بیماری قند هستید، ممکن است لازم شود مقدار انسولین یا داروهای خوراکی پایین آورنده قندخون که مصرف می کنید تغییر داده شود.
هنگام مصرف فلوکستین توصیه می شود
به طور منظم به پزشکتان مراجعه کنید تا بهبودتان را زیرنظر داشته باشد. ممکن است ۴ هفته طول بکشد تا از اثر دارو ظاهر شود و به حداکثر برسد؛ ممکن است بخواهید در طی این مدت پزشکتان ار ملاقات کنید.
به نظر برخی پزشکان مصرف این دارو افکار خودکشی را افزایش می دهد. در مورد هرگونه اقدامات احتیاطی لازم با پزشکتان مشورت کنید.
تا مشخص شدن پاسخ بدنتان به این دارو، هنگام رانندگی یا کار با وسایل خطرناک احتیاط کنید. این دارو در برخی افراد موجب خواب آلودگی و کاهش سطح هوشیاری می شود.
برای تسکین خشکی دهان از آدامس یا آب نبات های بدون قند استفاده کنید یا چند جرعه آب بنوشید. اگر این مشکل بیش از ۲ هفته ادامه پیداکرد با پزشکتان مشورت کنید.
از حالت خوابیده به نشسته یا ایستاده ، و نشسته به ایستاده به آرامی تغییر وضعیت دهید؛ در غیر اینصورت ممکن است دچار سرگیجه و سیاهی رفتن چشم شوید.
یک برگ شناسایی پزشکی که نشان دهد فلوکستین مصرف می کنید، همراه داشته باشید.
فلوکستین را دور از دسترس کودکان ، و دور از گرما، نور مستقیم و حرارت مرطوب نگهداری کنید (در این شرایط فلوکستین فاسد می شود).
فلوکستین تاریخ مصرف گذشته را دور از دسترس کودکان در توالت دور بریزید.
هنگام مصرف فلوکستین نباید
نوشابه الکلی یا داروهای آرامبخش مصرف کنید.

آمي تريپتيلين

قرص 10 ، 25 و 50 ميلي گرمي


اين دارو براي بيماري فعلي شما تجويز شده است لذا از مصرف آن در موارد مشابه و يا توصيه آن به ديگران خودداري نمائيد .
الف – راهنمائيهاي عمومي براي مصرف صحيح دارو :
قبل از مصرف اين دارو در موارد زير با پزشك خود مشورت كنيد :
1-سابقه واكنشهاي حساسيتي و غير عادي نسبت به آمي تريپتيلين ، نوروتريپتيلين ، ايمي پرامين ، دزيپرامين ، تريمي پرامين ، كلوميپرامين و داروهاي ضد افسردگي مشابه و حساسيت به ساير مواد مانند غذاها ، مواد محافظ و رنگها
2-بارداري و شيردهي
3- در صورت مصرف همزمان ساير داروها مانند : آمفتامين ها ، ضداشتهاها ، افدرين، اپي نفرين ، ايزوپرترنول ، داروهاي ضد سرماخوردگي ، ضدآسم و ضد حساسيت فصلي و ساير حساسيتها ، فنيل افرين ، داروهاي ضد جنون ، كلونيدين ، سايمتيدين ، داروهاي مضعف سيستم اعصاب مركزي ، داروهاي ويژه مهار پركاري تيروئيد ، گوانتيدين ، متيل دوپا ، متوكلوپراميد ، پرومتازين ، رزرپين ، تري مپرازين و مهار كننده هاي mao مانند ايزوكربوكسازيل ، فنلزين و ترانيل سيپرومين .
4- در صورت ابتلا به ساير بيماريها مانند آسم ، بيماري دوگانه جنون-افسردگي ، نارسائي هاي خوني ، تشنج ، اشكال در دفع ادرار ،بزرگي پروستات ، گلوكوم ، بيماري قلبي ، زيادي فشار خون ، شيزوفرني ، بيماريهاي كليوي و كبدي ، پركاري تيروئيد ، مشكلات معده اي- روده اي و الكليسم
ب ـ مصرف در بارداري و شيردهي :
آمي تريپتيلين از جفت عبور نموده ،در شير مادر نيز ترشح مي شود. مصرف آن در دوران بارداري و شيردهي تنها باصلاحديد وتحت نظر پزشك مجاز مي باشد .
پ ـ هشدارها :
1-به منظور بررسي روند بهبود بيماري و تنظيم مقدار مصرف براي كاهش عوارض جانبي با فواصل زماني منظم به پزشك خود مراجعه كنيد .
2-آمي تريپتيلين اثرات الكل و ساير مضعف هاي سيستم اعصاب مركزي را تشديد مي كند . لذا طي درمان با اين دارو از مصرف داروهاي ديگر قبل ازمشورت با پزشك خودداري كنيد .
3- اين دارو در برخي از افراد موجب خواب آلودگي مي شود .در اين صورت از رانندگي و كار با ماشين آلاتي كه نياز به هوشياري كامل دارند خودداري كنيد .
4- طي درمان ممكن است سرگيجه يا غش ، بويژه هنگام برخاستن از حالت خوابيده يا نشسته اتفاق بيافتد . تغيير وضعيت بصورت آهسته به رفع مشكل كمك مي كند ولي در صورت ادامه به پزشك اطلاع دهيد .
5-اين دارو ممكن است موجب خشكي دهان شد.براي رفع اين مشكل مي توانيد از جانشين هاي بزاق ، آدامس هاي فاقد قند و يا قطعات خورد شده يخ استفاده كنيد در صورت ادامه اين مشكل بمدت بيش از دوهفته به پزشك يا دندانپزشك خود اطلاع دهيد .
6- آمي تريپتيلين و داروهاي مشابه آن ممكن است موجب افزايش حساسيت پوست به نور شوند . لذا طي درمان از قرار گرفتن در معرض نور خورشيد بويژه بين ساعات 10 صبح تا 3 عصر خودداري كنيد . از پوشش مناسب ، كلاه و عينك آفتابي و فراورده هاي ضد آفتاب باspf حداقل 15 استفاده نموده از بكارگيري لامپهاي خورشيدي و يا حمام آفتاب خودداري كنيد .
7-قبل از انجام هر گونه آزمايش تشخيص طبي ، هر گونه اعمال جراحي از جمله جراحي هاي دهان و دندان ، پزشك يا دندانپزشك مربوط را در جريان مصرف اين دارو قرار دهيد .
8- اين دارو را بدون اطلاع پزشك و بطور ناگهاني قطع نكنيد .
9- در صورت ابتلا به ديابت ، توجه داشته باشيد كه اين دارو مي تواند موجب تغيير قند خون شود .
ت ـ مقدار و نحوه مصرف دارو

مقدار و نحوه مصرف دارو براي هر بيمار را پزشك تعيين مي كند . ولي نكات مهم درمورد مقدار مصرف معمول و نحوه مصرف آمي تريپتيلين به شرح زير است :

1-آمي تريپتيلين را بطور دقيق به مقددار و دفعات تجويز شده توسط پزشك مصرف كنيد .
2- براي كاهش عوارض گوارشي مي توانيد اين قرص را همراه غذا ميل كنيد .
3- به خاطرداشته باشيدكه اززمان شروع به مصرف آمي تريپتيلين تاايجادبهبودي ممكن است چند هفته طول بكشد.دراين فاصله لازم است با پزشك خوددرارتباط باشيد.
4-مقدار مصرف آمي تريپتيلين بطور معمول به شرح زير است :
بزرگسالان : در ابتدا 25 ميلي گرم 2 تا 4 بار در روز ، پزشك ممكن است بتدريج اين مقدار را افزايش دهد . با اينحال مصرف روزانه نبايد ازحداكثر 150 ميلي گرم تجاوز كند مگر در شرايط ويژه تحت نظر پزشك در بيمارستان .
نوجوانان : در ابتدا 10 ميلي گرم 3 بار در روز و 20 ميلي گرم قبل ازخواب . حداكثر مقدار مصرف روزانه مجاز 100 ميلي گرم است .
كودكان 6 تا 12 سال : 10 تا 30 ميلي گرم در روز
افراد مسن : در ابتدا 25 ميلي گرم قبل از خواب . پزشك در صورت لزوم مقدار مصرف را به حداكثر 100 ميلي گرم در روز افزايش مي دهد .
ضرورت و چگونگي مصرف اين دارو در كودكان كمتر از 6 سال توسط پزشك تعيين مي شود .
5 ـ در صورت فراموش كردن يك نوبت مصرف دارو و چنانچه دارو را بيش از يكبار در روز مصرف كنيد به محض به ياد آوردن دارو را مصرف كنيد و بعد به برنامه عادي برگرديد و از دو برابر كردن مقدار دارو خودداري كنيد . چنانچه دوز دارو به صورت يك نوبت قبل از خواب با توجه به عوارض جانبي دارو از مصرف دوز فراموش شده در صبح روز بعد خودداري كنيد .
ث ـ عوارض جانبي :
هر دارو به موازات اثرات درماني مطلوب ممكن است باعث بروز برخي عوارض ناخواسته نيز بشود .اگر چه غالب اوقات همه اين اثرات ظاهر نمي شوند ، اما در صورت بروزممكن است نياز به مقررات پزشكي داشته باشند در صورت بروز هر كدام از اثرات جانبي زير بلافاصله به پزشك اطلاع دهيد:
تاري ديد ، گيجي ، هزيان ، يبوست ، اشكال در تكلم و يا بلع ، درد چشم ، غش ، ضربان نبض تند يا غير عادي ، توهم ،‌ از دست دادن كنترل تعادل ، عصبيت و بي قراري ، صورت ماسك مانند ، اشكال در دفع ادرار ، لرزش ولغوه ، كند شدن حركات و خشكي دستها و پاها . برخي عوارض نيز معمولا با ادامه درمان از بين مي روند مانند : سرگيجه ، خواب آلودگي ، خشكي دهان ، سردرد ، افزايش اشتها ، تهوع ،‌ خشكي يا ضعف ،‌احساس طعم نا مطبوع در دهان و افزايش وزن . در صورت ادامه اين عوارض به پزشك اطلاع دهيد .
ج ـ مسموميت :
در صورت مصرف اتفاقي مقادير زياد بيش از حد توصيه شده و بروز مسموميت با علائم زير بلافاصله به پزشك مراجعه كنيد : گيجي، تشنج، عدم تمركز ، خواب آلودگي شديد ، گشادي مردمك ، ضربان نبض بصورت كند ، تند يا نامنظم ، تب ، توهم ،بي قراري و تشويش كوتاهي يا سختي تنفس، خستگي غير عادي يا ضعف شديد و استفراغ.
چ ـ شرايط نگهداري :
. اين دارو را دور از دسترس كودكان ، دور از گرما ، رطوبت و نور مستقيم ، در دماي زير 40 درجه ترجيحا 30-15 درجه سانتيگراد قرار داده و از نگهداري و مصرف داروهاي تاريخ گذشته خودداري كنيد .
ح ـ بسته بندي :
آمي تريپتيلين بصورت قرص روكش دار 10 ميلي گرمي برنگ آبي روشن ، 25 ميلي گرمي برنگ زرد روشن و 50 ميلي گرمي برنگ سفيد در بليسترهاي 10 عددي و در جعبه هاي 100 عددي عرضه مي گردد .

rof: Usp di , 2001.

[elMirA]

بکلومتازون استنشاقی
بکلومتازون‌ استنشاقی‌ به‌ عنوان‌ درمان‌ نگهدارنده‌ در افراد دچار آسم برونشیال‌ مزمن‌ تجویز می‌شود. استفاده‌ منظم‌ به‌ رفع‌ التهاب‌ مزمن‌ راه‌های‌ هوایی‌ و کاهش‌ واکنش‌ این‌ مجاری‌ به‌ مواد محرک‌ (یا حساسیت‌زا) کمک‌ می‌کند. بکلومتازون‌ با این‌ سازوکار علایم‌ آسم‌ و دفعات‌ حملات‌ آسم‌ را کاهش‌ می‌دهد. بکلومتازون‌ یک‌ کورتیکواسترویید می‌باشد.


چگونگی‌ مصرف‌

بر اساس‌ شدت‌ آسم‌، بکلومتازون‌ به‌ مقدار روزی‌ 4-2 پاف‌ تجویز می‌شود. مهم‌ است‌ که‌ آن‌ را طبق‌ دستور پزشک‌ یا دستورالعمل‌ روی‌ برچسب‌ دارو مصرف‌ کنید. هیچگاه‌ بیشتر از مقدار تجویز شده‌ مصرف‌ نکنید. از دستورات‌ پزشکتان‌ به‌ دقت‌ پیروی‌ کنید. چنانچه‌ همزمان‌ کورتیکواسترویید خوراکی‌ مصرف‌ نمی‌کنید، ممکن‌ است‌ شروع‌ اثرات‌ دارو تا یک‌ ماه‌ و اوج‌ اثر دارو تا چند ماه‌ به‌ تأخیر بیافتد. مهم‌ است‌ که‌ نوبت‌های‌ مصرف‌ دارو در فواصل‌ مساوی‌ در طی‌ شبانه‌روز برنامه‌ریزی‌ شود، مثلاً اگر قرار است‌ روزی‌ 2 بار مصرف‌ شود، 8 صبح‌ و 8 شب‌ و اگر قرار است‌ روزی‌ 4 بار مصرف‌ شود، هر 6 ساعت‌. از پزشکتان‌ بخواهید در تعیین‌ یک‌ برنامه‌ که‌ با فعالیت‌های‌ روزمره‌ شما تداخل‌ نداشته‌ باشد، به‌ شما کمک‌ کند. بهتر است‌ دارو هر روز در ساعت‌ یکسانی‌ مصرف‌ شود. پیش‌ از استفاده‌ از افشانه‌ برای‌ بار اول‌، آن‌ را چک‌ کنید. پزشکتان‌ تعیین‌ می‌کند که‌ از یک‌ وسیله‌ موسوم‌ به‌ آسم‌یار هم‌ همراه‌ افشانه‌ استفاده‌ کنید یا اینکه‌ با روش‌ دهان‌ باز یا دهان‌ بسته‌ از افشانه‌ استفاده‌ کنید. این‌ وسیله‌ باعث‌ می‌شود تا دارو بهتر به‌ مجاری‌ هوایی‌ برونشی‌ برسد. پودر و کپسول‌های‌ بکلومتازون‌ برای‌ استنشاق‌ نیازمند یک‌ وسیله‌ خاص‌ برای‌ آزادسازی‌ دارو است‌، دستورالعمل‌ روی‌ جعبه‌ را بخوانید یا چگونگی‌ استفاده‌ را از پزشکتان‌ جویا شوید.

روش‌ دهان‌ بسته‌:

کپسول‌ دارو را 5-2 ثانیه‌ تکان‌ دهید.
افشانه‌ و کپسول‌ متصل‌ به‌ آن‌ را سر و ته‌ بگیرید.
قطعه‌ دهانی‌ را در دهان‌ گذاشته‌، لب‌هایتان‌ را دورش‌ محکم‌ ببندید.
به‌ آرامی‌ و کامل‌ از راه‌ بینی‌ نفستان‌ را بیرون‌ دهید.
به‌ آرامی‌ و عمیق‌ دم‌ انجام‌ دهید و در همان‌ زمان‌ کپسول‌ حاوی‌ دارو را بر روی‌ افشانه‌ به‌ پایین‌ فشار دهید.
قطعه‌ دهانی‌ را از دهان‌ خارج‌ کرده‌، ولی‌ نفستان‌ را تا آنجا که‌ ممکن‌ است‌ نگه‌ دارید.
در حالی‌ که‌ لب‌هایتان‌ را جمع‌ کرده‌اید از راه‌ دهان‌ نفستان‌ را بیرون‌ دهید.
اگر در هر نوبت‌ 2 پاف‌ لازم‌ دارید، دو دقیقه‌ تا پاف‌ بعدی‌ صبر کنید.

روش‌ دهان‌ باز:

کپسول‌ دارو را 5-2 ثانیه‌ تکان‌ دهید.
افشانه‌ و کپسول‌ متصل‌ به‌ آن‌ را سر و ته‌ بگیرید.
قطعه‌ دهانی‌ را حدوداً به‌ اندازه‌ عرض‌ دو انگشت‌ از دهان‌ کاملاً بازتان‌ فاصله‌ بگیرید.
کپسول‌ را صاف‌ نگه‌ دارید.
پس‌ از یک‌ بازدم‌ عمیق‌، به‌ آرامی‌ از راه‌ دهان‌ نفس‌ بگیرید و در همان‌ زمان‌ کپسول‌ را به‌ افشانه‌ فشار دهید. به‌ دم‌ ادامه‌ دهید. چشم‌هایتان‌ را ببندید تا چیزی‌ از اسپری‌ واردشان‌ نشود، چرا که‌ ممکن‌ است‌ موجب‌ تاری‌ دید مختصری‌ شود.
در انتهای‌ دم‌ نفستان‌ را تا آنجا که‌ می‌توانید نگاه‌ دارید، و سپس‌ در حالی‌ که‌ لب‌های‌ خود را جمع‌ کرده‌اید از راه‌ دهان‌ نفستان‌ را بیرون‌ دهید.
اگر در هر نوبت‌ 2 پاف‌ لازم‌ دارید، دو دقیقه‌ تا پاف‌ بعدی‌ صبر کنید.

پس‌ از استفاده‌ از دارو، به‌ هر کدام‌ از روش‌های‌ فوق‌، برای‌ جلوگیری‌ از خشونت‌ صدا و عفونت‌های‌ دهانی‌، دهانتان‌ را با آب‌ کاملاً بشویید. آب‌ را قورت‌ ندهید. روزی‌ یکبار قطعه‌ دهانی‌ پلاستیکی‌ و پوشش‌ آن‌ را زیر آب‌ گرم‌ بشویید و پیش‌ از استفاده‌ مجدد خشک‌ کنید. تا این‌ افشانه‌ خشک‌ شود در صورت‌ نیاز از افشانه‌ دیگری‌ استفاده‌ کنید. هفته‌ای‌ دو بار قطعه‌ دهانی‌ پلاستیکی‌ را با مایع‌ ظرفشویی‌ و آب‌ گرم‌ بشویید و کاملاً آب‌ بکشید و خشک‌ کنید. یک‌ راه‌ ساده‌ برای‌ تخمین‌ مقدار داروی‌ باقیمانده‌ در کپسول‌ محتوی‌ دارو این‌ است‌ که‌ کپسول‌ را در یک‌ ظرف‌ آب‌ بگذاریم‌ و ببینیم‌ چقدرش‌ در آب‌ فرو می‌رود . اگر یک‌ نوبت‌ را فراموش‌ کردید ، به‌ مجردی‌ که‌ آن‌ را به‌ یاد آوردید، مصرفش‌ کنید. نوبت‌های‌ باقیمانده‌ در آن‌ روز را با فواصل‌ مساوی‌ مصرف‌ کنید.


هشدارها و عوارض‌ جانبی‌

در صورت‌ بروز هریک‌ از علایم‌ زیر، مصرف‌ بکلومتازون‌ را قطع‌ کرده‌، با پزشکتان‌ تماس‌ بگیرید: پلاک‌های‌ سفید نرم‌ در دهان‌ یا گلو ، درد دهان‌ یا گلو هنگام‌ خوردن‌ و آشامیدن‌، افزایش‌ خس‌خس‌ سینه‌، احساس‌ سفتی‌ و گرفتگی‌ در قفسه‌ سینه‌، یا مشکل‌ در تنفس‌.


موارد احتیاط‌

در صورت‌ وجود هریک‌ از موارد زیر پیش‌ از مصرف‌ بکلومتازون‌، پزشکتان‌ را مطلع‌ سازید:


حساسیت‌ به‌ کورتیکواستروییدها، سایر داروها، غذاها، نگهدارنده‌ها، و رنگ‌های‌ خوراکی‌.
مصرف‌ داروهای‌ دیگر به‌ ویژه‌ کورتیکواستروییدها.
سابقه‌ یا ابتلا به‌ سل‌ یا پوکی‌ استخوان‌.


توصیه هنگام‌ مصرف‌


به‌طور منظم‌ به‌ پزشکتان‌ مراجعه‌ کنید تا بهبودتان‌ را زیر نظر داشته‌ باشد. گاهی‌ افشانه‌ را همراه‌ خود ببرید تا پزشک‌ چگونگی‌ استفاده‌ شما را از آن‌ ببیند.
در صورتی‌ که‌ یک‌ دستگاه‌ اندازه‌گیری‌ حداکثر جریان‌ هوای‌ تنفسی‌ در خانه‌ دارید، مقادیر اندازه‌گیری‌ شده‌ را در یک‌ دفترچه‌ ثبت‌ کنید.
اگر دچار استرس‌ غیرمعمول‌ مثل‌ جراحی‌، آسیب‌ بدنی‌، یا عفونت‌ هستید، علایم‌ آسم‌تان‌ بهبود نداشته‌ است‌، علایم‌تان‌ بدتر شده‌ است‌، یا علایمی‌ از عفونت‌ دهانی‌ یا حلقی‌ دارید با پزشکتان‌ مشورت‌ کنید.
در صورتی‌ که‌ افشانه‌ شما قابل‌ پر کردن‌ مجدد است‌، پس‌ از اتمام‌ دارو آن‌ را دور نیاندازید.
حتی‌ اگر برای‌ یک‌ حمله‌ آسمی‌ داروهایی‌ دیگر مصرف‌ می‌کنید، استفاده‌ از بکلومتازون‌ را ادامه‌ دهید، مگر آنکه‌ پزشکتان‌ دستور دیگری‌ داده‌ باشد.
پیش‌ از انجام‌ جراحی‌، کارهای‌ دندانپزشکی‌، یا واکسیناسیون‌ سایر پزشکان‌ را از اینکه‌ بکلومتازون‌ مصرف‌ می‌کنید مطلع‌ سازید.
اگر تا به‌ حال‌ به‌ آبله‌ مرغان‌ و سرخک‌ مبتلا نشده‌اید و واکسن‌ آنها را هم‌ نزده‌اید، از تماس‌ نزدیک‌ با افراد مبتلا به‌ این‌ دو بیماری‌ اجتناب‌ کنید. در صورتی‌ که‌ فکر می‌کنید با این‌ افراد مواجهه‌ داشته‌اید با پزشکتان‌ مشورت‌ کنید.
یک‌ برگه‌ شناسایی‌ پزشک‌ همراه‌ داشته‌ باشید که‌ نشان‌ دهد بکلومتازون‌ مصرف‌ می‌کنید.
توجه‌ داشته‌ باشید که‌ اگر کپسول‌ و افشانه‌ سرد باشند، ممکن‌ است‌ مقدار کامل‌ دارو به‌ شما نرسد.
اگر مقدار معمول‌ دارو به‌ شکل‌ استنشاقی‌ برایتان‌ مؤثر نیست‌، ممکن‌ است‌ به‌طور موقت‌ به‌ کورتیکواسترویید خوراکی‌ نیاز داشته‌ باشید.
افشانه‌ را دور از دسترس‌ کودکان‌ و دور از حرارت‌ نگاه‌ دارید.


نبایدها


نباید از بکلومتازون برای‌ درمان‌ یک‌ حمله‌ آسمی‌ استفاده‌ کنید.
نباید پیش‌ از هماهنگی‌ با پزشکتان‌ آن‌ را قطع‌ کنید.

[elMirA]

آزيترومايسين Azithromycin

در مورد اين‌ دارو
آزيترومايسين‌ يك‌ آنتي‌بيوتيك‌ است‌ كه‌ براي‌ گلودرد استرپتوكوكي‌، برونشيت‌، برخي‌ انواع‌ سينه‌پهلو (پنوموني‌)، و عفونت‌هاي‌ كلاميديايي‌ تجويز مي‌شود.
چگونگي‌ مصرف
آزيترومايسين‌ بايد با شكم‌ خالي‌ خورده‌ شود، حداقل‌ 1 ساعت‌ قبل‌ يا 2ساعت‌ بعد از غذا. اين‌ دارو براي‌ بعضي‌ از عفونت‌ها به‌ صورت‌ تك‌نوبتي‌ تجويز مي‌شود يا در ساير موارد به‌ شكل‌ روزي‌ يك‌ نوبت‌ براي‌ 5 روز. مهم‌ است‌ كه‌ دارو سر وقت‌ و به‌طور كامل‌ مصرف‌ شود، حتي‌ در صورت‌ احساس‌ بهبودي‌. چنانچه‌ پيش‌ از مصرف‌ تمام‌ دارو آن‌ را قطع‌ كنيد علايمتان‌ ممكن‌ است‌ برگشت‌ كنند. اگر يك‌ نوبت‌ را فراموش‌ كرديد، به‌ مجردي‌ كه‌ آن‌ را به‌ ياد آورديد مصرفش‌ كنيد. البته‌ اگر تقريباً موقع‌ نوبت‌ بعدي‌ رسيده‌ است‌، اين‌ نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها كرده‌، به‌ برنامه‌ منظم‌ دارويي‌تان‌ بازگرديد.
هشدارها و عوارض‌ جانبي‌
در صورت‌ بروز هريك‌ از علايم‌ زير، مصرف‌ آزيترومايسين‌ را قطع‌ كرده‌، با پزشكتان‌ تماس‌ بگيريد: اسهال‌، دردهاي‌ شكمي‌، تهوع‌ و استفراغ‌، زخم‌هاي‌ دهاني‌ يا زبان‌، خارش‌ يا ترشح‌ واژن‌، پلاك‌هاي‌ سفيد در دهان‌ يا روي‌ زبان‌، تب‌، درد مفصلي‌ يا بثورات‌ جلدي‌. يك‌ پاسخ‌ حساسيتي‌ نادر به‌ آنتي‌بيوتيك‌ها آنافيلاكس‌ است‌ كه‌ نيازمند توجه‌ و مراقبت‌ فوري‌ پزشكي‌ مي‌باشد. از آنجايي‌ كه‌ آنافيلاكس‌ به‌ سرعت‌ پيشرفت‌ مي‌كند، در صورت‌ بروز تورم‌ لب‌ها و دور چشم‌، كهير يا تورم‌هاي‌ پوستي‌، غش‌ ناگهاني‌، ضربان‌ قلب‌ تند يا خس‌خس‌ سينه‌ يا مشكل‌ در تنفس‌، مصرف‌ دارو را قطع‌ كرده‌ بلافاصله‌ با يك‌ مركز خدمات‌ اضطراري‌ پزشكي‌ تماس‌ بگيريد.
موارد احتياط‌
در صورت‌ وجود هريك‌ از موارد زير پيش‌ از مصرف‌ آزيترومايسين‌، پزشكتان‌ را مطلع‌ سازيد:
حساسيت‌ به‌ آزيترومايسين‌، اريترومايسين‌، يا آنتي‌بيوتيك‌هاي‌ ديگر.
بارداري‌ يا شيردهي‌.
مصرف‌ داروهاي‌ ديگر، به‌ ويژه‌ كاربامازپين‌، سيكلوسپورين‌، ضدانعقادها (رقيق‌ كننده‌هاي‌ خون‌ مثل‌ وارفارين‌)، تئوفيلين‌، و آنتي‌اسيدهاي‌ حاوي‌ آلومينيم‌/ منيزيم‌.
سابقه‌ يا ابتلا به‌ بيماري‌ كبدي‌.
هنگام‌ مصرف‌ آزيترومايسين‌ توصيه‌ مي‌شود
حتي‌ در صورت‌ احساس‌ بهبود دوره‌ كامل‌ دارويتان‌ را مصرف‌ كنيد تا عفونت‌ در بدنتان‌ درمان‌ شده‌، از عود بيماري‌ جلوگيري‌ شود.
اگر ظرف‌ 3 روز از آغاز درمان‌ با آزيترومايسين‌ احساس‌ بهبودي نکرديد با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد.
آزيترومايسين‌ را دور از دسترس‌ كودكان‌، دور از گرما، نور مستقيم‌ و حرارت‌ مرطوب‌ نگه‌ داريد (در اين‌ شرايط‌ آزيترومايسين‌ فاسد مي‌شود).
هنگام‌ مصرف‌ آزيترومايسين‌ نبايد
از داروهاي‌ تاريخ‌ مصرف‌ گذشته‌ استفاده‌ كنيد.
پيش‌ از اتمام‌ دارويتان‌ آن‌ را قطع‌ كنيد، مگر به‌ دستور پزشكتان‌

[mmfg]

Mirtazapine






گروه داروئي




Antidepressants
داروهای ضد افسردگی






زير گروه داروئي










موارد کاربرد و نحوه تجويز










فارماکوکينتيک




این دارو براحتی از راه دستگاه گوارش جذب شده و در عرض دو ساعت به حداکثر سطح خونی می رسد. بطور وسیعی در کبد متابولیزه شده، مهمترین راههای بیوترانسفورماسیون این دارو دمتیلاسیون و اکسیداسیون است. ایزوآنزیم های سیتوکروم P-450 شامل CYP2D6 , 1A2 , 3A4 است. متابولیت N دسمیتل آن فعال است. دفع از طریق ادرار (75%) و مدفوع (15%) است. میانگین نیمه عمر پلاسمائی آن 40-20 ساعت است. مطالعات حیوانی عبور آن را از جفت و نیز توزیع در شیر پستان نشان داده اند.






عوارض جانبي و راههاي پيشگيري




عوارض جانبی شایع گزارش شده ناشی از این دارو شامل افزایش وزن و اشتها، گیجی یا خواب آلودگی که دو مورد اخیر بیشتر در طی هفته های اول درمان ظاهر می شود. منگی، سردرد، ادم و افزایش آنزیمهای کبدی نیز با شیوع کمتری گزارش شده اند، یرقان نیز ممکن است رخ دهد. سایرعوارض جانبی نادر شامل هیپوتانسیون وضعیتی، اگزانتم، کابوس شبانه، آشفتگی، مانیا، هالوسیناسیون، پارستزی، تشنج، ترمور، میوکلونوس، سندرم پاهای بی قرار، درد مفاصل و عضلات، آگرانولوسیتوز برگشت پذیر، لکوپنی و گرانولوسیتوپنی، هیپوناترمی نیز ممکن است بدنبال ترشح نامتناسب هورمون ضد ادراری، بخصوص در افراد مسن دیده شود. از عوارض دیگر آن می توان به ایجاد علائم خارج هرمی از جمله آکاتیژیا و همچنین سندرم سروتونینی اشاره کرد.






موارد احتياط - هشدارها




1- این دارو بایستی در بیماران مبتلا به صرع، اختلالات کبدی و کلیوی، اختلالات هدایتی قلب، آنژین صدری و MI اخیر هیپوتانسیون، دیابت شیرین، سایکوز و نیز بیماران با سابقه مانیا با احتیاط مصرف شود.
2- در صورت بروز یرقان، درمان باید قطع شود.
3- علیرغم خواص آنتی موسکارینی ناچیز، تجویز این دارو در بیماران با اختلالات ادراری، گلوکوم زاویه بسته و افزایش فشار داخل چشمی بایستی با احتیاط باشد.
4- به بیماران بایستی نسبت به گزارش علائم هم چون تب، گلودرد، زخمهای دهانی و سایر علائم عفونت متعاقب مصرف این دارو هشدار داد. در چنین مواردی بایستی دارو قطع و شمارش خونی انجام شود.
5- بدلیل ایجاد خواب آلودگی ناشی از دارو به خصوص در شروع درمان، بایستی از رانندگی و کار با ماشی آلات خودداری گردد.
6- قطع دارو بایستی تدریجی باشد تا علائم ترک به حداقل برسد.






تداخل داروئي




میرتازاپین نبایستی همراه با MAOI و نیز طی دو هفته ابتدائی پس از قطع این دارو، تجویز گردد. فاصله حداقل یک هفته ای بین قطع میرتازاپین و سایر داروهای مسبب واکنش های جدی (مثل فنلزین) بایستی رعایت شود. استفاده همزمان از الکل یا بنزودیازپین ها همراه با میرتازاپین اثرات سداتیو آنرا تشدید می کند.






اشکال داروئي

[Pooya_SS]

Allopurinol






گروه داروئي



Antigout Drugs
داروهای ضد نقرس





زير گروه داروئي









موارد مصرف



آلوپورينول براي پيشگيري از نقرس و سنگهاي كليوي با منشا اسيد اوريك تجويز مي شود.





مکانيسم اثر




اين دارو با مهار آنزيم گزانتين اكسيداز تولي اسيد اوريك را كاهش مي دهد. با كاهش غلظت سرمي و ادراري اسيد اوريك، رسوب اورات كاهش مي يابد و از بروز يا پيشرفت آتريت نقرسي و نفوپاتي ناشي از اسيد اويك جلوگيري مي كند.






فارماکوکينتيک




از راه خوراكي 80 درصد دارو جذب مي شود. آلوپورينول شبيه اسيد اوريك توسط آنزيم گزانتين اكسيداز متابوليزه مي شود كه متابوليت آن (آلوزانتين ) خود مهار كننده آنزيم بوده داراي نيمه عمري طولاني است. حدود 70 درصد دارو در اولين عبور از كبد به متابوليت فعال آن تبديل مي شود. نيمه عمر آلوپورينول 3-1 ساعت و نيمه عمر متابوليت آن به طور متوسط حدود 15 ساعت است. دفع آلوپورينول كليوي است.






موارد منع مصرف




اين دارو براي درمان حمله نقرسي و زيادي بدون علامت اسيد اوريك خون نبايد مصرف شود.






هشدارها




1. درمان با آلوپورينول هنگامي شروع مي شود كه حمله حاد نقرسي خاتمه يافته است.
2. در نارسايي كبد و كليه با احتياط مصرف شود.






عوارض جانبي




بثورات جلدي، اختلالات گوارشي، ندرتاً سرگيجه، سردرد، خواب آلودگي، اختلال چشايي، زيادي فشار خون، ريزش مو، سميت كبدي، پارستزي و نوروپاتي، علائم شبه سندرم استيون- جانسون از عوارض جانبي دارو هستند.






تداخل داروئي




در مصرف همزمان اين دارو با كاپتوپريل، خطر مسموميت با كاپتوپريل به خصوص در صورت نارسايي كليوي، افزايش مي يابد. اثر وارفارين و نيز غلظت پلاسمايي سيكلوسپورين در مصرف همزمان با اين دارو، احتمالاً افزايش مي يابند. مصرف همزمان آلوپورينول با آزاتيوپرين و مركاپتوپورين، موجب افزايش اثرات و سميت اين دارو مي گردد.






نکات قابل توصيه




1. در صورت بروز بثورات جلدي، مصرف دارو قطع مي شود. اگر بثورات خفيف بودند مي توان با احتياط مصرف دارو را دوباره شروع كرد ولي اگر با مصرف مجدد دارو بثورات جلدي بروز كرد، بلافاصله مصرف دارو قطع شود.
2. تا حداقل يكماه پس از تصحيح زيادي اسيداوريك خون بايد كلشي سين يا NSAIDs (به غير از اسيداستيل ساليسيليك و ساليسيلات ها ) براي پيشگيري از حملات آرتريتي تجويز شود.
3. در طول مصرف اين دارو بايد مايعات به ميزان كافي ( 2 ليتر در روز ) مصرف شود.
4. در بيماران سرطاني در صورتي كه مصرف آلوپورينول مورد نياز باشد، بايد قبل از تجويز داروي ضدسرطان، مصرف آلوپورينول آغاز شود.
5. در صورت مصرف همزمان آلوپورينول با مركاپتوپورين يا آزاتيوپرين، توصيه مي شود كه مقدار مصرف آزاتيوپرين و مركاپتوپورين به 3/1 تا 4/1 مقدار مصرف معمول كاهش داده شود.






مقدار مصرف




بزرگسالان : ابتدا 100 ميلي گرم يكبار در روز پس از غذا تجويز مي شود. سپس طي 3-1 هفته، بر اساس غلظت پلاسمايي يا ادراري اسيداوريك، به تدريج تا حدود mg/day300 افزايش مي يابد. مقدار مصرف معمول نگهدارنده 600-200 ميلي گرم و در شرايط حاد 900-700 ميلي گرم در روز است. مقادير بيش از 300 ميلي گرم در روز به صورت منقسم تجويز مي شود.
كودكان : در نئوپلاسم و اختلالات آنزيمي، روزانه mg/kg20-10 يا mg/day400-100 تجويز مي گردد.






اشکال داروئي




Tablet:100 mg, 300 mg






مصرف در بارداري

[Pooya_SS]

Alendronate Sodium






گروه داروئي




Bone Modulating Drugs
داروهای استخوان ساز






زير گروه داروئي










موارد کاربرد و نحوه تجويز




آلندرونات یک آمینو بیس فسفونات با خصوصیات کلی مشابه با دیگر بیس فسفونات ها می باشد و یک مهار کننده قوی بازجذب استخوانی است و در بیماری پاژه استخوان و استئوپروز به صورت نمک سدیم تجویز می شود همچنین در درمان متاستازهای استخوانی و هیپرکلسمی ناشی از بد خیمی کاربرد دارد.
آلندرونات سدیم به طریق خوراکی تجویز می شود و جهت به حداقل رساندن عوارض جانبی و ایجاد جذب مناسب دستورات خاصی جهت مصرف لازم است که در قسمت عوارض جانبی و پیشگیری توضیح داده شدند. دوزهای تجویزی براساس اسید آلندرونیک بیان می شود و 3/1 میلی گرم آلندرونات سدیم حدوداً معادل 1 میلی گرم اسید آلندرونیک می باشد. دوز معمول درمانی استئوپروزدر مردان و زنان 10 میلی گرم است و در زنان بعد از یائسگی ممکن است 5 میلی گرم در روز به صورت پروفیلاکسی تجویز شود هم چنین می توان اسید آلندرونیک را به صورت هفتگی و هر هفته 70 میلی گرم در زنان بعد از سن یائسگی جهت درمان استئوپروز تجویز کرد و یا با دوز 35 میلی گرم جهت پروفیلاکسی از آن استفاده نمود. از آلندرونات در مورد درمان و جلوگیری از استئوپروز ناشی از کورتیکواستروئیدها با دوز 5 میلی گرم روزانه استفاده می شود و در زنان یائسه که درمان جایگزینی با هورمون (HRT) دریافت نمی کنند باید دوز 10 میلی گرم روزانه تجویز شود. در بالغین مبتلا به بیماری پاژه استخوان دوز معمول 40 میلی گرم در روز به مدت 6 ماه می باشد و در صورت نیاز می توان بعد از یک فاصله زمانی درمان را به صورت 6 ماه دیگر تکرار کرد. هم چنین می توان اسید آلندرونیک را به صورت انفوزیون وریدی تجویز کرد.






فارماکوکينتيک




همانند دیگر بی فسفونات ها، آلندرونات نیز با تجویز خوراکی به میزان کمی جذب می شود و میزان جذب با غذا مخصوصاً فراورده های غذایی حاوی کلسیم و دیگر کاتیون های چند ظرفیتی کاهش می یابد. میزان زیست دستیابی هنگامی که نیم ساعت قبل از غذا مصرف شود حدود 4/0 درصد است و هنگامی که در حالت ناشتا مصرف شود زیست دستیابی آن 7/0% است و اگر 2 ساعت بعد از صرف غذا مصرف شود میزان جذب آن ناچیز خواهد بود.
حدود نیمی از قسمت جذب شده از طریق ادرار دفع می شود و مابقی برای یک مدت طولانی سکستر sequestered استخوان می شود. به نظر نمی رسد که بی فسفونات ها متابولیزه شوند.






عوارض جانبي و راههاي پيشگيري




همانند بیس فسفونات ها به طور کلی عوارض گوارشی مثل دردشکم، سختی دربلع، اسهال و یا یبوست شایع ترین
عوارض جانبی هستند. واکنش های شدید مروی مثل التهاب مری، درزیون و زخم مری نیز اتفاق می افتد و باید به بیماران تذکر داده شود که در صورت ایجاد علایم مثل سختی دربلع، سوزش سردل جدید یا بدتر شدن آن، بلع دردناک و دردپشت جناغ مصرف قرص ها را متوقف کند و به پزشک مراجعه نماید چرا که زخم معده نیز به عنوان عوارض این دارو گزارش شده است. در بیمارانی با مشکلات مری و یا دیگر عواملی که باعث تأخیر در تخلیه مری می شوند و یا آنهایی که قادر به ایستادن یا صاف نشستن برای حداقل 30 دقیقه بعد از مصرف قرص نیستند نباید از آلندرونات استفاده نمود و در بیمارانی که اختلالات قسمت فوقانی مسیر گوارشی دارند بایستی مصرف دارو با توجه بیشتری انجام گیرد. برای به حداقل رساندن خطر واکنش های مری موارد زیر بایستی رعایت شوند:
1- به بیمار باید آموزش داده شود که قرص های آلندرونات را با حجم کافی آب (حداقل ml200) بخورد و این کار را در حالت ایستاده یا صاف نشسته انجام دهد. آ ب های معدنی با غلضت های بالای کلسیم نباید مصرف شوند.
2- قرص باید صبح بعد از بیدار شدن با معده خالی و حداقل 30 دقیقه قبل از صرف صبحانه و هر گونه داروی خوراکی دیگر مصرف شود.
3- بعد از خوردن قرص بیمار باید در حالت ایستاده بماند و دراز نکشد تا زمانی که اولین وعده غذایی آن روز را صرف کند.
4- نباید آلندرونات را در زمان خواب استفاده کرد یا قبل از، از رختخواب بیرون آمدن.
قبل از شروع درمان با آلندرونات، هیپوکلسمی باید اصلاح شود.






موارد احتياط - هشدارها










تداخل داروئي










اشکال داروئي










مصرف در بارداري

[hajizadeh110]

Etidronate Disodium






گروه داروئي



Bone Modulating Drugs
داروهای استخوان ساز





زير گروه داروئي









موارد مصرف



اين دارو به صورت خوراكي براي درمان بيماري پاژه، براي پيشگيري و درمان استخواني شدن هتروتوپيك در جايگذاري كامل استخوان هيپ با ضايعات نخاعي و به صورت تزريقي براي درمان كمكي هيپركلسمي در بدخيمي ها به كار مي رود.





مکانيسم اثر




اگرچه مكانيسم اثر اين دارو نامشخص مي باشد، ولي به نظر مي رسد كه اتيدرونيت به فسفات كلسيم سطح كريستال هاي هيدروكسي آپاتيت كلسيم جذب مي شود و بدين ترتيب از اتصال، رشد و ميزاليزاسيون كريستال ها جلوگيري مي كند. اين دارو باعث كاهش برداشت مجدد از استخوان و كاهش تعداد استئوبلاست ها مي شود. در نتيجه كاهش توليد استخوان و كاهش تعداد استئنوبلاست ها نيز اتفاق مي افتد كه به دليل كاهش ميزان جايگزيني استخوان جديد، استخوان جديد از نظر بافت شناسي طبيعي تر مي باشد. در استخواني شدن هتروتوپيك، اتيدرونيت همچنين پيشرفت ضايعات استخواني و بنابراين شدت اين بيماري را كاهش مي دهد. در بدخيمي ها نيز اين دارو با مهار برداشت غير طبيعي كلسيم از استخوان به طرف خون باعث كاهش ميزان كلسيم يونيزه در سرم مي شود.






فارماکوکينتيک




مقدار خيلي كمي از دارو (1-6%) جذب مي شود و متابوليسم ندارد. دفع دارو كليوي و نيمه عمر آن معادل 6 ساعت است.






موارد منع مصرف




نارسائي كليوي (كراتينين سرم معادل يا بيشتر از mg/dl5 باشد)






هشدارها




در صورت وجود شكستگي استخوان مخصوصاً استخوان هاي دراز، نارسائي قلبي، انتروكوليت، هيپوكلسي، هيپوويتامينوزD، نارسائي كليوي(كراتينين سرمmg/dl4/9-2/5 باشد)، هيپرفسفاتمي و سابقه حساسيت مفرط نسبت به اتيدرونيت، اين دارو را بايد با احتياط كامل به كار برد.






عوارض جانبي




افزايش ، تداوم و عود درد استخواني، اسهال و تهوع عوارض جانبي شايع اين دارو هستند.






تداخل داروئي




مصرف همزمان آنتي اسيدهاي حاوي كلسيم و فرآورده هاي لبني و مكمل هاي مواد معدني موجب كاهش ميزان جذب گوارشي اين دارو مي گردد. لذا بايد بين مصرف آنها و اين دارو حداقل دو ساعت فاصله باشد.






نکات قابل توصيه




1. دارو را بايد با معده خالي و همراه با آب استفاده كرد. تا 2 ساعت بعد از مصرف دارو، بيمار بايد از خوردن شير و فرآورده هاي لبني، آنتي اسيدها، مكمل هاي مواد معدني و داروهاي حاوي مقادير زياد كلسيم ، منيزيم و آلومينيم خودداري كند. ميزان كافي كلسيم و ويتامين Dنيز بايد مصرف شود.
2. براي ظهور علائم بهبودي 1-3 ماه وقت نياز است. بدون تجويز پزشك، مصرف دارو نبايد قطع شود.






مقدار مصرف




درمان بيماري پاژه: در ابتدا mg/kg/day 10-5 براي يك دوره كمتر از 6 ماه يا mg/kg/day 20-11 براي يك دوره كمتر از 3 ماه مصرف شود و براي درمان مجدد بعد از يك دوره زماني بدون دارو(حداقل 3 ماه) دارو بايد مشابه مقدار مصرف اوليه استفاده شود.
درمان بيماري استخواني شدن هتروتوپيك: در جابجايي كامل هيپ،mg/kg/day 20 براي يك ماه قبل تا 3 ماه بعد از جراحي استفاده شود و براي بيماران با ضايعات نخاعي، mg/kg/day 20 براي دو هفته و سپس mg/kg/day10 براي 10 هفته ديگر استفاده شود.
درمان هيپركلسمي: mg/kg/day20 براي 30 روز تا حداكثر 90 روز استفاده شود.






اشکال داروئي




Scored Tablet:
200 mg






مصرف در بارداري

[saye_avesta]

Guanethidine Monosulfate




گروه داروئي




Cardiovascular Drugs
داروهای قلبی عروقی




زير گروه داروئي






موارد کاربرد و نحوه تجويز




داروی گوانیتیدین یک داروی ضد فشار خون می باشد که از طریق مهار انتخابی انتقال در نورون های آدرنرژیک بعد از گانگلیون عمل می کند و عمدتاً مکانیسم عمل آن مهار آزادسازی نورآدرنالین در انتهای عصبی می باشد و باعث کاهش ذخیره نورآدرنالین در انتهای اعصاب سمپاتیک محیطی می شود اما مانع از ترشح کاتکول آمین ها از مدولای آدرنال نمی گردد.
در تجویز خوراکی بالاترین اثر آن 1 تا 3 هفته بعد از دوزهای پیوسته حاصل می شود که به مدت 1 تا 3 هفته بعد از توقف درمان ادامه می یابد. باعث یک کاهش آغازین در میزان برون ده قلبی می شود ولی عمده ترین اثر کاهنده فشار خون را از طریق گشاد کردن عروق محیطی اعمال می کند و همچنین از طریق کاهش انقباضات عروقی طبیعی حاصل از ایستادن و فعالیت رفلکسی اعصاب سمپاتیک این کار را انجام می دهد. در اکثر بیماران این دارو باعث کاهش فشار خون در حالت ایستاده می شود ولی اثر قابل توجهی نیز بر فشار خون در حالت درازکش به پشت دارد.
گوانیتیدین در درمان فشار خون کاربرد دارد.
قطرات چشمی گوانیتیدین در مورد گلوکوم با زاویه باز همچنین برای تورفتگی ورترکشن پلک مرتبط با هیپریتروئیدی بکار می رود. همچنین از آن در درمان سندرم های درد نوروپاتیک استفاده می شود. از گوانیتیدین همچنین در درمان فشار خون هنگامی که داروهای دیگر نامناسب تشخیص داده شوند استفاده می شود. مقاومت به این دارو در بعضی بیماران مشاهده شده است که این ممکن است ناشی از درمان دیورتیکی همزمان باشد.
در فشار خون، دوز معمول آغازین مونوسولفات گوانتیدین 10 میلی گرم روزانه و به صورت خوراکی می باشد که تا 5/12 میلی گرم قابل افزایش است که این افزایش نباید قبل از 5 تا 7 روز صورت گیرد. دوز معمول نگهدارنده 25 تا 50 میلی گرم یکبار در روز می باشد.
در مورد کودکان روزانه دوز 200 میکروگرم بازای هر کیلوگرم تجویز می شود. مونوسولفات گوانتیدین به طریق داخل عضلانی در درمان حملات فشار خون استفاده می شود ولی داروهای مناسب بیشتری در دسترس هستند. یک دوز داخل عضلانی به مقدار 10 تا 20 میلی گرم می تواند باعث یک افت فشار خون طی 30 دقیقه گردد.
از قطرات چشمی گوانتیدین مونوسولفات در درمان گلوکوم با زاویه باز (معمولاً همراه با آدرنالین) و همچنین برای درمان تورفتگی پلک مرتبط با هیپرتیروئیدی استفاده می شود.




فارماکوکينتيک




داروی گوانیتیدین به صورت متغیر و ناقص از مسیر گوارشی جذب می شود و کمتر از 50% دوز تجویزی به گردش خون سیستمیک می رسد و به صورت فعال به درون نورون های آدرنرژیک کشیده می شود (توسط همان مکانیسمی که مسئول باز جذب نورآدرنالین می باشد). برای بلوک آدرنرژیک یک غلظت پلاسمایی 8 نانوگرم در میلی لیتر مورد نیاز است ولی دوز مورد نیاز این امر بین افراد مختلف و با توجه به خصوصیات جذب و متابولیسم دارو، متفاوت می باشد. بخشی از این دارو در کبد متابولیزه می شود و به صورت داروی تغییر نکرده و متابولیست هایش در ادرار دفع می شود. نیمه عمر آن حدود 5 روز می باشد. گوانیتیدین به طور قابل توجه از سد خونی مغزی عبور نمی کند.




عوارض جانبي و راههاي پيشگيري




شایع ترین عارضه جانبی این دارو عبارتند از افت فشار خون وضعیتی و فعالیتی و اسهال که مخصوصاً ممکن است در طی دوره های آغازین درمان و یا طی مراحل تنظیم دوز مشکل ساز باشند. سرگیجه، سنکوپ و ضعف عضلانی مخصوصاً در تغییر وضعیت از حالت نشسته یا درازکش می توانند رخ دهند. افت فشار ارتوستاتیک می تواند تا حدی باشد که باعث تحریک آنژین، اختلال کلیوی و ایسکمی موقت مغزی شود. دیگر عوارض جانبی شایع عبارتند از: برادی کاردی، عدم انزال، خستگی، سردرد و احتباس آب و نمک و ادم که می تواند همراه با تنگی نفس باشد و گاهاً باعث تشدید نارسایی قلبی شود.
همچنین حالت تهوع، استفراغ، خشکی دهان، احتقان بینی، حساسیت پاروتید، تاری دید، افسردگی، درد عضلانی، لرزش عضلات، پاراستزی، ریزش مو، درماتیت، پریاپسیم و بدتر شدن حملات آسم و بیماری زخم معده نیز گزارش شده اند.
دارویGuanethidine می تواند آنمی، لوکوپنی و ترومبوسیتوپنی ایجاد کند. هنگامی که این دارو به صورت قطره های چشمی مصرف می شود عوارض جانبی شایع عبارتند از هیپرامی ملتمحه و میوز همچنین احساس سوزش و پتوز رخ داده اند و در اثر مصرف طولانی مدت دوزهای بالا کراتیت سطحی مشاهده شده است.
درمان عوارض جانبی: عدم مصرف یا کاهش دوز مصرفی دارو باعث بهبود بسیاری از عوارض جانبی می گردد. اسهال را می توان با کاهش دوز تجویزی و یا با تجویز فسفات کدئین یا آنتی موسکارین ها کنترل کرد. اگر مصرف بیش از حد رخ دهد معده باید با لاواژ تخلیه شود و شارکول فعال مصرف شود. می توان افت فشار خون را با قرار دادن بیمار در حالت خوابیده به پشت و بالا بردن پاها کنترل کرد و اگر میزان افت فشار خون شدید باشد ممکن است نیاز به جایگزینی مایعات داخل وریدی باشد و می توان دوزهای کمی از وازوپرسورها را با احتیاط تجویز کرد. بیمار باید به مدت چندین روز تحت نظر باشد.
پیشگیری از عوارض جانبی: در بیماران مبتلا به فئوکرومو سایتوما نباید گوانیتیدین تجویز گردد چرا که می تواند سبب ایجاد حملات افزایش فشار خون گردد همچنین نباید در افراد مبتلا به نارسایی قلبی مورد استفاده قرار گیرد. در بیماران کلیوی و بیماران مبتلا به اختلالات عروق مغزی و بیماری های ایسکمیک قلب یا سابقه زخم معده و آسم مصرف این دارو باید توأم با احتیاط باشد. ورزش و گرما باعث افزایش اثر کاهنده فشار خون این دارو می شوند و در افراد مبتلا به تب ممکن است نیاز به کاهش دوز پیدا شود.
در بیمارانی که حین دریافت گوانیتیدین تحت عمل جراحی قرار می گیرند ممکن است ریسک ایست قلبی و مشکلات قلبی عروقی وجود داشته باشد اما محققان راجع به زمان قطع دارو قبل از جراحی اتفاق نظر ندارند. بعضی زمان 2 تا 3 هفته قبل از جراحی انتخابی جهت قطع مصرف دارو عنوان می کنند. در بیمارانی که تحت عمل های اورژانس قرار می گیرند و یا درمان با دوزهای دارو قطع نشده است می بایست قبل از بیهوشی بیمار، مقادیر زیاد آتروپین به بیمار داده شود.
افرادی که تحت درمان با قطرات چشمی گوانیتیدین می باشند باید به صورت منظم از نظر علایم آسیب ملتحمه آزمایش شوند.




موارد احتياط - هشدارها






تداخل داروئي




در بیماران دریافت کننده گوانیتیدین افزایش حساسیت به فعالیت آدرنالین، آمفتامین و دیگر سیمپاتومیمتیک ها دیده می شود. اثر کاهش فشار خون آن ممکن است با داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای، مهارکننده های مونوآمینواکسیداز (MAOIS) و مشتقات فنوتیازین و داروهای ضد سایکوتیک مرتبط آنتاگونیست باشد. در انگلستان تولید کنندگان توصیه می کنند حداقل 14 روز قبل از شروع مصرف guanethidine می بایست تجویز MAOIS متوقف گردد اگرچه در ایالات متحده آمریکا حداقل یک هفته برای این موضوع مناسب عنوان شده است. گزارش شده است که کنتراسپتیوهای خوراکی باعث کاهش اثر کاهنده فشار خون این دارو می شوند. مصرف توام دیگوکسین یا دیگر مشتقات دیژیتالیس منجر به برادی کاردی شدید می گردد. دیورتیک های تیازیدی و دیگر داروهای ضد فشار خون و لوودوپا باعث افزایش اثر ضد فشار خونی گوانیتیدین می گردند. در افراد تحت درمان با این دارو، الکل باعث افت فشار خون ارتوستاتیک می شود.




اشکال داروئي











ف

[ghazal_68]

توصيه‌های دارويی در روزهای پايانی سال
توصيه‌های دارويی در روزهای پايانی سال

[Only registered and activated users can see links] ([Only registered and activated users can see links])






مصرف داروهای تاریخ گذشته نه تنها تاثیری بر بهبود بیماری ندارد بلكه باعث بروز عوارضی می‌شود كه شخص را مستعد ابتلا به سرطان می‌كند.
داروهای تاریخ گذشته را دور بریزید، مصرف این داروها نه تنها تاثیری بر بهبود بیماری ندارد بلكه باعث بروز عوارضی می‌شود كه در دیر هنگام شخص را مستعد ابتلا به سرطان می‌كند.

به گزارش خبرنگار واحد مرکزی خبر در توصیه‌های بهداشتی روزهای پایانی سال به خانم‌ها توصیه می‌شود، وقتی در خانه تكانی با كیسه‌های پر از قرص و كپسول یا شیشه‌های شربت نیمه مصرف شده مواجه می‌شوند، داروهایی كه تاریخ انقضای آنها گذشته است، دور بریزند و تاریخ مصرف پمادها و كرم‌های موضعی را نیز كنترل كنند.

در این شرایط به خانم‌ها توصیه می‌شود شربت‌ها را در فاضلاب خالی كنند و شیشه‌های آن را دور بریزند همچنین دقت كنند قطره‌های چشمی كه از باز شدن آنها حداقل یك ماه گذشته است دیگر استریل نیستند و باید دور ریخته شوند.

به خانم‌ها توصیه می‌شود آمپول‌ها و سرنگ‌های تاریخ گذشته را هم در كیسه‌های زباله‌ای كه جنس محكمی دارند، بریزند و معدوم كنند.

در ضمن خانواده‌ها می‌توانند داروهایی كه تاریخ انقضاء آنها فرا نرسیده است ولی استفاده‌ای در منزل ندارد، به مراكز دارویی جمعیت هلال احمر برای استفاده دیگر هموطنان اهدا كنند.

بنابر دستور وزارت بهداشت، داروخانه‌های سطح شهر از پس گرفتن داروهایی که قبلا، چه به صورت آزاد و چه با دفترچه بیمه فروخته شده‌اند، معذورند.

همچنین به خانواده‌ها توصیه می‌شود اگر دارویی را به صورت مرتب مصرف می‌كنند، مطمئن شوند دارو را به مقدار مصرف تا پایان تعطیلات و هنگام سفر در اختیار دارند چون بسیاری از داروها مانند داروهای ضد تشنج، داروهای بیماریهای قلبی، داروهای ضد افسردگی و اختلالات روانی، داروهای ضد دیابت و چربی خون و برخی داروهای مسكن و همچنین آنتی بیوتیك‌ها باید در زمان معین مصرف شوند و قطع ناگهانی این داروها، خطرناك است.

بیماران مبتلا به فشار خون بالا هم دقت كنند كه دستگاه فشار سنج و داروهای مصرفی خود را همواره همراه داشته باشند و از مصرف مواد غذایی حاوی نمک مانند آجیل و تنقلات و مواد غذایی چرب خودداری كنند.

همراه داشتن جعبه كمك‌های اولیه به ویژه برای خانواده هایی كه فرزند خردسال دارند، همچنین همراه داشتن دماسنج و داروهای بدون نسخه مانند شربت تب بر، شربت سرماخوردگی، قطره یا شربت‌ها و داروهای ویتامین كه به كودك داده می‌شود در طی سفر ضروری است.

در نهایت جایی داخل كیف خود یادداشت كنید كارشناسان دارویی وزارت بهداشت با شماره تلفن شبانه روزی 09646 به سوال‌های شما در باره نحوه مصرف داروها، عوارض، شیوه نگهداری برخی از داروها و همچنین اقدامات ضروری به هنگام بروز مسمومیت‌های دارویی پاسخ می‌دهند.

[ghazal_68]

خواص دارويي فندق
فندق درختچه اي است به ارتفاع تقرباً 2 متر كه برگ هاي آن پهن و نوك تيز است. فندق داراي پوششي سبز رنگ بوده كه پس از خشك شدن تدريجاً از آن جدا مي گردد.
مغز فندق در حدود 60 درصد روغن دارد كه به رنگ رزد روشن بوده و داراي طعم ملايم و بوي مطبوعي مي باشد.
از روغن فندق در تغذيه، عطر سازي و نقاشي استفاده مي شود. مغز فندق مقدار زيادي فسفر دارد.
فندق داراي خواص زيادي است و داراي پروتئين، مواد چرب، كلسيم، فسفر و پتاسيم مي باشد. فندق گرم و خشك است و براي بيماري قند مفيد است.
اين دانه روغني براي تقويت بدن، روده و معده، سرفه، درد سينه و كبد مفيد است. سموم را از بدن ([Only registered and activated users can see links]) خارج كرده و براي ريزش مو و سوزش مجاري ادرار مفيد مي باشد ولي فشار خون ([Only registered and activated users can see links]) را بالا مي برد.
اگر شما فعاليت فكري زيادي داريد بهتر است فندق بخوريد چون به دليل فسفر زياد مغز شما را تقويت مي كند. ولي به خاطر داشته باشيد افراط در خوردن اين دانه روغني باعث نفخ و گاز شكم و استفراغ مي شود. اگر سرد مزاج هستيد بهتر است فندق را با آب و عسل بخوريد و اگر گرم مزاجيد با سكنجبين ميل كنيد.

[ghazal_68]

خواص دارويي كنف
گیاهی بوته مانند و دارای ساقه های پوشیده از خار است منشأ اصلی آن نواحی مختلف آفریقا ذکر شده است از دانه آن روغن خوراکی ([Only registered and activated users can see links]) استخراج و از الیاف آن محصولات مختلف منجله کاغذ گونی و چتائی و ... تهیه می شود.
کنف گیاهی ([Only registered and activated users can see links]) است دو لپه و گلدار یکساله با ریشه های متراکم و عمیق و سفید رنگ ، ساقه این گیاه ([Only registered and activated users can see links]) نسبتاً علفی و اکثراً بدون انشعاب و ارتفاع آن از یک تا 4 متر تغییر می کند. ارتفاع متوسط ساقه کنف بین 4/2 تا 6/3 متر است. برگهای کنف متناوب بادمبرگی نسبتاً بلند، رگبرگهای پنجه ای و برگها ساده یا پنجه ای است که هر دو نوع برگ ممکن است روی یک بوته وجود داشته باشد. برگها دارای لبه های دندانه دار بوده و در سطح برگ و ساقه کرکهای ریزی وجود دارد. گل بصورت منفرد نسبتاً بزرگ در روی ساقه در نقطه بین برگ و ساقه قرار دارد. گل کنف کامل و منظم میباشد. کاسه گل از 5 کاسبرگ که در قاعده کم و بیش به یکدیگر چسبیده اند و جام گل از 5 گلبرگ غالباً متقارن که در قاعده پیوسته هستند تشکیل یافته است. کاسه گل دارای کاسچه (کاسه فرعی) که باریک و معمولاً دارای 8 لوب میباشند. جام گل زرد ولی در وسط بنفش رنگ است و گلبرگهاسه تاچهار برابر بلندتر از کاسبرگها می باشد. نافه که از تعداد بسیاری پرچم تشکیل یافته است. مادگی فوقانی از 5 برچه پیوسته تشکیل یافته و تمکن آن محوری است. تخمدان 5 خانه ای مجزا و در هر خانه دو ردیف تخمک واژگون (آناتروپ) قرار دارد. میوه ([Only registered and activated users can see links]) کنف کپسول لوکولیسید، تخم مرغی شکل، نوک تیز کرک دار و اندازه آنها تقریباً برابر نصف کاسبرگ است. هر کپسول دارای 5 برچه است. که در داخل هر برچه حداقل یک دانه وجود دارد. دانه ها به رنگ سیاه و خاکستری و در داخل هرکپسول حدود 18 تا 20 دانه وجود دارد.این گونه دارای چهار واریته به قرار زیر می باشد :
(1) Hici var. Viridis (2) H.c.var.vulgaris
(3) H.c. var purpurea (4) H.c. var sinplox
از ارقام مهم کنف می توان از کوبا 108 و کوبا 2032 ، کوبانو ، مصری ، اورگلاید ، فلوریدا ، رودزین و سودان تر ادیف نام برد.


نیاز اکولوژیکی

آب و هوا : گیاه ([Only registered and activated users can see links]) برای رشد و نمو و تولید الیاف بذر کافی باید در مناطق گرم و نیمه گرمسیری کشت گردد. کنف در برابر سرما حساس بوده و یخبندان عامل مهم محدود کننده کاشت ، تولید جوانه و رشد آن است. حداقل درجه حرارت برای تولید جوانه کنف حدود 12 درجه سانتی گراد است مناسبترین درجه حرارت برای کنف در طول دوره رشد 25 تا 30 درجه سانتی گراد می باشد در فصل تابستان می تواند گرمای 35 تا 40 درجه را تحمل کرده به رشد خود ادامه دهد.هر گاه کنف در مناطق مرطوب و در زمین هایی که در نزدیکی دریا کاشته شود، رطوبت نسبی 68 تا 82 درصد را تحمل می کند.
کنف گیاهی ([Only registered and activated users can see links]) روز بلند و در مناطقی که روزانه کمتر از 5/12 ساعت روشنایی وجود دارد، بخوبی رشد نکرده با رور نشده و کشت آن موفقیت آمیز نمی باشد. مناطق با ورزش ([Only registered and activated users can see links]) باد شدید برای رشد کنف مناسب نیست زیرا باد شدید علاوه بر تبخیر سریع باعث خوابیدگی (و رس) ساقه ها میشود. کشت کتف بخصوص انواع وحشی آن در زمین های هم سطح دریا تا ارتفاع 1250 متری امکان پذیر است لکن مناسب ترین ارتفاع برای انواع اصلاح شده کنف از سطح دریا حدود 600 متر می باشد.
خاک : خاک محل کشت کنف باید دارای عمق کافی و کاملاً قابل نفوذ و حاصلخیز باشد برای همین زمین های رسی برای کاشت این گیاه ([Only registered and activated users can see links]) مناسب نمی باشند.بهترین خاک برای کاشت کنف زمین های رسی شنی ، شنی رسی لمونی شنی و یا لمونی با مواد ارگانیکی کافی میباشند.
زمین هایی که سفره آب زیرزمینی آنها بالا و بخوبی زه کشی نشده باشند و همچنین زمین های باتلاقی برای کاشت و رشد و نمو کنف مناسب نیستند. کنف نسبت به شوری کم و بیش مقاوم است.

تناوب : کنف گیاهی ([Only registered and activated users can see links]) است که در دوره رشد مواد غذائی زیادی را جذب و زمین را از وجود مواد غذایی ([Only registered and activated users can see links]) بویژه ماده ازته و فسفره نسبتاً ضعیف می نماید. کاشت مداوم یا چند ساله آن در یک زمین سبب بروز بیماریهای گیاهی ([Only registered and activated users can see links]) بخصوص بوته میری شده و موجب نقصان محصول می شود. علاوه بر اینها در مناطقی که کاشت کنف و پنبه رواج دارد چون این دو گیاه ([Only registered and activated users can see links]) از یک تیره هستند و دارای آفات و بیماریهای مشترک می باشند نباید آنها را در تناوب بدنبال هم قرار داد و حتی در یک مزرعه حتی المقدور باید این دو را با فاصله نسبتاً زیاد و دور از یکدیگر کاشت در صورتی که در گردش زراعی کنف بعد از گیاهان ([Only registered and activated users can see links]) تیره حبوبات کاشته شود،تولید الیاف و بذر رضایت بخش خواهد بود.
کنف را می توان در تناوب همراه با گیاهانی مانند حبوبات ، بادام زمینی ، گندم ، ذرت و حتی برنج قرار داده، تناوب دو یا سه ساله بر قرار نمود. در شمال ایران برای تولید کنف اغلب تناوب سه ساله شرح زیر برقرار می گردد:
سال اول: ذرت
سال دوم: حبوبات
سال سوم: کنف.

آماده سازی خاک

زمین کشت کنف باید از لحاظ موادآلی غنی باشد. لذا اگر برای تقویت و اصلاح زمین در سال قبل کود سبز داشته شده باشد باید در اواسط پائیز زمین را شخم زد تا در اثر زیر خاک رفتن کود سبز و پوسیدن آن مواد آلی زمین (هوموس) افزایش یابد یا با اضافه کردن کود دامی پوسیده در پائیز به مقدار 20 تا 30 تن در هکتار آنها با شخم عمیق به زیر خاک برد. عمق این شخم بستگی به عمق خاک زراعتی دارد و حد متوسط آن 20 سانتی متر است در بهار پس از یخبندان و سرما باید زمین را شخم سطحی و یا دیسک زد تا کلوخ ها کاملاً خرد شوند شخم و یا دیسک بهاره باید عمود بر شخم پائیزه باشد در صورت وجود بقایای محصول سال قبل از قبیل ریشه و ساقه یا علف های هرز در سطح زمین بایستی آنها را جمع آوری و از زمین خارج کرده و سپس به تسطیح زمین اقدام نمود.
مواد غذایی ([Only registered and activated users can see links]) مورد نیاز کنف.
برای آنکه کنف محصول کافی تولید نماید با توجه به شرایط آب و هوایی و نوعی که کاشته می شود لازم است از کود های شیمیائی بویژه ازت و فسفر و پتاس به مقدار مورد نیاز استفاده شود.برای استفاده بیشتر گیاه ([Only registered and activated users can see links]) از مواد فسفره و پتاس بهتر است این دوماده را قبل کاشت و به وسیله دیسک در عمق 4 یا 5 سانتی متری خاک قرارداد.لیکن اگر کود ازته (اوره) دردو مرحله و به صورت سرک به زمین اضافه شود نتیجه بهتر خواهد بود. مرحله اول پخش کود ازته همزمان با تنک کردن بوته های اضافی و مرحله دوم 30 روز بعد از مرحله اول است. هر گاه کنف به منظور تولید بذر کاشته شود مصرف بیش از حد مورد نیاز ماده ازته سبب دیرسی گیاه ([Only registered and activated users can see links]) و علفی شدن آن گردیده و به ورس ساقه کمک می کند.در شمال میزان کود شیمیائی به قرار زیر است ازت 100 کیلوگرم در هکتار ، فسفر 60 کیلوگرم در هکتار و پتاس 30 کیلوگرم در هکتار.

کاشت

زمان کاشت باید طوری انتخاب شود که شرایط جوی و خاک از هر نظر برای کاشت و رویش بذر مناسب باشد و برای رسیدن به این هدف تعیین مقدار بذر در هکتار نیز عامل مهمی برای تولید محصول خواهد بود. لذا پس از رفع سرما و افزایش درجه حرارت خاک در بهار هر چه زودتر اقدام به کشت شود زیرا کاشت به موقع دارای مزایای زیر است :
(1) کشت به موقع سبب می گردد که در موقع بارش باران های بهاری جوانه به سرعت از بذر خارج و رشد اولیه آن بهتر انجام می شود.
(2) رشد گیاه ([Only registered and activated users can see links]) تا زمان برداشت کامل شده و مقدار محصول نیز افزایش یابد در مورد ارقامی که نسبت به نور حساسیت کمتری دارند زمان کاشت آنها هر چه زودتر انجام گیرد مرحله تولید گل و رسیدن و در نتیجه برداشت محصول نیز زودتر انجام خواهد شد.
اگر موقع کاشت بذر رطوبت و حرارت خاک کافی و شرایط مناسب باشد بذر کاشته شده پس از 5 تا 6 و حداکثر 8 روز جوانه تولید می نماید از تولید جوانه تا ظهور اولین گل حدود 90 تا 105 روز و از گل دادن تا رسیدن کامل حدود 45 تا 50 روز طول می کشد. زمان کاشت کنف در مازندران از حدود اواخر فروردین تا حدود اواخر اردیبهشت مطابق شرایط جوی تغییر می کند. بهترین زمان کشت کنف در خوزستان ( دزفول) از اوایل اسفند تا اواسط اردیبهشت و در ایرانشهر از اواسط بهمن تا اواخر اسفند ماه است. در ورامین مناسب ترین زمان کاشت از حدود اوایل اردیبهشت تا اواخر خرداد ماه می‌باشد.
مقدار بذر :
مقدار بذر برای هر هکتار تابع عواملی نظیر درجه حرارت محیط در زمان کاشت،نوع زراعت(دیمی یا آبی)،هدف از تولید (تهیه بذر یا الیاف) و همچنین روش کاشت (خطی یا کرتی دستپاش) تغییر می کند.
در کاشت کنف به منظور تهیه الیاف در زراعت های خطی که با ماشین کاشته می‌شود مقدار بذر مورد نیاز حدود 20 تا 25 کیلوگرم در هکتار است و فاصله خطوط کاشت 15 تا20 و گاهی 25 سانتی متر و بین بوته ها 5 سانتی متر می باشد هرگاه منظور از کاشت کنف تولید بذر باشد مقدار بذر مصرفی 10 تا 15 کیلوگرم و فاصله خطوط را باید بین 40 تا 60 سانتی متر و فاصله بوته ها را بین 5 تا 7سانتی متر انتخاب کرد. در زراعت‌های دستپاش مقدار بذر مورد نیاز بیشتر از زراعتهای خطی و حدود 35 تا 40 کیلوگرم در هکتار است.
در زراعتهای خطی که کاشت بوسیله بذر پاش انجام میشود معمولاً بذر را در وسط و یا کناره های خطوط کاشت میکارند. عمق کاشت بذر کنف در شرایط مختلف بین 1 تا 3 سانتی متر تغییر کرده و مناسب ترین آن حدود 2 تا 3 سانتی متر است.
هنگام کاشت برای پیشگیری و از بین بردن پاره ای از بیماریهای بذر زاد بهتر است قبل از کاشت بذر را با سموم سیستمیک و یا سمومی بر مبنای P.C.N.B ضدعفونی نمود.

داشت

داشت،آبیاری تنک کردن،وجین و مبارزه با آفات و بیماریها از ضروریات داغشت می باشد.
آبیاری :
مقدار آب مورد نیاز کنف از زمان کاشت تا رسیدن کامل بستگی به تراکم بوته ها،جنس خاک ، درجه حرارت و رطوبت نسبی محیط و مقدار ریزش باران دارد در مناطقی که حدود 500 تا 750 میلی متر بارندگی سالیانه داشته باشد می توان زراعت دیم کنف را انجام دهد در غیر این‌صورت آبیاری الزامی است. در جنوب ایران به علت شور بودن زمینها بهتر است از کاشت کنف به صورت کرتی اجتناب کرده و این گیاه ([Only registered and activated users can see links]) را به صورت خطی کشت کرد.
تنک کردن و وجین : پس از آنکه رشد اولیه کنف کامل شد و ارتفاع بوته ها حدود 10 تا 12 سانتی متر گردید. بایستی بوته های اضافی را تنک و از بین خارج نمود عمل تنک کردن یا معمولاً با دست انجام میشود پس از پایان آن باید فاصله بوته ها در روی خطوط بین 5 تا 7 سانتی متر و فواصل خطوط در مورد کنف لیفی 20 تا 30 و در مورد کنف بذری 40 تا 60 سانتی متر باشد.برای جلوگیری از رشد علفهای هرز لازم است در 2 تا 3 و حداکثر 4 مرتبه مزرعه را وجین کرد. مناسب ترین وسیله مبارزه استفاده از کولتیواتور است.
آفات و بیماریها :
مهمترین آفات کنف عبارتند از : آفات کرم خاردار ، کارادرینا ، تریپس ، آگروتیس و شته . که سم مورد مصرف برای تریپس ، شته متاسیستوکس 5/1 در هزار میباشد و برای کرم خاردار وکارادرینا و آگروتیس می توان از سم سوین به نسبت 2 کیلو در هکتار استفاده کرد. از دیگر آفات سر پولک (Padagrica mentriesi) میباشد که با سم تیودان می توان با آن مبارزه نمود. آفت دیگر کرم ریشه یا لارو پروانه (Agrotis segetum) که برای مبارزه با آن باید با علف های هرز مبارزه و با لیندین 25 درصد طعمه پاشی نمود.
آفت دیگر کرم ساقه کنف( pyrausta nubilalis )می باشد که با قطع و سوزاندن علفهای هرز اطراف مزرعه در ماههای تیر و مرداد می توان با آن مبارزه نمود.
از بیماریهای مهم کنف عبار تند از :
(1) بیماری پوسیدگی طوقه و ریشه کنف (Fusarium bucharicum) که عامل آن قارچ می باشد که برای مبارزه و پیشگیری آن کارهای زیر ضروری است:
(1) تهیه ارقام مقاوم، (2) رعایت اصول آیش و تناوب. (3) خود داری از کشت در زمین های باتلاقی و یازمین هائی که دارای املاح کلسیم ([Only registered and activated users can see links]) زیاد می باشند. (4) مبارزه شیمیائی که تا حدودی مشکل می باشد.




برداشت

زمان برداشت کنف در گیلان و مازندران از حدود اوایل مهر تا اواخر مهر و در خوزستان و فارس از اوایل تا اواخر آبان ماه و در ورامین اواسط آبان تا اواسط آذر می باشد.
برداشت کنف زمانی باید انجام شود که ساقه کاملاً خشک نشده باشند در غیر اینصورت به علت چسبیدن الیاف به جدار ساقه جدا کردن آنها مشکل و از کیفیت آنها کاسته می شود. جهت مصرف در کارخانجات کاغذسازی موقعی به برداشت کنف اقدام می شود که مقدار محصول خشک ساقه حداکثر و کپسول ها رسیده باشد. اگر کشت کنف برای تهیه بذر باشد می توان در اواخر مرحله زندگی کنف بتدریج که کپسولها می رسند آنها را از ساقه جدا و در محل مناسبی انبار نمود و یا زمان رسیدن دانه ها که حدود 2 ماه پس از ظهور اولین گل در گیاه ([Only registered and activated users can see links]) می باشد ساقه ها را به وسیله ماشین یا اره موتوری و با داس قطع کرده و در دسته های 20 تا 25 کیلوگرمی دسته بندی و در مزرعه در معرض جریان هوا قرار داده تا خشک شوند پس از 2 تا 3 و حداکثر 7 روز آنها را با وسایل مختلف کوبیده و دانه ها را از سایر مواد جدا کرده و در داخل گونی های کنفی ریخته و انبار می کنند. عدم وجود رطوبت و جریان داشتن مناسب هوا در انبار باید رعایت شود.
اگر هدف از کاشت کنف تهیه الیاف باشد معمولاً قبل از آنکه ساقه ها بطور کامل برسند و قبل از چسبیدن الیاف به جدار ساقه برداشت باید انجام گیرد. هنگام برداشت ساقه ها را از ریشه از زمین خارج می کنند در صورتیکه ساقه ها را از نزدیک سطح زمین کف بر نمایند.کیفیت الیاف بهتر می باشد و ریشه ها و گل و لای اطراف ریشه داخل ساقه ها نمی شوند. پس از برداشت برای کاهش رطوبت ساقه و افزایش سرعت تبخیر،ساقه ها را در دسته های کوچک به شکل خاصی در مزرعه به حالت ایستاده قرار می دهند که به آن چاتمه کردن می گویند. پس از چند روز دسته های ساقه را درون حوضچه هائی که در آن ها آب جریان دارد قرار می‌دهند و درجه حرارت آب داخل حوضچه ها باید حدود 30 تا 32 درجه سانتی گراد باشد. عمل تخمیر پوست ([Only registered and activated users can see links]) ساقه توسط میکروارگانیسم های موجود در آب صورت می گیرد.
مدت زمان تخمیر بستگی به درجه حرارت آب داشته و در شرایط مساعد بین 10 تا 20 روز است و در صورت نامساعد بودن شرایط ممکن است تا دو ماه به تعویق بیفتند. پس از پایان عمل تخمیر و جدا کردن الیاف و شستشو دادن و تمیز کردن آنها الیاف را آویزان کرده تا خشک شوند. حدود یک بیستم وزن ساقه ها را الیاف خشک تشکیل می دهد. رنگ معمولی ساقه کنف هیچگونه تاثیری در رنگ الیاف نداشته و در صورتیکه تخمیر و شستشوی آنها دقیق انجام شود الیاف سفید و شفاف حاصل خواهد شد. 3- بیماری لکه دودی کنف 4- بیماری پوسیدگی خاکستری کنف می باشد

[ghazal_68]

بوسپيرون BUSPIRONE

بوسپيرون‌ براي‌ كاهش‌ علايم‌ اختلالات‌ اضطرابي‌ يا درمان‌ كوتاه‌ مدت‌ اضطراب‌ تجويز مي‌شود. اين‌ دارو در مقايسه‌ با ساير داروهاي‌ ضد اضطراب‌ خواب‌آلودگي‌ كمتري‌ ايجاد مي‌كند، ولي‌ يك‌ تا دو هفته‌ طول‌ مي‌كشد تا اثراتش‌ آغاز شود

چگونگي‌ مصرف‌بوسپيرون‌ معمولاً 2 تا 3 نوبت‌ در روز تجويز مي‌شود. بنابراين‌ توجه‌ خاص‌ لازم‌ است‌ تا نوبت‌هاي‌ مصرف‌ دارو فراموش‌ نشود. اين‌ دارو را مي‌توان‌ با يا بدون‌ غذا مصرف‌ كرد. قرص‌هاي‌ آن‌ را در صورت‌ نياز مي‌توان‌ خرد كرد. هيچ‌گاه‌ كمتر يا بيشتر از مقدار تجويز شده‌ مصرف‌ نكنيد. از دستورات‌ پزشكتان‌ به‌ دقت‌ پيروي‌ كنيد. اگر يك‌ نوبت‌ را فراموش‌ كرديد، به‌ مجردي‌ كه‌ به‌ ياد آوريد، مصرفش‌ كنيد. اگر تقريباً موقع‌ نوبت‌ بعدي‌ رسيده‌ است‌، نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها كرده‌، به‌ برنامه‌ منظم‌ دارويي‌تان‌ باز گرديد. مقدار دارو را دو برابر نكنيد
هشدارها و عوارض‌ جانبي‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ بروز هر يك‌ از علايم‌ زير مصرف‌ بوسپيرون‌ را قطع‌ كرده‌، با پزشكتان‌ تماس‌ بگيريد: گيجي‌ يا افت‌ قواي‌ ذهني‌؛ گلو درد يا تب‌؛ ضعف‌ عضلاني‌؛ انقباضات‌ غيرارادي‌، احساس‌ گزگز، درد يا بي‌حسي‌ در دست‌ها يا پاها؛ خواب‌آلودگي‌ شديد؛ تهوع‌ و استفراغ‌؛ انقباض‌ مردمك‌ها. علايم‌ زير ممكن‌ است‌ رخ‌ دهند ولي‌ فقط‌ در صورتي‌ كه‌ مشكل‌ساز شوند بايد با پزشك‌ در ميان‌ گذاشته‌ شوند: سرگيجه‌ يا سياهي‌ رفتن‌ چشم‌، خشكي‌ دهان‌، سردرد، تهوع‌، بي‌قراري‌، زنگ‌زدن‌ گوش‌، بي‌خوابي‌، يا روياهاي‌ غيرطبيعي‌
موارد احتياط‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ وجود هريك‌ از موارد زير پيش‌ از مصرف‌ بوسپيرون‌، پزشكتان‌ را مطلع‌ سازيد:
حساسيت‌ به‌ بوسپيرون‌.
بارداري‌ يا شيردهي‌.
مصرف‌ داروهاي‌ ديگر، به‌ويژه‌ الكل‌، يا ديگر داروهايي‌ كه‌ دستگاه‌ اعصاب‌ مركزي‌ را كند مي‌كنند (آرامبخش‌ها، ضد افسردگي‌ها يا ضد تشنج‌ها)؛ ديگوكسين‌؛ مهاركننده‌هاي‌ مونوآمين‌اكسيداز (فورازوليدون‌؛ پروكاربازين‌، يا سلژيلين‌).
مصرف‌ داروهاي‌ گياهي‌ يا ديگر داروهاي‌ فرعي‌ براي‌ درمان‌ اضطراب‌، اختلال‌ خواب‌، يا افسردگي‌
سابقه‌ يا ابتلا به‌ سوءمصرف‌ موادمخدر و يا بيماري‌ كليوي‌ يا كبدي‌
هنگام‌ مصرف‌ بوسپيرون‌ توصيه‌ مي‌شود ([Only registered and activated users can see links])به‌طور منظم‌ به‌ پزشكتان‌ مراجعه‌ كنيد تا بهبودتان‌ را زيرنظر داشته‌ باشد.
تا پيش‌ از مشخص‌ شدن‌ واكنش‌ بدنتان‌ نسبت‌ به‌ اين‌ دارو در هنگام‌ رانندگي‌ و كار با وسايل‌ خطرناك‌ احتياط‌ كنيد. اين‌ دارو در برخي‌ افراد موج‌ خواب‌آلودگي‌ و كاهش‌ هوشياري‌ مي‌شود.
اگر مشكوك‌ به‌ مصرف‌ بيش‌ از حد بوديد، تقاضاي‌ كمك‌ پزشكي‌ كنيد.
اگر دچار افكار يا احساسات‌ عجيب‌ شديد با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد.
يك‌ برگه‌ شناسايي‌ پزشكي‌ همراه‌ داشته‌ باشيد كه‌ نشان‌ دهد بوسپيرون‌ مصرف‌ مي‌كنيد.
بوسپيرون‌ را دور از دسترس‌ كودكان‌، و دور از گرما، نور مستقيم‌، و حرارت‌ مرطوب‌ نگه‌ داريد و در اين‌ شرايط‌ بوسپيرون‌ فاسد مي‌شود).
بوسپيرون‌ تاريخ‌ مصرف‌ گذشته‌ را دور از دسترس‌ كودكان‌ در توالت‌ دور بريزيد.
هنگام‌ مصرف‌ بوسپيرون‌ نبايد ([Only registered and activated users can see links])الكل‌ بنوشيد.
بدون‌ مشورت‌ با پزشكتان‌ هيچ‌ دارويي‌ براي‌ خواب‌، اضطراب‌، يا افسردگي‌ مصرف‌ كنيد.

[ghazal_68]

پاروكستين PAROXETINE

پاروكستين‌ يك‌ داروي‌ ضد افسردگي‌ است‌. اين‌ دارو براي‌ كاهش‌ علايم‌ افسردگي‌ نظير تغييرات‌ اشتها، تغييرات‌ در الگوي‌ خواب‌، تشويش‌ و اضطراب‌، از دست‌دادن‌ كشش‌ و تمايل‌ به‌ فعاليت‌هاي‌ روزمره‌، كاهش‌ ميل‌ جنسي‌، تفكر كُند يا اختلال‌ در تمركز، يا افكار خودكشي‌ يا اقدام‌ به‌ خودكشي‌، تجويز مي‌شود. پاروكستين‌ يك‌ مهاركننده‌ بازجذب‌ سروتونين‌ است‌
.چگونگي‌ مصرف‌ ([Only registered and activated users can see links])پاروكستين‌ روزي‌ يك‌ نوبت‌ مصرف‌ مي‌شود. اين‌ دارو را مي‌توان‌ صبح‌ قبل‌ از هر كاري‌ (تا فراموش‌ نكنيد) يا شب‌ پيش‌ از خوابيدن‌ مصرف‌ نمود. هيچ‌گاه‌ كمتر يا بيشتر از مقدار تجويز شده‌ مصرف‌ نكنيد. از دستورات‌ پزشكتان‌ به‌ دقت‌ پيروي‌ كنيد. براي‌ جلوگيري‌ از ناراحت‌ كردن‌ معده‌ مي‌توانيد دارو را با غذا بخوريد. اگر يك‌ نوبت‌ را فراموش‌ كرديد، اگر حداكثر تا يك‌ ساعت‌ بعد آن‌ را به‌ ياد آوريد مصرفش‌ كنيد؛ در غير اين‌ صورت‌ نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها كرده‌، به‌ برنامه‌ دارويي‌ معمولتان‌ بازگرديد.
هشدارها و عوارض‌ جانبي‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ بروز هر يك‌ از علايم‌ نادر ولي‌ جدي‌ زير، مصرف‌ پاروكستين‌ را قطع‌ كرده‌ با پزشكتان‌ تماس‌ بگيريد؛ ضعف‌ يا درد عضلاني‌؛ بثورات‌ جلدي‌ يا كهير؛ تشويش‌؛ كاهش‌ در حركات‌ بدن‌؛ مشكل‌ در صحبت‌ كردن‌؛ ناتواني‌ در حركت‌ دادن‌ چشم‌ها؛ فقدان‌ انرژي‌؛ افزايش‌ تعريق‌؛ تشنگي‌ شديد؛ اسهال‌؛ تغييرات‌ خلقي‌ يا رفتاري‌؛ ضربان‌ قلب‌ بسيار تند؛ يا احساس‌ خارج‌ از كنترل‌ بودن‌. علايم‌ زير ممكن‌ است‌ رخ‌ دهند، ولي‌ فقط‌ اگر مشكل‌ساز شدند نياز است‌ با پزشك‌ درميان‌ گذاشته‌ شوند: اضطراب‌، تشويش‌، خواب‌آلودگي‌، خشكي‌ دهان‌، تهوع‌، اضطراب‌، ضربان‌ قلب‌ تند يا نامنظم‌، مشكل‌ در به‌ خواب‌ رفتن‌، مشكل‌ در ادرار كردن‌، كاهش‌ ميل‌ يا توانايي‌ جنسي‌، احساس‌ گرما يا حرارت‌، برافروختگي‌ يا قرمزي‌ پوست‌، افزايش‌ يا كاهش‌ اشتها، افزايش‌ يا كاهش‌ وزن‌
موارد احتياط‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ وجود هريك‌ از موارد زير پيش‌ از مصرف‌ پاروكستين‌، پزشكتان‌ را مطلع‌ سازيد:
حساسيت‌ به‌ پاروكستين‌ يا ديگر مهاركننده‌هاي‌ بازجذب‌ سروتونين‌
بارداري‌ يا شيردهي‌
مصرف‌ داروهاي‌ ديگر، به‌ ويژه‌ ضد انعقادهاي‌ خوراكي‌ (وارفارين‌)، الكل‌، مسكن‌هاي‌ تجويز شده‌ توسط‌ پزشك‌، آرامبخش‌ها، داروهاي‌ ضد افسردگي‌، شل‌كننده‌هاي‌ عضلاني‌، داروهاي‌ ضد تشنج‌، يا مهاركننده‌هاي‌ مونوآمين‌ اكسيداز نظير فورازوليدون‌، ايزوكربوكسازيد، فنلزين‌، پروكاربازين‌، سلژيلين‌، يا ترانيل‌ سيپرومين‌. مصرف‌ پاروكستين‌ در حالي‌ كه‌ همزمان‌ مهاركننده‌هاي‌ مونوآمين‌ اكسيداز مصرف‌ مي‌كنيد يا كمتر از 2 هفته‌ است‌ كه‌ مصرف‌ چنين‌ داروهايي‌ را قطع‌ كرده‌ايد، ممكن‌ است‌ موجب‌ گيجي‌، افزايش‌ ناگهاني‌ دماي‌ بدن‌، افزاش‌ شديد فشارخون‌، و بروز تشنج‌ شود.
سابقه‌ يا ابتلا به‌ بيماري‌هاي‌ كليوي‌ يا كبدي‌ يا دچار سوءمصرف‌ مواد.
هنگام‌ مصرف‌ پاروكستين‌ توصيه‌ مي‌شود ([Only registered and activated users can see links])به‌طور منظم‌ به‌ پزشكتان‌ مراجعه‌ كنيد تا بهبودتان‌ را زيرنظر داشته‌ باشد. ممكن‌ است‌ تا 4 هفته‌ طول‌ بكشد تا اثر دارو ظاهر شود و به‌ حداكثر برسد؛ ممكن‌ است‌ بخواهيد در طي‌ اين‌ مدت‌ پزشكتان‌ را ملاقات‌ كنيد.
تا مشخص‌ شدن‌ پاسخ‌ بدنتان‌ به‌ اين‌ دارو، هنگام‌ رانندگي‌ يا كار با وسايل‌ خطرناك‌ احتياط‌ كنيد. اين‌ دارو در برخي‌ افراد موجب‌ خواب‌آلودگي‌ و كاهش‌ سطح‌ هوشياري‌ مي‌شود.
براي‌ تسكين‌ خشكي‌ دهان‌ از آدامس‌ يا آب‌نبات‌هاي‌ بدون‌ قند استفاده‌ كنيد يا چند جرعه‌ آب‌ بنوشيد. اگر اين‌ مشكل‌ بيش‌ از 2 هفته‌ ادامه‌ پيدا كرد با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد.
از حالت‌ خوابيده‌ به‌ نشسته‌ يا ايستاده‌ و نشسته‌ به‌ ايستاده‌ به‌ آرامي‌ تغيير وضعيت‌ دهيد؛ در غير اين‌ صورت‌ ممكن‌ است‌ دچار سرگيجه‌ و سياهي‌ رفتن‌ چشم‌ شويد.
يك‌ برگه‌ شناسايي‌ پزشكي‌ كه‌ نشان‌ دهد پاروكستين‌ مصرف‌ مي‌كنيد، همراه‌ داشته‌ باشيد.
پاروكستين‌ را دور از دسترس‌ كودكان‌، و دور از گرما، نور مستقيم‌ و حرارت‌ مرطوب‌ نگهداري‌ كنيد (در اين‌ شرايط‌ پاروكستين‌ فاسد مي‌شود).
پاروكستين‌ تاريخ‌ مصرف‌ گذشته‌ را دور از دسترس‌ كودكان‌ در توالت‌ دور بريزيد.
هنگام‌ مصرف‌ پاروكستين‌ نبايد ([Only registered and activated users can see links])نوشابه‌هاي‌ الكل‌ بنوشيد يا از داروهاي‌ آرامبخش‌ ديگري‌ استفاده‌ كنيد.

[ghazal_68]

پروپرانولول PROPRANOLOL

پروپرانولول‌ به‌ علل‌ گوناگوني‌ مثل‌ كاهش‌ فشارخون‌؛ تسكين‌ درد قلبي‌؛ پيشگيري‌ از سردردهاي‌ ميگرني‌؛ و درمان‌ بي‌نظمي‌ ضربان‌ قلب‌ تجويز مي‌شود. همچنين‌ براي‌ جلوگيري‌ از دومين‌ حمله‌ قلبي‌ در افرادي‌ كه‌ يك‌ بار دچار قلبي‌ شده‌اند، كاربرد دارد. ممكن‌ است‌ در شرايط‌ ديگري‌ نيز پزشكتان‌ اين‌ دارو را برايتان‌ تجويز كند. به‌ همين‌ علت‌ آن‌ را را يك‌ مسدودكننده‌ بتا مي‌شناسند. با مسدودكردن‌ اين‌ تكانه‌ها، به‌ قلب‌ كمك‌ مي‌كند تا منظم‌تر و مؤثرتر بزند و در نتيجه‌ بار كاري‌ قلب‌ كاهش‌ يابد.
چگونگي‌ مصرف‌ ([Only registered and activated users can see links])مقادير متفاوتي‌ از پروپرانولول‌ براي‌ علل‌ مختلف‌ تجويز مي‌شود. شكل‌ طولاني‌ اثر پروپرانولول‌ معمولاً روزي‌ يك‌ بار مصرف‌ مي‌شود. مهم‌ است‌ كه‌ دارو را هر روز ساعت‌ معيني‌ بخوريد. معمولاً بهتر است‌ دارو را صبح‌ پيش‌ از صبحانه‌ مصرف‌ كنيد تا فراموش‌ نكنيد. پروپرانولول‌ را مي‌توان‌ با يا بدون‌ غذا مصرف‌ كرد. هر روز پيش‌ از خوردن‌ پروپرانولول‌ نبضتان‌ را بشماريد و فشارتان‌ را اندازه‌ بگيريد اگر كمتر از 60 در دقيقه‌ بود، يا فشار سيستولي‌ (عدد بالايي‌) كمتر از 90 ميلي‌متر جيوه‌ بود، پيش‌ از خوردن‌ داروي‌ آن‌ روز با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد. هيچگاه‌ بيشتر از مقدار تجويز شده‌ مصرف‌ نكنيد. از دستورات‌ پزشكتان‌ به‌ دقت‌ پيروي‌ كنيد. اگر يك‌ نوبت‌ را فراموش‌ كرديد، به‌ مجردي‌ كه‌ به‌ ياد آورديد مصرفش‌ كنيد. البته‌ اگر كمتر از 8 ساعت‌ تا نوبت‌ بعدي‌ مصرف‌ دارو رسيده‌ است‌، نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها كرده‌، به‌ برنامه‌ منظم‌ دارويي‌تان‌ بازگرديد. اگر بيش‌ از يك‌ نوبت‌ در روز پروپرانولول‌ مصرف‌ مي‌كنيد، اگر تقريباً موقع‌ نوبت‌ بعدي‌ مصرف‌ دارو رسيده‌ است‌، نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را مصرف‌ نكنيد. مقدار دارو را دو برابر نكنيد و دارو را بدون‌ هماهنگي‌ با پزشكتان‌ قطع‌ نكنيد. با قطع‌ مصرف‌ پروپرانولول‌ ممكن‌ است‌ در معرض‌ خطر يك‌ حمله‌ قلبي‌ باشيد. در اكثر مواردي‌ كه‌ پروپرانولول‌ تجويز مي‌شود، بيماري‌ را مهار مي‌كند و نه‌ درمان‌. و اين‌ بدين‌ معناست‌ كه‌ ممكن‌ است‌ لازم‌ باشد چندين‌ سال‌ يا تا پايان‌ زندگي‌ آن‌ را مصرف‌ كنيد.
هشدارها و عوارض‌ جانبي‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ بروز هر يك‌ از علايم‌ نادر ولي‌ جدي‌ زير، مصرف‌ آتنولول‌ را قطع‌ كرده‌، با پزشكتان‌ تماس‌ بگيريد: اشكال‌ در تنفس‌ تنگي‌ نفس‌، يا خس‌خس‌ سينه‌؛ سرد شدن‌ كف‌ دست‌ و پا؛ ضربان‌ قلب‌ زير60 در دقيقه‌؛ سرگيجه‌ يا سياهي‌ رفتن‌ چشم‌ در هنگام‌ بلند شدن‌ از حالت‌ خوابيده‌ با نشسته‌ با تورم‌ دست‌ها و پاها يا افزايش‌ وزن‌ ناگهاني‌ (1/5 كيلو در 48-28 ساعت‌)؛ افسردگي‌، گيجي‌، يا توهم‌ (شنيدن‌، ديدن‌، يا احساس‌ چيزهايي‌ كه‌ وجود ندارند)؛ درد قفسه‌ سينه‌، مفاصل‌ يا كمر؛ تب‌؛ گلودرد؛ بثورات‌ جلدي‌؛ يا هرگونه‌ كبودي‌ كه‌ يا خونريزي‌ غيرعادي‌. نشانه‌هاي‌ زير تا هنگام‌ عادت‌ كردن‌ بدنتان‌ با دارو ممكن‌ است‌ مشاهده‌ شوند: خواب‌ آلودگي‌، خستگي‌، مشكل‌ در خوابيدن‌، اضطراب‌، يبوست‌ يا اسهال‌، كابوس‌، يا كاهش‌ توانايي‌ جنسي‌، اگر اين‌ علايم‌ ادامه‌ يافتند يا مشكل‌ ساز شدند، وضعيت‌ را با پزشكتان‌ در ميان‌ بگذاريد.
موارد احتياط‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ وجود هريك‌ از موارد زير پيش‌ از مصرف‌ آتنولول‌، پزشكتان‌ را مطلع‌ سازيد:
حساسيت‌ به‌ آتنولول‌ يا ديگر داروهاي‌ مسدودكننده‌ بتا
بارداري‌ يا شيردهي‌
مصرف‌ داروهاي‌ ديگر، به‌ ويژه‌ تزريقات‌ حساسيت‌زدايي‌، كافئين‌، داروهاي‌ آسم‌ (آمينوفيلين‌، ديفيلين‌، اكستريفيلين‌، تئوفيلين‌)، داروهاي‌ ديابت‌ (انسولين‌، داروهاي‌ خوراكي‌ پايين‌آورنده‌ قند)، ديگر داروهاي‌ كاهنده‌ فشار خون‌ (مسدود كننده‌هاي‌ كانال‌هاي‌ كلسيمي‌، كلونيدين‌، گوانابنز)، كوكائين‌، يا مهاركننده‌هاي‌ مونوآمين‌اكسيداز (فورازوليدون‌، ايزوكاربوكسازيد، فنلزين‌، سلجيلين‌، ترانيل‌ سيپرومين‌، پروكاربازين‌).
سابقه‌ يا ابتلا به‌ حساسيت‌، آسم‌، يا آمفي‌زم‌؛ مشكلات‌ احتقاني‌ قلب‌؛ بيماري‌ قند؛ پركاري‌ تيروييد؛ افسردگي‌؛ يا بيماري‌هاي‌ كليوي‌ يا كبدي‌. اگر بيماري‌ قند داريد، پروپرانولول‌ ممكن‌ است‌ قند خون‌ شما را افزايش‌ دهد و نيز ممكن‌ است‌ علايم‌ افت‌ قند خون‌ را مخفي‌ كند. اگر دچار حساسيت‌ باشيد با مصرف‌ پروپرانولول‌ واكنش‌هاي‌ حساسيتي‌تان‌ ممكن‌ است‌ تشديد شود.
هنگام‌ مصرف‌ پروپرانولول‌ توصيه‌ مي‌شود ([Only registered and activated users can see links])به‌ طور منظم‌ به‌ پزشكتان‌ مراجعه‌ كنيد تا بهبوديتان‌ را زير نظر داشته‌باشيد.
در مورد ميزان‌ فعاليت‌ قابل‌ قبول‌ براساس‌، وضعيت‌ بدني‌تان‌ با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد. پروپرانولول‌ ممكن‌ است‌ درد قفسه‌ سينه‌ را كاهش‌ دهد يا از آن‌ جلوگيري‌ كند و در نتيجه‌ باعث‌ شود تا از آن‌ حد كه‌ برايتان‌ بي‌خطر است‌ فعال‌تر باشيد. كه‌ اين‌ خود موجب‌ درد قفسه‌ سينه‌ و علايم‌ جدي‌ ديگر مي‌شود.
وزن‌تان‌ را نسبت‌ به‌ قد و استخوان‌بندي‌تان‌ در يك‌ محدوده‌ مناسب‌ نگه‌ داريد. در صورت‌ نياز براي‌ كاهش‌ وزن‌ از پزشكتان‌ كمك‌ بگيريد.
اگر براي‌ كاهش‌ فشار خون‌ پروپرانولول‌ مصرف‌ مي‌كنيد، مصرف‌ سديم‌ (نمك‌) خود را محدود كنيد. از پزشكتان‌ درخواست‌ كنيد دستورات‌ تغذيه‌اي‌ در اختيارتان‌ بگذارد يا شما را به‌ يك‌ متخصص‌ تغذيه‌ معرفي‌ كند.
اگر سيگاري‌ هستيد، سيگار را ترك‌ كنيد، از پزشكتان‌ بخواهيد شما را به‌ يك‌ مشاور يا گروه‌ ترك‌ سيگار معرف‌ كند.
الكل‌ ننوشيد.
از وضعيت‌ خوابيده‌ به‌ نشسته‌ يا ايستاده‌ و يا از حالت‌ نشسته‌ به‌ ايستاده‌ آرام‌ تغيير وضعيت‌ دهيد تا دچار سرگيجه‌، سياهي‌ رفتن‌ چشم‌ يا غش‌ نشويد.
در هواي‌ سرد لباس‌ گرم‌تر بپوشيد، چرا كه‌ پروپرانولول‌ ممكن‌ است‌ شما را به‌ سرما حساس‌تر كند.
قرص‌هاي‌ طولاني‌ رهش‌ را يكجا ببلعيد؛ آن‌ها را نشكنيد يا خرد نكنيد.
قرص‌هاي‌ معمولي‌ را در صورت‌ مشكل‌ در بلع‌ مي‌توانيد خرد كرده‌ و با نصف‌ قاشق‌ مربا يا پودينگ‌ مخلوط‌ كنيد.
محلول‌ خوراكي‌ را با مقداري‌ نوشيدني‌ يا غذاي‌ نيمه‌ جامد مخلوط‌ كرده‌، سپس‌ استفاده‌ كنيد.
براي‌ روزهاي‌ تعطيل‌ مقداركافي‌ دارو در دسترس‌ داشته‌ باشيد.
يك‌ برگه‌ شناسايي‌ پزشكي‌ كه‌ نشان‌ دهد پروپرانولول‌ مصرف‌ مي‌كنيد به‌ همراه‌ داشته‌ باشيد.
پزشكان‌ ديگر را از اينكه‌ پروپرانولول‌ مصرف‌ مي‌كنيد مطلع‌ سازيد؛ زيرا ممكن‌ است‌ بر روي‌ برخي‌ آزمون‌هاي‌ آزمايشگاهي‌ اثر بگذارد يا موجب‌ بروز واكنش‌ به‌ دنبال‌ تزريقات‌ مربوط‌ به‌ حساسيت‌زدايي‌ شود.
پروپرانولول‌ را دور از دسترس‌ كودكان‌، و دور از گرما، نورمستقيم‌، و حرارت‌ مرطوب‌ نگه‌ داريد (در اين‌ شرايط‌ پروپرانولول‌ فاسد مي‌شود).
هنگام‌ مصرف‌ پروپرانولول‌ نبايد ([Only registered and activated users can see links])تا مشخص‌شدن‌ پاسخ‌ بدنتان‌ به‌ دارو رانندگي‌ كنيد يا با وسايل‌ خطرناك‌ كار كنيد. اگر خواب‌آلودگي‌ يا سرگيجه‌ مشكل‌ ساز شد، با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد.
بدون‌ مشورت‌ با پزشكتان‌ دارويي‌ مصرف‌ كنيد؛ به‌ ويژه‌ داروهاي‌ محرك‌ و داروهاي‌ سرفه‌ يا سرماخوردگي‌ كه‌ بدون‌ تجويز پزشك‌ قابل‌ تهيه‌ هستند.

[ghazal_68]

پنتوكسيفيلين PENTOXIFYLLINE

پنتوكسيفيلين‌ براي‌ درمان‌ بيماري‌ عروق‌ محيطي‌ تجويز مي‌شود. اين‌ دارو درد شبه‌ اسپاسم‌ در ماهيچه‌هاي‌ ساق‌ پا را كه‌ در اثر خونرساني‌ ضعيف‌ به‌ ماهيچه‌هاي‌ پا ايجاد مي‌شود، كاهش‌ مي‌دهد. ممكن‌ است‌ چند هفته‌ طول‌ بكشد تا اثرات‌ پنتوكسيفيلين‌ ظاهر شود. باوجوديكه‌ اين‌ دارو علايم‌ بيماري‌ را كاهش‌ مي‌دهد، اما جايگزيني‌ براي‌ هرگونه‌ مداخلات‌ جراحي‌ لازم‌ مثل‌ باي‌پس‌ يا برداشتن‌ انسداد شرياني‌ نمي‌باشد.
چگونگي‌ مصرف‌ ([Only registered and activated users can see links])پنتوكسيفيلي� �‌ معمولاً روزي‌ 3 نوبت‌ آنهم‌ همراه‌ غذا (براي‌ جلوگيري‌ از ناراحتي‌ معده‌) مصرف‌ مي‌شود. قرص‌ها را درسته‌ ببلعيد؛ آن‌ها را نشكنيد، خرد نكنيد و نجويد. مهم‌ است‌ كه‌ دارو هر روز رأس‌ ساعت‌ معيني‌ مصرف‌ شود. هيچگاه‌ بيشتر از مقدار تجويز شده‌ مصرف‌ نكنيد. از دستورات‌ پزشكتان‌ به‌ دقت‌ پيروي‌ كنيد. اگر يك‌ نوبت‌ را فراموش‌ كرديد ، به‌ مجردي‌ كه‌ آن‌ را به‌ ياد آورديد مصرفش‌ كنيد. اگر تقريباً موقع‌ نوبت‌ بعدي‌ رسيده‌است‌، نوبت‌ را فراموش‌ شده‌ را رها كرده‌، به‌ برنامه‌ دارويي‌ معمولتان‌ بازگرديد. مقدار دارو را دو برابر نكنيد.
هشدارها و عوارض‌ جانبي‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ بروز هريك‌ از علايم‌ زير مصرف‌ پنتوكسيفيلين‌ را قطع‌ كرده‌، با پزشكتان‌ تماس‌ بگيريد: بي‌نظمي‌ ضربان‌ قلب‌، درد قفسه‌ سينه‌، خواب‌آلودگي‌، گرگرفتگي‌، غش‌، تشويش‌ شديد، يا تشنج‌. علايمي‌ كه‌ ممكن‌ است‌ رخ‌ دهند ولي‌ فقط‌ اگر مشكل‌ ساز شوند نياز است‌ به‌ اطلاع‌ پزشك‌ برسند عبارتند از: سرگيجه‌، سردرد، تهوع‌ يا استفراغ‌، يا احساس‌ ناراحتي‌ در معده‌.
موارد احتياط‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ وجود هريك‌ از موارد زير پيش‌ از مصرف‌ پنتوكسيفيلين‌، پزشكتان‌ را مطلع‌ سازيد:
حساسيت‌ به‌ پنتوكسيفيلين‌ يا داروهاي‌ ديگر.
بارداري‌ يا شيردهي‌.
مصرف‌ داروهاي‌ ديگر، به‌ ويژه‌ ضدانعقاد (رقيق‌ كننده‌هاي‌ خون‌ نظير وارفارين‌)؛ داروهاي‌ ضدپلاكتي‌ (ديپيريدامول‌)؛ سايمتيدين‌؛ داروهاي‌ ضدالتهابي‌ غيراستروئيدي‌ (مثل‌ ديفلونيزال‌، فنوپروفن‌، ايندومتاسين‌، مفتاميك‌ اسيد، فنيل‌ بوتازون‌، و سولينداك‌)؛ داروهاي‌ ضد تشنج‌ (ديوالپروئكس‌، والپروئيك‌اسيد)؛ يا گشادكننده‌هاي‌ برونشي‌ (گزانتين‌ها)
سابقه‌ يا ابتلا به‌ هر مشكل‌ بدني‌ كه‌ با افزايش‌ خطر خونريزي‌ همراه‌ باشد، يا بيماري‌هاي‌ كليوي‌ يا كبدي‌
عادت‌ به‌ مصرف‌ توتون‌ يا تنباكو. نيكوتين‌ رگ‌هاي‌ خوني‌ را تنگ‌ مي‌كند، بنابراين‌ مشكلي‌ را كه‌ به‌ خاطرش‌ پنتوكسيفيلين‌ تجويز شده‌ بدتر خواهد كرد.
هنگام‌ مصرف‌ پنتوكسيفيلين‌ توصيه‌ مي‌شود ([Only registered and activated users can see links])به‌ طور منظم‌ به‌ پزشكتان‌ مراجعه‌ كنيد تا بهبودتان‌ را زيرنظر داشته‌ باشد.
پيش‌ از مصرف‌ هر نوع‌ دارويي‌ اعم‌ از داروهاي‌ مجاز بدون‌ نسخه‌، ويتامين‌ها و داروهاي‌ گياهي‌، با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد.
يك‌ برگ‌ شناسايي‌ پزشكي‌ همراه‌ داشته‌ باشيد كه‌ نشان‌ دهد پنتوكسيفيلين‌ مصرف‌ مي‌كنيد.
پنتوكسيفيلين‌ را دور از دسترس‌ كودكان‌، دور از گرما، نور مستقيم‌، و حرارت‌ مرطوب‌ نگهداري‌ كنيد (پنتوكسيفيلين‌ در اين‌ شرايط‌ فاسد مي‌شود).
پنتوكسيفيلين‌ تاريخ‌ مصرف‌ گذشته‌ را دور از دسترس‌ كودكان‌ در توالت‌ دور بريزيد.
هنگام‌ مصرف‌ پنتوكسيفيلين‌ نبايد ([Only registered and activated users can see links])سيگار بكشيد. نيكوتين‌ رگ‌هاي‌ خوني‌ را تنگ‌ مي‌كند.
مصرف‌ دارو را به‌ يكباره‌ قطع‌ كنيد. اول‌ با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد.

[ghazal_68]

پني‌سيلين‌ جي PENICILLIN - G

پني‌سيلين‌ جي‌ (G) يك‌ آنتي‌بيوتيك‌ رايج‌ است‌. اين‌ دارو براي‌ درمان‌ انواع‌ گوناگوني‌ از بيماري‌هاي‌ عفوني‌ مثل‌، عفونت‌هاي‌ بافت‌ نرم‌ و تنفسي‌ ناشي‌ از باكتري‌ها مصرف‌ مي‌شود. همچنين‌ اين‌ دارو مي‌تواند از تب‌ روماتيسمي‌ جلوگيري‌ كند.
چگونگي‌ مصرف‌ ([Only registered and activated users can see links])پني‌سيلين‌ جي‌ (G) بايد با شكم‌ خالي‌، يك‌ ساعت‌ قبل‌ يا دو ساعت‌ پس‌ از غذا، خورده‌ شود تا بهتر جذب‌ شود. نوشابه‌هاي‌ گازدار يا اسيدي‌ (مثل‌ آب‌ پرتقال‌) جذب‌ اين‌ آنتي‌بيوتيك‌ را كاهش‌ مي‌دهند. بهتر است‌ پني‌سيلين‌ جي‌ (G) در طي‌ شبانه‌روز در نوبت‌هايي‌ با فواصل‌ يكسان‌ مصرف‌ شود تا سطح‌ آن‌ در خون‌ ثابت‌ باقي‌ بماند. مثلاً، اگر لازم‌ است‌ روزي‌ 4 نوبت‌ پني‌سيلين‌ جي‌ (G) مصرف‌ كنيد، هر 6 ساعت‌ (مثلاً 12 ظهر، 6 عصر، 12 شب‌ و 6 صبح‌). اگر اين‌ با برنامه‌ كاري‌ يا خواب‌ شما تداخل‌ دارد، براي‌ تعيين‌ يك‌ برنامه‌ دارويي‌ مناسب‌تر از پزشكتان‌ كمك‌ بخواهيد. مهم‌ است‌ كه‌ دارو سر وقت‌ و به‌ طور كامل‌ مصرف‌ شود، حتي‌ اگر احساس‌ بهبودي‌ داريد. اگر پيش‌ از اتمام‌ دارو، مصرفش‌ را قطع‌ كنيد، علايم‌تان‌ ممكن‌ است‌ مجدداً عود كنند. اگر يك‌ نوبت‌ را فراموش‌ كرديد، به‌ مجردي‌ كه‌ به‌ ياد آورديد. مصرفش‌ كنيد. البته‌، اگر تقريباً موقع‌ نوبت‌ بعدي‌ رسيده‌ است‌، نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها كرده‌، به‌ برنامه‌ دارويي‌ معمولتان‌ بازگرديد. مقدار دارو را دوبرابر نكنيد.
هشدارها و عوارض‌ جانبي‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ بروز هر يك‌ از علايم‌ زير بلافاصله‌ با پزشكتان‌ تماس‌ بگيريد: كبودي‌ يا خونريزي‌ غير عادي‌، اسهال‌ شديد يا اسهال‌ خفيف‌ و مداوم‌، افزايش‌ تب‌، دل‌ پيچه‌، بثورات‌ جلدي‌، سردرد، تهوع‌ و استفراغ‌، گلودرد يا سوزش‌ زبان‌، خارش‌ يا ترشح‌ واژن‌، يا پلاك‌هاي‌ سفيد در دهان‌ يا روي‌ زبان‌. يك‌ پاسخ‌ حساسيتي‌ نادر به‌ پني‌سيلين‌ جي‌ (G) آنافيلاكسي‌ است‌، كه‌ نياز به‌ توجه‌ و مراقبت‌ فوري‌ پزشكي‌ دارد. از آنجا كه‌ آنافيلاكسي‌ به‌ سرعت‌ پيشرفت‌ مي‌كند، در صورت‌ بروز تورم‌ لب‌ها و اطراف‌ چشم‌ها؛ بثورات‌ جلدي‌، يا تورم‌هاي‌ پوستي‌؛ تب‌؛ غش‌ ناگهاني‌؛ ضربان‌ قلب‌ تند؛ يا خس‌خس‌ سينه‌ يا مشكل‌ در تنفس‌، مصرف‌ دارو را متوقف‌ ساخته‌، با يك‌ مركز خدمات‌ اورژانس‌ پزشكي‌ تماس‌ بگيريد.
موارد احتياط‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ وجود هريك‌ از موارد زير پيش‌ از مصرف‌ پني‌سيلين‌ جي‌ (G) ، پزشكتان‌ را مطلع‌ سازيد: در صورت‌ وجود هر يك‌ از موارد زير پيش‌ از مصرف‌ پني‌سيلين‌ پني‌سيلين‌ جي‌ (G) پزشكتان‌ را مطلع‌ سازيد:
حساسيت‌ به‌ هر نوع‌ ماده‌ غذايي‌، نگهدارنده‌ها، رنگ‌هاي‌ خوراكي‌، يا داروهاي‌ ديگر، به‌ ويژه‌ آنتي‌بيوتيك‌ها (پني‌سلين‌ها، سفالوسپورين‌ها)
بارداري‌ يا شيردهي‌
مصرف‌ داروهاي‌ ديگر، به‌ ويژه‌ داروهاي‌ ضدالتهابي‌ استروئيدي‌ (مثل‌ ايبوپروفن‌، آسپيرين‌)، داروهاي‌ ضد انعقاد (رقيق‌كننده‌هاي‌ خون‌ نظير وارفارين‌)، متوتركسات‌، داروهاي‌ نقرس‌ (پروبنسيد)، داروهاي‌ كاهنده‌ كلسترول‌ خون‌ (كلستيرامين‌، كلستيپول‌)، و آنتي‌بيوتيك‌هاي‌ ديگر (آمينوگليكوزيدها، اريترومايسين‌، تتراسايكلين‌ها)
هنگام‌ مصرف‌ پني‌سيلين‌جي (G) توصيه‌ مي‌شود ([Only registered and activated users can see links])حتي‌ در صورت‌ احساس‌ بهبودي‌ دارو را تا آخر مصرف‌ كنيد تا عفونت‌ بدنتان‌ درمان‌ شده‌، از عود بيماري‌ جلوگيري‌ شود.
اگر كلستيرامين‌ يا كلسيتپول‌ مصرف‌ مي‌كنيد پني‌سيلين‌ جي (G) را يك‌ ساعت‌ قبل‌ يا دو ساعت‌ پس‌ از مصرف‌ آنها بخوريد (اين‌ دو دارو از داروهاي‌ كاهنده‌ كلسترول‌ خون‌ هستند).
براي‌ كمك‌ به‌ جلوگيري‌ از اسهال‌ به‌ دنبال‌ مصرف‌ اين‌ دارو، ماست‌ بخوريد.
پني‌سيلين‌ جي‌ (G) را دور از دسترس‌ كودكان‌، و دور از گرما، نور مستقيم‌ و حرارت‌ مرطوب‌ نگهداري‌ كنيد (در اين‌ شرايط‌ پني‌سيلين‌ جي (G) فاسد مي‌شود). سوسپانسيون‌ پني‌سيلين‌ جي (G) را پس‌ از آماده‌ كردن‌، در يخچال‌ نگهداري‌ كنيد؛ و قبل‌ از مصرف‌ آن‌ شيشه‌ دارو را به‌ خوبي‌ تكان‌ دهيد.
از قطره‌چكان‌ يا پيمانه‌ داخل‌ جعبه‌ دارو براي‌ اندازه‌گيري‌ مقدار دارو استفاده‌ كنيد.
اگر ظرف‌ 3 روز استفاده‌ از اين‌ دارو احساس‌ بهبود نداشتيد، با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد.
هنگام‌ مصرف‌ پني‌سيلين‌ جي‌ (G) نبايد ([Only registered and activated users can see links])از اين‌ دارو به‌ ديگران‌ بدهيد؛ آنها ممكن‌ است‌ نسبت‌ به‌ اين‌ دارو واكنش‌ حساسيتي‌ نشان‌ دهند.
دارو را پس‌ از تاريخ‌ مصرفش‌ استفاده‌ كنيد.
پيش‌ از اتمام‌ دارو، مصرفش‌ را قطع‌ كنيد؛ مگر به‌ دستور پزشكتان‌.

[ghazal_68]

پني‌سيلين‌ وي‌ PENICILLIN - V

پني‌سيلين‌ وي (V) يك‌ آنتي‌بيوتيك‌ رايج‌ است‌. اين‌ دارو براي‌ درمان‌ انواع‌ گوناگوني‌ از بيماري‌هاي‌ عفوني‌ مثل‌، عفونت‌هاي‌ بافت‌ نرم‌ و تنفسي‌ ناشي‌ از باكتري‌ها مصرف‌ مي‌شود. همچنين‌ اين‌ دارو مي‌تواند از تب‌ روماتيسمي‌ جلوگيري‌ كند.
چگونگي‌ مصرف‌ ([Only registered and activated users can see links])پني‌سيلين‌ وي‌ (V) را مي‌توان‌ با يا بدون‌ غذا مصرف‌ كرد. بهتر است‌ پني‌سيلين‌ وي‌ (V) در طي‌ شبانه‌روز در نوبت‌هايي‌ با فواصل‌ يكسان‌ مصرف‌ شود تا سطح‌ آن‌ در خون‌ ثابت‌ باقي‌ بماند. مثلاً، اگر لازم‌ است‌ روزي‌ 4 نوبت‌ پني‌سيلين‌ وي‌ (V) مصرف‌ كنيد، هر 6 ساعت‌ (مثلاً 12 ظهر، 6 عصر، 12 شب‌ و 6 صبح‌). اگر اين‌ زمانبندي‌ با برنامه‌ كاري‌ يا خواب‌ شما تداخل‌ دارد، براي‌ تعيين‌ يك‌ برنامه‌ دارويي‌ مناسب‌تر از پزشكتان‌ كمك‌ بخواهيد. مهم‌ است‌ كه‌ دارو سر وقت‌ و به‌ طور كامل‌ مصرف‌ شود، حتي‌ اگر احساس‌ بهبودي‌ داريد. اگر پيش‌ از اتمام‌ دارو، مصرفش‌ را قطع‌ كنيد، علايم‌تان‌ ممكن‌ است‌ مجدداً عود كنند. اگر يك‌ نوبت‌ را فراموش‌ كرديد، به‌ مجردي‌ كه‌ به‌ ياد آورديد. مصرفش‌ كنيد. البته‌، اگر تقريباً موقع‌ نوبت‌ بعدي‌ رسيده‌ است‌، نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها كرده‌، به‌ برنامه‌ دارويي‌ معمولتان‌ بازگرديد. مقدار دارو را دوبرابر نكنيد.
هشدارها و عوارض‌ جانبي‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ بروز هر يك‌ از علايم‌ زير بلافاصله‌ با پزشكتان‌ تماس‌ بگيريد: كبودي‌ يا خونريزي‌ غير عادي‌، اسهال‌ شديد يا اسهال‌ خفيف‌ و مداوم‌، افزايش‌ تب‌، دل‌ پيچه‌، بثورات‌ جلدي‌، سردرد، تهوع‌ و استفراغ‌، گلودرد يا سوزش‌ زبان‌، خارش‌ يا ترشح‌ واژن‌، يا پلاك‌هاي‌ سفيد در دهان‌ يا روي‌ زبان‌. يك‌ پاسخ‌ حساسيتي‌ نادر به‌ پني‌سيلين‌ وي‌ (V) آنافيلاكسي‌ است‌، كه‌ نياز به‌ توجه‌ و مراقبت‌ فوري‌ پزشكي‌ دارد. از آنجائيكه‌ آنافيلاكسي‌ به‌ سرعت‌ پيشرفت‌ مي‌كند، در صورت‌ بروز تورم‌ لب‌ها و اطراف‌ چشم‌ها؛ بثورات‌ جلدي‌، يا تورم‌هاي‌ پوستي‌؛ تب‌؛ غش‌ ناگهاني‌؛ ضربان‌ قلب‌ تند؛ يا خس‌خس‌ سينه‌ يا مشكل‌ در تنفس‌، مصرف‌ دارو را متوقف‌ ساخته‌، با يك‌ مركز خدمات‌ اورژانس‌ پزشكي‌ تماس‌ بگيريد.
موارد احتياط‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ وجود هريك‌ از موارد زير پيش‌ از مصرف‌ پني‌سيلين‌ وي‌ (V) ، پزشكتان‌ را مطلع‌ سازيد:
حساسيت‌ به‌ هر نوع‌ ماده‌ غذايي‌، نگهدارنده‌ها، رنگ‌هاي‌ خوراكي‌، يا داروهاي‌ ديگر، به‌ ويژه‌ آنتي‌بيوتيك‌ها (پني‌سلين‌ها، سفالوسپورين‌ها)
بارداري‌ يا شيردهي‌
مصرف‌ داروهاي‌ ديگر، به‌ ويژه‌ داروهاي‌ ضدالتهابي‌ استروئيدي‌ (مثل‌ ايبوپروفن‌، آسپيرين‌)، داروهاي‌ ضد انعقاد (رقيق‌كننده‌هاي‌ خون‌ نظير وارفارين‌)، متوتركسات‌، داروهاي‌ نقرس‌ (پروبنسيد)، قرص‌هاي‌ ضد بارداري‌ حاوي‌ استروژن‌ (پني‌سيلين‌ وي‌ (V) ممكن‌ است‌ اثر اين‌ قرص‌ها را كاهش‌ دهد).
هنگام‌ مصرف‌ پني‌سيلين‌ وي‌ (V) توصيه‌ مي‌شود ([Only registered and activated users can see links])حتي‌ در صورت‌ احساس‌ بهبودي‌ دارو را تا آخر مصرف‌ كنيد تا عفونت‌ بدنتان‌ درمان‌ شده‌، از عود بيماري‌ جلوگيري‌ شود.
پس‌ از اتمام‌ دوره‌ مصرف‌ پني‌سيلين‌ وي‌ (V) حداقل‌ تا يك‌ دوره‌ ماهانه‌ كامل‌ از يك‌ وسيله‌ جلوگيري‌ اضافي‌ نظير كاندوم‌ يا ژل‌هاي‌ اسپرم‌كش‌ نيز استفاده‌ كنيد.
براي‌ كمك‌ به‌ جلوگيري‌ از اسهال‌ به‌ دنبال‌ مصرف‌ اين‌ دارو، ماست‌ بخوريد.
پني‌سيلين‌ وي‌ (V) را دور از دسترس‌ كودكان‌، و دور از گرما، نور مستقيم‌ و حرارت‌ مرطوب‌ نگهداري‌ كنيد (در اين‌ شرايط‌ پني‌سيلين‌ وي (V) فاسد مي‌شود). سوسپانسيون‌ پني‌سيلين‌ وي‌ (V) را پس‌ از آماده‌ كردن‌، در يخچال‌ نگهداري‌ كنيد؛ و قبل‌ از مصرف‌ آن‌ شيشه‌ دارو را به‌ خوبي‌ تكان‌ دهيد.
از قطره‌چكان‌ يا پيمانه‌ داخل‌ جعبه‌ دارو براي‌ اندازه‌گيري‌ مقدار دارو استفاده‌ كنيد.
اگر ظرف‌ 3 روز استفاده‌ از اين‌ دارو احساس‌ بهبود نداشتيد، با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد
هنگام‌ مصرف‌ پني‌سيلين‌ وي (V) نبايد ([Only registered and activated users can see links])از اين‌ دارو به‌ ديگران‌ بدهيد؛ آنها ممكن‌ است‌ نسبت‌ به‌ اين‌ دارو واكنش‌ حساسيتي‌ نشان‌ دهند.
دارو را پس‌ از تاريخ‌ مصرفش‌ استفاده‌ كنيد.
پيش‌ از اتمام‌ دارو، مصرفش‌ را قطع‌ كنيد؛ مگر به‌ دستور پزشكتان‌.

[ghazal_68]

تاموكسيفن TAMOXIFEN

تاموكسيفن‌ يك‌ داروي‌ ضد سرطان‌ است‌ كه‌ براي‌ درمان‌ سرطان‌ پستان‌ تجويز مي‌شود. در مواردي‌ كه‌ سرطان‌ به‌ ساير نقاط‌ بدن‌ نيز پخش‌ شده‌ باشد، استفاده‌ مي‌شود. اين‌ دارو به‌ ويژه‌ بر روي‌ سرطان‌ هايي‌ كه‌ با استرژون‌ تحريك‌ مي‌شوند مؤثر مي‌باشد.
چگونگي‌ مصرف‌ ([Only registered and activated users can see links])تاموكسيفن‌ معمولاً روزي‌ دوبار تجويز مي‌شود. مهم‌ است‌ كه‌ دارو راس‌ ساعت‌ معيني‌ مصرف‌ شود. هيچگاه‌ بيشتر از مقدار تجويز شده‌ مصرف‌ نكنيد. از دستورات‌ پزشكتان‌ به‌ دقت‌ پيروي‌ كنيد. اگر يك‌ نوبت‌ را فراموش‌ كرديد، نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها كنيد. مقدار دارو را دو برابر نكنيد و برنامه‌ دارويي‌ معمولتان‌ را پيش‌ بگيريد.
هشدارها و عوارض‌ جانبي‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ بروز هريك‌ از علايم‌ زير مصرف‌ تاموكسيفن‌ را قطع‌ كرده‌، با پزشكتان‌ تماس‌ بگيريد: لرزش‌ دست‌؛ عدم‌ تعادل‌ در هنگام‌ راه‌ رفتن‌؛ گيجي‌؛ تاري‌ ديد؛ افزايش‌ درد استخوان‌؛ حساسيت‌ شكمي‌؛ زردي‌ پوست‌ يا چشم‌ها؛ تنگي‌ نفس‌؛ درد يا تورم‌ پاها؛ ضعف‌؛ يا خواب‌ آلودگي‌. زن‌ها بايد تغيير در ترشحات‌ واژن‌، خونريزي‌ از واژن‌، يا درد يا احساس‌ فشار در ناحيه‌ لگن‌ را به‌ پزشكان‌ اطلاع‌ دهند. علايم‌ زير ممكن‌ است‌ رخ‌ دهند. اگر مشكل‌ساز شدند پزشكتان‌ را مطلع‌ سازيد: گرگرفتگي‌، ترشحات‌ از واژن‌، خارش‌ در ناحيه‌ تناسلي‌، و افزايش‌ وزن‌ در خانم‌ها و كاهش‌ ميل‌ جنسي‌ يا ناتواني‌ جنسي‌ در مردان‌. هر دو جنس‌ ممكن‌ است‌ دچار سردرد، تهوع‌ و استفراغ‌ خفيف‌، و بثورات‌ جلدي‌ شوند.
موارد احتياط‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ وجود هريك‌ از موارد زير پيش‌ از مصرف‌ تاموكسيفن‌، پزشكتان‌ را مطلع‌ سازيد:
حساسيت‌ به‌ تاموكسيفن‌، يا داروهاي‌ ديگر، مواد غذايي‌، نگهدارنده‌ها، يا رنگ‌هاي‌ خوراكي‌.
بارداري‌ يا شيردهي‌.
مصرف‌ داروهاي‌ ديگر، به‌ويژه‌ آنتي‌ اسيدها، سايمتيدين‌، فاموتيدين‌، رانيتيدين‌، يا استروژن‌ها.
سابقه‌ يا ابتلا به‌ آب‌ مرواريد، اختلالات‌ بينايي‌، يا خوني‌.
هنگام‌ مصرف‌ تاموكسيفن‌ توصيه‌ مي‌شود ([Only registered and activated users can see links])به‌ طور منظم‌ به‌ پزشكتان‌ مراجعه‌ كنيد تا بهبودتان‌ را زيرنظر داشته‌ باشد. پزشكي‌ كه‌ اين‌ دارو را تجويز مي‌كند بايد در شيمي‌ درماني‌ با تجربه‌ باشد. ممكن‌ است‌ لازم‌ باشد قبل‌ و در طي‌ درمان‌ با تاموكسيفن‌ به‌ طور دوره‌اي‌ توسط‌ يك‌ چشم‌ پزشك‌ ازنظر وضعيت‌ سلامت‌ چشم‌ها معاينه‌ شويد.
قرص‌هاي‌ پوشش‌دار را درسته‌ ببلعيد؛ آن‌ها را نشكنيد و خرد نكنيد.
تاموكسيفن‌ را با غذا مصرف‌ كنيد تا معده‌تان‌ ناراحت‌ نشود. اما حتي‌ در صورت‌ مشكل‌ براي‌ معده‌ نيز دارو را قطع‌ نكنيد.
اگر پس‌ از مدت‌ كوتاهي‌ از خوردن‌ تاموكسيفن‌ استفراغ‌ مي‌كنيد، با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد.
تا 2-1 ساعت‌ پس‌ از مصرف‌ قرص‌هاي‌ پوشش‌ دار تاموكسيفين‌، آنتي‌ اسيد نخوريد.
در زن‌ها از روش‌هاي‌ ضدبارداري‌ غير هورموني‌ استفاده‌ كنيد، زيرا در طي‌ درمان‌ باروري‌ افزايش‌ مي‌يابد. اگر مشكوك‌ به‌ بارداري‌ هستيد فوراً به‌ پزشكتان‌ اطلاع‌ دهيد.
پيش‌ از انجام‌ هرگونه‌ جراحي‌ يا درمان‌هاي‌ ديگر ساير پزشكان‌ را از اينكه‌ تاموكسيفن‌ مصرف‌ مي‌كنيد مطلع‌ سازيد.
يك‌ برگه‌ شناسايي‌ به‌ همراه‌ داشته‌ باشيد كه‌ نشان‌ دهد تاموكسيفن‌ مصرف‌ مي‌كنيد.
تاموكسيفن‌ را دور از دسترس‌ كودكان‌، و دور از گرما، نور مستقيم‌، و حرارت‌ مرطوب‌ نگهداري‌ كنيد (در اين‌ شرايط‌ تاموكسيفن‌ فاسد مي‌شود).
تاموكسيفن‌ تاريخ‌ مصرف‌ گذشته‌ را دور از دسترس‌ كودكان‌ در توالت‌ دور بريزيد.
هنگام‌ مصرف‌ تاموكسيفن‌ نبايد ([Only registered and activated users can see links])پيش‌ از هماهنگي‌ و مشورت‌ با پزشكتان‌ مصرف‌ دارو را قطع‌ كنيد.

[ghazal_68]

تريامترن‌ هيدروكلروتيازيد TRIAMTEREME HYDROCHLOROTIAZIDE

تريامترن‌ هيدروكلروتيازيد يك‌ داروي‌ مُدر رايج‌ است‌. اين‌ دارو مقدار مايعات‌ دفعي‌ از طريق‌ ادرار را افزايش‌ مي‌دهد؛ در نتيجه‌ با كاهش‌ مايعات‌ در گردش‌ خون‌ از فشار خون‌ مي‌كاهد. كاهش‌ فشار خون‌ خود موجب‌ كاهش‌ بار كاري‌ قلب‌ و شريان‌ها [ سرخرگ‌ها ] مي‌شود. بالا باقي‌ ماندن‌ فشار خون‌ به‌ سرخرگ‌هاي‌ مغز، قلب‌ و كليه‌ها آسيب‌ مي‌زند؛ كه‌ اين‌ آسيب‌ خطر سكته‌ مغزي‌، نارسايي‌ قلبي‌، و نارسايي‌ كليوي‌ را افزايش‌ مي‌دهد. هيدروكلروتيازيد همچنين‌ موجب‌ دفع‌ برخي‌ مواد شيميايي‌، مثل‌ سديم‌ و پتاسيم‌، از بدن‌ مي‌شود. تريامترن‌ به‌ هيدروكلروتيازيد اضافه‌ مي‌شود تا از دفع‌ پتاسيم‌ جلوگيري‌ كند و آن‌ را در بدن‌ نگاه‌ دارد.
چگونگي‌ مصرف‌ ([Only registered and activated users can see links])براي‌ جلوگيري‌ از ناراحت‌ شدن‌ معده‌ تريامترن‌ هيدروكلروتيازيد را مي‌توان‌ با غذا يا شير خورد. سعي‌ كنيد دارو را هر روز ساعت‌ معيني‌ مصرف‌ كنيد تا فراموشش‌ نكنيد. اگر روزي‌ يك‌ نوبت‌ تريامترن‌ هيدروكلروتيازيدبرايتان‌ تجويز شده‌ است‌، بهتر است‌ دارو را اول‌ روز يا وقتي‌ كه‌ به‌ توالت‌ دسترسي‌ داريد مصرف‌ كنيد. اگر به‌ سبب‌ خريد يا كاري‌ خارج‌ از خانه‌ مصرف‌ دارو را به‌ تعويق‌ انداخته‌ايد، دارو (يا نوبت‌ آخر دارو) را پيش‌ از ساعت‌ 4 بعداز ظهر بخوريد. اين‌ كمك‌ مي‌كند تا شب‌ هنگام‌ مجبور نشويد براي‌ ادرار كردن‌ از خواب‌ برخيزيد. اگر يك‌ نوبت‌ را فراموش‌ كرديد ، به‌ مجردي‌ كه‌ آن‌ را به‌ ياد آورديد مصرفش‌ كنيد. اگر تقريباً موقع‌ نوبت‌ بعدي‌ رسيده‌ است‌، نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها كرده‌ به‌ برنامه‌ دارويي‌ معمولتان‌ بازگرديد. مقدار دارو را دو برابر نكنيد.
هشدارها و عوارض‌ جانبي‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ بروز هر يك‌ از علايم‌ زير با پزشكتان‌ تماس‌ بگيريد: واكنش‌هاي‌ حساسيتي‌ (بثورات‌ جلدي‌)؛ خشكي‌ دهان‌؛ تشنگي‌ شديد؛ ضربان‌ قلب‌ نامنظم‌؛ گرفتگي‌هاي‌ عضلاني‌؛ تهوع‌ يا استفراغ‌؛ خستگي‌ يا خواب‌آلودگي‌ شديد؛ درد يا سوزش‌ معده‌؛ كبودي‌ يا خونريزي‌ غيرعادي‌؛ مدفوع‌ سياه‌ و قيري‌؛ لكه‌هاي‌ قرمز روي‌ پوست‌؛ دفع‌ خون‌ در ادرار يا مدفوع‌؛ درد مفصلي‌؛ كمردرد؛ زردي‌ چشم‌ها يا پوست‌.
موارد احتياط‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ وجود هريك‌ از موارد زير پيش‌ از مصرف‌ تريامترن‌ هيدروكلروتيازيد، پزشكتان‌ را مطلع‌ سازيد:
حساسيت‌ به‌ تريامترن‌، هيدروكلروتيازيد يا ديگر داروهاي‌ مُدر تيازيدي‌؛ داروهاي‌ حاوي‌ سولفور؛ بومتانيد؛ فوروسمايد؛ يا داروهاي‌ مُدر ديگر نظير مهاركننده‌هاي‌ كربنيك‌ آينداز (استازولاميد)
بارداري‌ يا شيردهي‌
مصرف‌ داروهاي‌ ديگر، به‌ ويژه‌ ديگوكسين‌، ليتيم‌، ضد انعقادها (رقيق‌كننده‌هاي‌ خون‌)مهاركننده‌هاي‌ آنزيم‌ مبدل‌ آنژيوتانسين‌ (مثل‌ كاپتوپريل‌)، سيكلوسپورين‌، شير كم‌ نمك‌، مواد حاوي‌ پتاسيم‌، اسيدفوليك‌، داروهاي‌ پايين‌ آورنده‌ كلسترول‌ خون‌ (كلستيرامين‌، كلتيپول‌)، يا داروهاي‌ پرفشاري‌ خون‌
سابقه‌ يا دچار بالا بودن‌ پتاسيم‌ خون‌، نوروپاتي‌ ديابتي‌، يا بيماري‌هاي‌ كليوي‌ يا كبدي‌
هنگام‌ مصرف‌ تريامترن‌ هيدروكلروتيازيد توصيه‌ مي‌شود ([Only registered and activated users can see links])دارو را مطابق‌ تجويز پزشك‌ مصرف‌ كنيد.
در مورد لزوم‌ احتمالي‌ كاهش‌ وزن‌، ترك‌ سيگار، برنامه‌ ورزشي‌ يا تغييرات‌ در برنامه‌ غذايي‌ (مثلاً كاهش‌ مصرف‌ نمك‌ با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد.
به‌ طور منظم‌ به‌ پزشكتان‌ مراجعه‌ كنيد تا بهبودتان‌ را زير نظر داشته‌ باشد.
هر هفته‌ (يا طبق‌ زمانبدي‌ مورد نظر پزشكتان‌) فشار خون‌ و وزنتان‌ را اندازه‌گيري‌ كرده‌، در يك‌ دفترچه‌ يادداشت‌ كنيد تا در هر ملاقات‌ آنها را به‌ پزشكتان‌ نشان‌ دهيد. اگر روش‌ اندازه‌گيري‌ فشار خون‌ را نمي‌دانيد از يك‌ پزشك‌ يا پرستار بخواهيد آن‌ را به‌ شما بياموزد. هرگونه‌ افزايش‌ يا كاهش‌ وزن‌ به‌ مقدار 2/5 كيلوگرم‌ را كه‌ طي‌ يك‌ هفته‌ ايجاد شده‌ باشد به‌ اطلاع‌ پزشكتان‌ برسانيد.
پيش‌ از مصرف‌ هر داروي‌ ديگر، حتي‌ داروهاي‌ مجاز بدون‌ نسخه‌ يا داروهاي‌ گياهي‌، با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد.
از مواجهه‌ بدون‌ محافظت‌ با نور خورشيد بپرهيزيد. از آفتاب‌ ساعت‌ 10 صبح‌ تا 3 بعدازظهر و استفاده‌ از وسايل‌ برنزه‌ كننده‌ اجتناب‌ كنيد. هنگام‌ مواجهه‌ با آفتاب‌ از يك‌ كرم‌ ضد آفتاب‌ با قدرت‌ محافظتي‌ ((اِس‌ پي‌ اِف‌) حداقل‌ 15 براي‌ حفاظت‌ مناطق‌ در معرض‌ نور استفاده‌ كنيد. هيدروكلروتيازيد موجب‌ حساسيت‌ پوست‌ به‌ نور آفتاب‌ مي‌شود كه‌ مي‌تواند منجر به‌ آفتاب‌ سوختگي‌ شديد يا تغيير رنگ‌ پوست‌ در نواحي‌اي‌ از پوست‌ كه‌ در معرض‌ آفتاب‌ مي‌باشد، گردد.
تريامترن‌ هيدروكلروتيازيد را دور از دسترس‌ كودكان‌، و دور از گرما، نور مستقيم‌، و حرارت‌ مرطوب‌ نگهداري‌ كنيد (در اين‌ شرايط‌ هيدروكلروتيازيد فاسد مي‌شود).
تريامترن‌ هيدروكلروتيازيد تاريخ‌ مصرف‌ گذشته‌ را دور از دسترس‌ كودكان‌، در توالت‌ دور بريزيد.
هنگام‌ مصرف‌ تريامترن‌ هيدروكلروتيازيد نبايد ([Only registered and activated users can see links])از حالت‌ خوابيده‌ به‌ نشسته‌ يا ايستاده‌، يا نشسته‌ به‌ ايستاده‌ سريع‌ تغيير وضعيت‌ دهيد. براي‌ جلوگيري‌ از سياهي‌ رفتن‌ چشم‌ يا احساس‌ غش‌ به‌ آرامي‌ تغيير وضعيت‌ دهيد.
الكل‌ بنوشيد، مدت‌ طولاني‌ سرپا بمانيد، يا در هواي‌ گرم‌ ورزش‌ كنيد؛ چرا كه‌ ممكن‌ است‌ دچار سياهي‌ رفتن‌ چشم‌ يا غش‌ شويد.
حتي‌ در صورت‌ احساس‌ بهبودي‌، دارو را قطع‌ كنيد. اين‌ دارو بيشتر نقش‌ كنترل‌ كننده‌ دارد تا نقش‌ درماني‌، و ممكن‌ است‌ لازم‌ باشد براي‌ مدتي‌ طولاني‌ آن‌ را مصرف‌ كنيد اگر سؤالي‌ در مورد داروهايتان‌ داريد از پزشكتان‌ بپرسيد.

[ghazal_68]

تيمولول TIMOLOL

تيمولول‌ به‌ علل‌ گوناگوني‌ مثل‌ كاهش‌ فشارخون‌؛ درد قلبي‌؛ پيشگيري‌ از سردردهاي‌ ميگرني‌؛ و درماني‌ بي‌نظمي‌ ضربان‌ قلب‌ تجويز مي‌شود. همچنين‌ براي‌ جلوگيري‌ از دومين‌ حمله‌ قلبي‌ در افرادي‌ كه‌ يك‌ بار دچار حمله‌ قلبي‌ شده‌اند، كاربرد دارد. ممكن‌ است‌ براي‌ درمان‌ بيماري‌هاي‌ ديگري‌ نيز پزشكتان‌ اين‌ دارو را تجويز نمايد؛ تيمولول‌ با مسدودكردن‌ برخي‌ پيام‌هاي‌ عصبي‌ به‌ بخش‌هاي‌ خاصي‌ از بدن‌ عمل‌ مي‌كند؛ به‌ همين‌ علت‌ آن‌ را يك‌ مسدودكننده‌ بتا مي‌شناسند. با مسدودكردن‌ اين‌ پيام‌ها، تيمولول‌ به‌ قلب‌ كمك‌ مي‌كند تا منظم‌تر بزند و در نتيجه‌ بار كاري‌ قلب‌ كاهش‌ يابد.
[/URL]
چگونگي‌ مصرف‌مقادير متفاوتي‌ از تيمولول‌ براي‌ علل‌ مختلف‌ تجويز مي‌شود. تيمولول‌ معمولاً روزي‌ دو نوبت‌ مصرف‌ مي‌شود. مهم‌ است‌ كه‌ دارو را هر روز سر ساعت‌ معيني‌ بخوريد. تيمولول‌ را مي‌توان‌ با يا بدون‌ غذا مصرف‌ كرد. هر روز پيش‌ از خوردن‌ تيمولول‌ نبضتان‌ را بشماريد و فشارخونتان‌ را اندازه‌ بگيريد (اگر اين‌ كار را بلد نيستيد از يك‌ پرستار يا پزشك‌ بخواهيد تا آن‌ را به‌ شمار بياموزد). اگر نبضتان‌ زير 60 در دقيقه‌ يا فشارخون‌ سيستولي‌ (عدد بالايي‌) اگر از 90 ميلي‌متر جيوه‌ بود، پيش‌ از خوردن‌ داروي‌ آن‌ روز با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد. هيچ‌گاه‌ بيشتر از مقدار تجويز شده‌ مصرف‌ نكنيد. از دستورات‌ پزشكتان‌ به‌ دقت‌ پيروي‌ كنيد. اگر يك‌ نوبت‌ را فراموش‌ كرديد، به‌ مجردي‌ كه‌ آن‌ را به‌ ياد آوريد مصرفش‌ كنيد. البته‌ اگر تقريباً موقع‌ نوبت‌ بعدي‌ مصرف‌ دارو دوبرابر نكنيد و دارو را بدون‌ هماهنگي‌ با پزشكتان‌ قطع‌ نكنيد. با قطع‌ مصرف‌ تيمولول‌ ممكن‌ است‌ در معرض‌ خطر يك‌ حمله‌ قلبي‌ باشيد. در اكثر مواردي‌ كه‌ تيمولول‌ تجويز مي‌شود، بيماري‌ را مهار مي‌كند و نه‌ درمان‌. و اين‌ بدين‌ معناست‌ كه‌ ممكن‌ است‌ لازم‌ باشد چندين‌ سال‌ يا تا پايان‌ زندگي‌ آن‌ را مصرف‌ كنيد.
[URL="[Only registered and activated users can see links]"] هشدارها و عوارض‌ جانبي‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ بروز هر يك‌ از علايم‌ نادر ولي‌ جدي‌ زير، مصرف‌ تيمولول‌ را قطع‌ كرده‌، با پزشكتان‌ تماس‌ بگيريد: اشكال‌ در تنفس‌ تنگي‌ نفس‌، يا خس‌ خس‌ سينه‌؛ سرد شدن‌ كف‌ دست‌ و پا؛ ضربان‌ قلب‌ زير60 در دقيقه‌؛ سرگيجه‌ يا سياهي‌ رفتن‌ چشم‌ در هنگام‌ بلند شدن‌ از حالت‌ خوابيده‌ يا نشسته‌، تورم‌ دست‌ها و پاها يا افزايش‌ وزن‌ ناگهاني‌ (1/5 كيلوگرم‌ در 48-24 ساعت‌)؛ افسردگي‌، گيجي‌، يا توهم‌ (شنيدن‌، ديدن‌، يا احساس‌ چيزهايي‌ كه‌ وجود ندارد)؛ درد قفسه‌ سينه‌، مفاصل‌ يا كمر؛ تب‌؛ گلودرد؛ بثورات‌ جلدي‌؛ يا هرگونه‌ كبودي‌ يا خونريزي‌ غيرعادي‌. نشانه‌هاي‌ زير تا هنگام‌ عادت‌ كردن‌ بدنتان‌ با دارو ممكن‌ است‌ مشاهده‌ شوند: خواب‌آلودگي‌، خستگي‌، مشكل‌ در خوابيدن‌، اضطراب‌، يبوست‌ يا اسهال‌، كابوس‌، يا كاهش‌ تواناي‌ جنسي‌، اگر اين‌ علايم‌ ادامه‌ يافتند يا مشكل‌ساز شدند، وضعيت‌ را با پزشكتان‌ در ميان‌ بگذاريد.
موارد احتياط‌ ([Only registered and activated users can see links])در صورت‌ وجود هريك‌ از موارد زير پيش‌ از مصرف‌ تيمولول‌، پزشكتان‌ را مطلع‌ سازيد:
حساسيت‌ به‌ تيمولول‌ يا ديگر داروهاي‌ مسدودكننده‌ بتا
بارداري‌ و شيردهي‌
مصرف‌ داروهاي‌ ديگر، به‌ ويژه‌ تزريقات‌ حساسيت‌زدايي‌، كافئين‌، داروهاي‌ آسم‌ (آمينوفيلين‌، ديفلين‌، اكستريفيلين‌، تئوفيلين‌)، داروهاي‌ ديابت‌ (انسولين‌، داروهاي‌ خوراكي‌ پايين‌آورنده‌ قند)، ديگر داروهاي‌ كاهنده‌ فشارخون‌ (مسدودكننده‌هاي‌ كانال‌هاي‌ كلسيمي‌، كلونيدين‌، گوانابنز)، كوكائين‌، يا مهاركننده‌هاي‌ مونوآمين‌اكسيداز (فورازوليدن‌، ايزوكاربوكسازيد، فنلزين‌، پروكاربازين‌، سلژيلين‌، ترانيل‌ سيپرومين‌).
سابقه‌ يا ابتلا به‌ حساسيت‌، آسم‌، يا آمفيزيم‌؛ مشكلات‌ احتقاني‌ قلب‌؛ بيماري‌ قند؛ پركاري‌ تيروييد؛ افسردگي‌؛ يا بيماري‌هاي‌ كليوي‌ يا كبدي‌. اگر بيماري‌ قند داريد، تيمولول‌ ممكن‌ است‌ قندخون‌ شما را افزايش‌ دهد و نيز ممكن‌ است‌ علايم‌ افت‌ قندخون‌ را مخفي‌ كند. اگر دچار حساسيت‌ باشيد با مصرف‌ تيمولول‌ واكنش‌هاي‌ حساسيت‌ شما ممكن‌ است‌ تشديد شود.
هنگام‌ مصرف‌ تيمولول‌ توصيه‌ مي‌شود ([Only registered and activated users can see links])به‌طور منظم‌ به‌ پزشكتان‌ مراجعه‌ كنيد تا بهبوديتان‌ را زيرنظر داشته‌ باشد.
در مورد ميزان‌ فعاليت‌ قابل‌ قبول‌ براساس‌ وضعيت‌ بدنيتان‌ با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد تيمولول‌ ممكن‌ است‌ درد قفسه‌ سينه‌ را كاهش‌ دهد يا از آن‌ جلوگيري‌ كند و در نتيجه‌ باعث‌ شود تا از آن‌ حد كه‌ برايتان‌ بي‌خطر است‌ فعال‌تر باشيد. كه‌ اين‌ خود موجب‌ درد قفسه‌ سينه‌ و علايم‌ جدي‌ ديگر مي‌شود.
وزنتان‌ را نسبت‌ به‌ قد و استخوان‌بنديتان‌ در يك‌ محدوده‌ مناسب‌ نگاه‌ داريد. در صورت‌ نياز براي‌ كاهش‌ وزن‌ از پزشكتان‌ كمك‌ بگيريد.
اگر براي‌ كاهش‌ فشارخون‌ تيمولول‌ مصرف‌ مي‌كنيد، مصرف‌ سديم‌ (نمك‌) خود را محدود كنيد. از پزشكتان‌ درخواست‌ كنيد دستورات‌ تغذيه‌اي‌ در اختيارتان‌ بگذارد يا شما را به‌ يك‌ متخصص‌ تغذيه‌ معرفي‌ كنيد.
الكل‌ ننوشيد.
از وضعيت‌ خوابيده‌ به‌ نشسته‌ يا ايستاده‌ و يا از حالت‌ نشسته‌ به‌ ايستاده‌ آرام‌ تغيير وضعيت‌ دهيد تا دچار سرگيجه‌، سياهي‌ رفتن‌ چشم‌ يا غش‌ نشويد.
در هواي‌ سرد لباس‌ گرم‌تر بپوشيد، چرا كه‌ تيمولول‌ ممكن‌ است‌ شما را به‌ سرما احساس‌تر كند.
براي‌ روزهاي‌ تعطيل‌ مقدار كافي‌ دارو در دسترس‌ داشته‌ باشيد.
يك‌ برگه‌ شناسايي‌ پزشكي‌ كه‌ نشان‌ دهد تيمولول‌ مصرف‌ مي‌كنيد به‌ همراه‌ داشته‌ باشيد.
پزشكان‌ ديگر را از اين‌ كه‌ تيمولول‌ مطلع‌ سازيد؛ زيرا تيمولول‌ ممكن‌ است‌ برروي‌ برخي‌ آزمون‌هاي‌ آزمايشگاهي‌ اثر بگذارد
هنگام‌ مصرف‌ تيمولول‌ نبايد ([Only registered and activated users can see links])تا مشخص‌ شدن‌ پاسخ‌ بدنتان‌ به‌ دارو رانندگي‌ كنيد يا با وسايل‌ خطرناك‌ كار كنيد. اگر خواب‌آلودگي‌ يا سرگيجه‌ مشكل‌ساز شد، با پزشكتان‌ مشورت‌ كنيد.
بدون‌ مشورت‌ با پزشكتان‌ دارويي‌ مصرف‌ كنيد؛ به‌ ويژه‌ داروهاي‌ محرك‌ و داروهاي‌ سرفه‌ يا سرماخوردگي‌ كه‌ بدون‌ تجويز پزشك‌ قابل‌ تهيه‌ هستند.

[H4M3D]

دگزا متازون یا آنطور که بعضا گفته میشود دگزا، یکی از داروهایی است که در اشکال مختلف خود (شربت، قرص، قطره، آمپول و پماد و محلولها) یکی از پرکاربردترین داروهاست و در نتیجه ابهامات و سوالات هم پیرامون آن زیاد است.

[Only registered and activated users can see links] ([Only registered and activated users can see links])
معرفی:

دگزامتازون یک دارو از دسته کورتیکو استروئید هاست. از داروهای معروف دیگر در این دسته میتوان به بتامتازون - کورتیزون - پردنیزولون و هیدروکورتیزون اشاره کرد. کورتیکو استروئیدها یا همان کورتون ها داراری اثرات گسترده ای در قسمتهای مختلف بدن هستند که این اثرات گسترده همانطور که می توانند در درمان طیف زیادی از بیماریها مفید باشند، می توانند عوارض جانبی زیادی هم به جا بگذارند.

سوالات رایج:


1- دگزامتازون چه تاثیری در اشتها و چاق کردن دارد؟
پاسخ: دگزامتازون اشتها را زیاد میکند. علاوه بر آن از طریق ایجاد تورم در بدن شما را چاق میکند. در حقیقت یکی از عوارض استفاده زیاد از کورتون ها ایجاد تورم تدریجی در بدن و افزایش میزان چربی است که باعث پف کردن فرد شده و یا علامتی به نام Moon face یا ماه رخ! (یعنی گرد و پف کرده شدن صورت) می شود. در نتیجه بیمار احساس میکند که چاق و قوی بنیه شده است. اماحقیقت این است که تمام کورتون ها در استفاده مکرر باعث تحلیل رفتن عضلات وپوکی استخوان می شوند.در حقیقت دگزا متازون بدن شما را رسما به یک پفک تبدیل میکند.
2-من هر وقت سرما می خورم تا دگزا نزنم خوب نمیشوم. چرا؟
پاسخ: اثر دگزامتازون در سرماخوردگیهای رایج بیشتر علامتی است. یعنی باعث سرکوب واکنشهای ایمنی میشود و در نتیجه علائم بیماری را میپوشاند. این قضیه در سرماخوردگی های ویروسی چندان اشکالی ایجاد نمی کند، اما در سرماخوردگیهای همراه با عفونت باکتریایی (مثلا انواع تب دار یا همراه با گلودرد چرکی) با سرکوب ایمنی بدن، برای باکتریهای فرصتی را برای سازماندهی نیروها و تکثیر فراهم میکند و در نتیجه ممکن است چند روز بعد منجر به شعله ور شدن بیماری و حتی ایجاد عفونتهای شدید تنفسی شود
3- آیا دگزامتازون می تواند در دوپینگ و تقویت استفاده شود؟
پاسخ: کورتونها می توانند نوعی حالت خوش آنی در فرد ایجاد کنند که به euphoria موسوم است. همچنین باعث تغییرات آنی در میزان قند خون میشوند و بصورت کوتاه مدت ممکن است برخی توانایی های جسمانی را افزایش دهند. البته این داروها در دراز مدت هم باعث پوکی استخوان و هم ضعف ایمنی بدن میشوند بنابراین مصرف مکرر آن حتی به قصد دوپینگ اثرات معکوس خواهد داشت.
نکته: دگزامتازون جزو داروهای ممنوع دوپینگ است.
4-آیا مصرف دگزامتازون در دوران حاملگی مجاز است؟
پاسخ:دگزامتازون از نظر مصرف در حاملگی جزو گروه c است. یعنی نه جزو داروهای بی خطر است و نه جزو داروهای خطرناک. در صورت صلاحدید پزشک در برخی موارد میتوان با قبول برخی عوارض جانبی از این دارو استفاده کرد. مصرف خودسرانه بویژه در حاملگی کاملا ممنوع است. زیرا ممکن است باعث سرکوب غده فوق کلیه در جنین شود.
5-من مدتهاست که با تجویز پزشک برای تسکین برخی دردهای مفصلی خود از دگزا متازون استفاده میکنم. الان احساس میکنم حال بهتری دارم. آیا میتوانم دارو را قطع کنم؟
پاسخ: یک اصل کلی در استفاده دراز مدت از کورتون داریم. میزان مصرف کورتون به تدریج زیاد میشود و موقع قطع کردن دارو هم اینکار تدریجا صورت میگیرد. قطع تدریجی بصورت افزایش فواصل مصرف و کم کردن میزان داروی مصرف در هربار استفاده است. هیچگاه مقدار زیادی از کورتون را ناگهان مصرف نکنید یا ناگهان قطع نکنید.
موارد مصرف اساسی دگزامتازون:

1- ضد التهاب (بخصوص در بیماریهای روماتیسمی-حساسیتهای موضعی یا عمومی-کنترل عوارض بعد از جراحیهای دندان و…)
2-کاهش ادم مغزی یا ریوی
3-در درمان برخی اختلالات غده فوق کلیوی
4-ونیز در بسیاری دیگر از بیماریهای بعنوان درمان اصلی یا کمکی

عوارض شایع و مهم مصرف کورتون:

در مصرف بصورت موضعی (به شکل پماد و قطره یا محلول): تحلیل رفتن پوست در استفاده دراز مدت، لکه افتادن روی پوست و خشکی پوست، تشدید عفونتهای قارچی
در مصرف سیستمیک(خوراکی یا تزریقی): سرخوشی، عوارض گوارشی، تشدید عفونت ها، بیخوابی، پوکی استخوان(در مصرف طولانی)، ضعف ایمنی ، اختلالات هورمونی (نظیر پرمویی، اختلال عادت ماهانه) اتساع شکم و گرد شدن صورت، اختلال آنزیمهای کبدی، تحلیل عضلانی، چرب شدن پوست و تشدید آکنه، تغییرات روحی (نظیر سرخوشی بیش از حد یا تحریک پذیری عصبی)
منابع:
Wikipedia
Harrison’s manual of medicine 16th edition
Katzung And Trevor Pharmacology
لینک منبع ([Only registered and activated users can see links])

[hoshdar]

قرصهای خواب آور و آرام بخش

[Only registered and activated users can see links]

قرصهای آرام بخش (TRANQUILIZERS / SEDATIVES) داروهایی میباشند که با سرکوب سیستم اعصاب مرکزی (CNS) باعث ایجاد آرامش، تمدد اعصاب، کاهش اضطراب و استرس، خواب آلودگی، سرخوشی، کندی تنفس، کاهش حس تعادل، شل شدن عضلات، قضاوت مختل و واکنشهای کند و مردد می شوند. مصرف دوز بالای این دسته از داروها میتواند به از دست رفتن هوشیاری و حتی مرگ بیانجامد.

اثرات اصلی آرام بخش ها:

1-ضد اضطراب (ANXIOLYTIC)

2-خواب آور (HYPNOTIC)

3-ضد اسپاسم (گرفتگی)(ANTISPASMODIC)

4-ضد تشنج (ANTICONVULSANT)

5-فراموشی آور (AMNESIC)

تقسیم بندی آرام بخش ها:

1- بنزودیازپین ها (BENZODIAZEPINES): آرام بخش، خواب آور، ضد اضطراب، ضد تشنج، فراموشی آور و شل کننده عضلات میباشند.

Diazepam دیازپام
Oxazepam اکسازپام
Lorazepam لورازپام
Chlordiazepoxide کلردیازپوکساید
Alprazolam آلپرازولام
Bromazepam برومازپام
Clobazam کلوبازام
Clonazepam کلونازپام
Clorazepate کلرازپام
Estazolam استازولام
Flunitrazepam فلونیترازپام
Flurazepam فلورازپام
Halazepam هالازپام
Ketazolam کتازولام
Loprazolam لوپرازولام
Lormetazepam لورمتازپام
Medazepam مدازپام
Midazolam میدازولام
Nitrazepam نیترازپام
Nordazepam نوردازپام
Prazepam پرازپام
Quazepam کوآزپام
Temazepam تمازپام
Tetrazepam تترازپام
Triazolam تریازولام


2-باربیتورات ها(BARBITURATES): آرام بخش، خواب آور، ضد تشنج و بی هوش کننده میباشند. باربیتوراتها قوی تر از بنزودیازپین ها میباشند و امروزه عمدتا به عنوان داروی ضد تشنج و القاء کننده بی هوشی مصرف میگردند.

Sodium Amytal) Amobarbital) آموباربیتال
Aprobarbital آپروباربیتال
Butabarbital بوتاباربیتال
Butalbital بوتالبیتال
Hexobarbital هگزوباربیتال
Methylphenobarbital متیل فنو باربیتال
Pentobarbital پنتوباربیتال
Phenobarbital فنوباربیتال
Secobarbital سکوباربیتال
Sodium thiopental سدیم تیوپنتال
Talbutal تالبوتال
Thiobarbital تیوباربیتال


3-داروهای ضد افسردگی(ANTIDEPRESSANT): ضد افسردگی و ضد اضطراب بوده و برخی از آنها (سه حلقه ای ها) برای تسکین دردهای مزمن تجویز میگردند.

Fluoxetine فلوکستین
Sertraline سرترالین
Venlafaxine ونلافاکسن
Citalopram سیتالوپرام
Paroxetine پاروکستین
Escitalopram اسیتالوپرام
Fluvoxamine فلووکسامین
Duloxetine دولوکستین
Bupropion بوپروپیون
Amitriptyline آمیتریپتیلین
Dothiepin دوتیپین

4-آنتی هیستامین ها(ANTIHISTAMINES): کاهنده واکنشهای حساسیتی و آرام بخش میباشند. برخی آنتی هیستامین های خواب آور و آرام بخش عبارتند از:

diphenhydramine دیفن هیدرامین
dimenhydrinate دیمن هیدرینات
doxylamine دوکسیلامین

5- ضد روان پریشی ها(ANTIPSYCHOTICS): در درمان اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی، اختلالات هذیانی، جنون ها و دیگر اختلالات روان پریشی تجویز میگردند. (از ذکر آنها خودداری میکنیم)

6- سایر قرصهای آرام بخش و خواب آور:

zolpidem زولپیدم
alpidem آلپیدم
Zaleplon زالپلون
eszopiclone اسزوپیکلون
ramelteon راملتیون
methaqualone متاکوآلون
ethchlorvynol اتکلروینول
chloral hydrate کلرال هیدارت
meprobamate مپروبامات
glutethimide گلوتی تیمید
methyprylon متیپریلون
gamma-hydroxybutyrate گاما هیدروکسی بوتیرات
ethyl alcohol اتیل الکل
diethyl ether دی اتیل اتر
methyl trichloride متیل تری کلراید
Zopiclone زوپیکلون

موارد مصرف:

1-کاهش استرس و اضطراب.
2-درمان بی خوابی.
3- تسکین و کاهش گرفتگی و تنش عضلات.
4-کاهش علایم محرومیت از الکل و مواد مخدر.
5-درمان حملات وحشت زدگی.
6-تسهیل تستهای تشخیص پزشکی نظیرآندوسکوپی.
7-افزایش اثر بی حس کننده های موضعی و بیهوشی عمومی.
8-درمان پسیکوز (روان پریشی)
9-فراموشی پیش گستر قبل از اعمال جراحی.

موارد منع مصرف:

1-همراه با الکل و سایر مواد مخدر و روانگردان.
2-ناهماهنگی حرکتی و ضعف عضلانی.
3-کاهش اکشیژن خون.
4-آب سیاه (گلوکوم)
5-وقفه تنفسی حین خواب (آپنه)
6-حساسیت به آرام بخش ها.
7-نارسایی شدید کلیوی (دیالیز)
8-افسردگی شدید (تمایلات خودکشی)
9-بیماریهای مزمن تنفسی.
10-نارسایی شدید کبدی نظیر سیروز کبدی.
11-حاملگی و شیردهی.(تحت نظر پزشک)
12-افراد بالای 65 سال(تحت نظر پزشک)


عوارض جانبی:

1-خواب آلودگی و خستگی صبح روز بعد از مصرف.در صورت بروز این علایم از رانندگی و کار کردن با ماشین آلات خودداری کنید.

2-عدم هماهنگی عضلات، ضعف، سرگیجه، گیجی، آلرژی، تاری دید، توهم، بی حالی، تعریق، خشکی دهان، بثورات جلدی و سر درد.

3-اشکال در گفتار، حافظه و قضاوت.

4-حالت تهوع، استفراغ و سوزش سردل.

5-ایجاد فراموشی پیش گستر(خاطرات اخیر به یاد نمی مانند).

6-خشونت طلبی و پرخاشگری،بی خوابی، تحریک پذیری، افسردگی و اختلال در حفظ تعادل.


عوارض دراز مدت:

1-ایجاد تحمل(TOLERANCE): به نیاز مصرف بیشتر دارو برای تاثیر و احساس مشابهی که پیشتر با مصرف مقادیر کمتر همان دارو حاصل می شد، اطلاق میگردد. مصرف کننده به مرحله ای میرسد که دیگر افزایش دوز مصرفی آرام بخش ها بی تاثیر خواهد بود. علایم ایجاد تحمل: دل درد، بی قراری، سرگیجه، رعشه، افسردگی، ترسهای غیر منطقی، پارانوئید و دمدمی مزاجی.

2-وابستگی(DEPENDANCY): پس از ایجاد تحمل و افزایش دوز مصرفی و مصرف مداوم داروهای آرام بخش در فرد وابستگی روانی و جسمانی نیز ایجاد میگردد. هنگامی هم که مصرف کننده بطور ناگهانی مصرف دارو را قطع میکند دچار علایم محرومیت(WITHDRAWL) میگردد. این علایم شامل بی قراری، بی خوابی، اضطراب، تهوع، کرامپ شکمی، تپش قلب، لرز، رعشه، درد عمومی، اسهال، توهم، افسردگی، پارانویا، هذیان، کاهش اشتها، حملات وحشت زدگی، پرفشاری خون، بی خوابی ، اسپاسم عضلات، حساسیت به نور و صدا، تشنج و مرگ میباشد. باربیتوراتها اعتیاد آور تر از بنزودیازپین ها میباشند.

3-سوء مصرف و اور دوز(OVER DOSE): خطر مصرف این دسته از داروها به عنوان داروهای تفننی به ویژه باربیتوراتها زیاد است. مصرف بیش از مقادیر تجویز شده نیز میتواند سبب مسمومیت و حتی مرگ فرد گرد.

4- خودکشی با مصرف دوز بالای آرام بخش ها.

نکته مهم: مصرف الکل به همراه آرام بخشها به علت اثرات مشابه (کاهش فعالیت مغز و سیستم اعصاب مرکزی) مرگ بار بوده و میتواند فرد را به کما و یا به کام مرگ بکشاند.

تداخلات دارویی:

1- الکل، داروهای ضد افسردگی، ضد تشنج ها و آنتی هیستامینها اثرات آرام بخش ها را مضاعف میکنند.

2-قرصهای ضد بارداری سرعت دفع داروهای خواب آور را کاهش میدهند.

3-سیگار سرعت دفع داروهای آرام بخش را افزایش داده و اثرات آنها را نیز کاهش میدهد.

راهنمای مصرف:

1-قبل از مصرف با پزشک خود مشورت کنید تا دوز مناسب وضعیت جسمی شما برایتان تجویز گردد. همچنین از لحاظ تداخل با دیگر داروها و بیماریها مورد بررسی قرار گیرید.

2-در صورتی که دچار تحریکات گوارشی می شوید آنها را همراه با غذا میل کنید.

3-هیچگاه بطور ناگهانی اقدام به قطع مصرف آنها نکنید. و برای قطع آنها ابتدا با پزشکتان مشورت کنید.

4-هیچگاه این داروها را به همراه الکل و دیگر مواد مخدر و روانگردان مصرف نکنید.

5-به خاطر داشته باشید قرصهای خواب آور درمان موقتی بی خوابی میباشد. چنانچه برای مدت طولانی از آنها استفاده کنید و سپس مصرف آنها را قطع کنید، بی خوابی شما تشدید میگردد. تا آنجا که ممکن است دوز پایین دارو را مورد مصرف قرار دهید.

6-حداکثر مدت زمان مجاز مصرف آرام بخش ها 2-4 هفته پیاپی و هفته ای 2-3 مرتبه میباشد.

7-قرصهای خواب آور را نیم ساعت قبل از خواب مصرف کرده و پس از مصرف از کشیدن سیگار اجتناب ورزید.

8-داروهای مسکن و خواب آور را دور از دسترس کودکان قرار دهید.

9-مصرف مداوم قرصهای خواب آور خواب عمیق و همراه با رویا را سرکوب کرده و خواب را سبک میکنند.

10-معمولا صبح روز بعد شما احساس خستگی و گیجی اندکی خواهید داشت. بنابراین تا بی اثر شدن کامل اثرات آنها از انجام فعالیتهایی که نیاز به هوشیاری کامل دارند خودداری کنید.

11-جای استفاده از قرصهای خواب آور اصول بهداشت خواب را رعایت کنید.

مردمان

[hoshdar]

دگزامتازون


▪ نام تجاری: دكادرون
▪ معرفی دارو:
دگزامتازون یك كورتیكواستروئید با اثر طولانی است كه برای بسیاری از عفونت‌های پوست و بافت‌های نرم ناشی از حساسیت یا التهاب تجویز می‌شود. دكسامتازون را می‌توان برای درد و خشكی مفاصل ناشی از آرتریت روماتوئید به داخل مفاصل تزریق كرد. در موارد اورژانسی برای درمان شوك و ورم مغز (بر اثر آسیب مغزی، سكته مغزی یا تومور)، آسم و آمفیزم به داخل ورید تزریق می‌شود. برای درمان التهاب چشم، قطره‌های چشم موجود است. مصرف مقدار كم این دارو به‌مدت كوتاه به‌ندرت عوارض جانبی ایجاد می‌كند. با این وصف، مانند دیگر كورتیكواستروئیدها، درمان طولانی مدت با مقدار مصرف زیاد این دارو می‌تواند عوارض جانبی ناخوشایند و خطرناكی به‌دنبال داشته باشد.
▪ طرز استفاده از دارو:
این دارو برای شما تجویز شده بدون توصیه پزشك آنرا تغییر ندهید.
▪ اشكال دارو: قرص، آمپول، قطره چشمی- اسیدی.
▪ مقدار و زمان مصرف: روزی ۲ تا ۴ نوبت همراه با غذا (خوراكی)، ۱ تا ۶ ساعت یك قطره (برای قطره چشم).
▪ مقدار مصرف برای بزرگسالان: معمولاً ۰/۵ تا ۱۰ میلیگرم در روز.
▪ شروع تأثیر دارو: ۱ تا ۴ روز.
▪ ادامه اثر دارو: برخی تأثیرات این دارو ممكن است چند روز طول بكشند.
▪ توصیه غذائی: ــــــــ
▪ نگهداری از دارو: در محیط بسته، خشك، خنك و به دور از دسترسی اطفال و نور باشد.
▪ فراموش كردن نوبت دارو: به محض یادآوری دارویتان را مصرف كنید. اگر نوبت بعدی ۲ ساعت دیگر است فعلاً یك نوبت مصرف و از نوبت بعد صرفنظر كنید.
▪ متوقف كردن دارو: بدون اجازه پزشك دارو را ترك نكنید. ترك دارو باید تدریجی باشد.
▪ مصرف مقدار اضافی: سعی نكنید بیش از مقدار تجویز شده مصرف كنید. داروی اضافی ممكن است نشانه‌های غیرعادی در شما به وجود آورد كه در این صورت به پزشك اطلاع دهید.
▪ عوارض نامطلوب:
عوارض جانبی تنها در صورتی ایجاد می‌شود كه این دارو را به مقدار زیاد و برای مدت طولانی مصرف كنید. در درمان‌های طولانی مدت، این عوارض دقیقاً تحت نظر پزشك قرار می‌گیرند.
۱) نشانه‌ها - سوء هاضمه ، شیوع شایع، موارد مشورت با پزشك حاد.
۲) نشانه‌ها - افزایش وزن، شیوع به‌ندرت، موارد مشورت با پزشك حاد.
۳) نشانه‌ها - آكنه و دیگر اختلالات پوستی، شیوع به‌ندرت، موارد مشورت با پزشك حاد.
۴) نشانه‌ها- احتباس مایعات، شیوع به‌ندرت، موارد مشورت با پزشك همه موارد.
۵) نشانه‌ها- ضعف عضلات، شیوع به‌ندرت، موارد مشورت با پزشك همه موارد.
۶) نشانه‌ها- تغییر رفتار، شیوع به‌ندرت، موارد مشورت با پزشك همه موارد.
▪ تداخل داروئی:
۱) داروهای ضد دیابت: دگزامتازون اثر این داروها را كاهش می‌دهد. برای جلوگیری از بالا رفتن غیرطبیعی قندخون بهتر است مقدار مصرف این دارو تنظیم شود.
۲) باربیتورات‌ها، فنی توئین و ریفامپیسین: اثر دكسامتازون را كاهش می‌دهند .لذا مقدار مصرف آن باید تنظیم شود.
۳) داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی: احتمال سوءهاضمه را (در صورتیكه با دكسامتازول مصرف شوند) افزایش می‌دهند.
۴) واكسن‌ها: دكسامتازون با برخی از واكسن‌ها واكنش نشان می‌دهد. از پزشك راهنمائی بخواهید.
▪ احتیاط:در موارد زیر پزشك را مطلع سازید.
۱) زخم معده، آب سیاه، سل،‌ افسردگی و ناراحتی‌های روحی، تبخال (عفونت‌های هریس)، مصرف داروهای دیگر.
۲) برای خانم‌های باردار: بی‌ضرر بودن این دارو برای دوران بارداری هنوز قطعی نیست.
۳) برای خانم‌های شیرده: این دارو به شیر مادر راه پیدا می‌كند اما به مقدار طبیعی بی‌ضرر است.
۴) برای اطفال و كودكان: از مقدار دارو كم كنید.
۵) برای سنین بالای ۶۰: مشكلی نیست.
۶) مصرف این دارو در حین رانندگی و كارهای دشوار: مشكلی نیست.
▪ الكل: از نوشیدن الكل بپرهیزید. مصرف دكسامتازول و نوشیدن الكل خطر زخم معده را افزایش می‌دهد.
▪ استفاده بلند مدت:
استفاده طولانی مدت از این دارو می‌تواند منجر به آب سیاه، آب مروارید، دیابت، شكنندگی استخوان، نازك شدن پوست و تأخیر رشد كودك بشود. كسانی كه از این دارو به مدت طولانی استفاده می‌كنند باید یك كارت درمانی با خود حمل كنند.
▪ خلاصه:
۱) گروه داروئی: كورتیكو استروئید
۲) خطر مصرف اضافی: كم
۳) میزان وابستگی: كم
۴) داشتن نسخه: بله
۵) به صورت ژنریك: بله



روجین سایت مازندران

[hoshdar]

اریترومایسین‌ یک‌ آنتی‌بیوتیک‌ رایج‌ است‌ که‌ برای‌ درمان‌ عفونت‌های‌ گوناگونی‌ نظیر عفونت‌ پوست‌ و بافت‌ نرم‌، عفونت‌ گوش‌ میانی‌، برونشیت‌، گلودرد، ذات‌الریه‌ (پنومونی‌)، سینوزیت‌، دیفتری‌، سیاه‌سرفه‌، و عفونت‌های‌ کلامیدیایی‌، سیفلیس ‌، و گونوره‌ای‌ استفاده‌ می‌شود. این‌ دارو همچنین‌ برای‌ پیشگیری‌ از تب‌ روماتیسمی‌ و اندوکاردیت‌ مصرف‌ می‌شود.

چگونگی‌ مصرف‌

اریترومایسین‌ را می‌توان‌ با شکم‌ خالی‌ همراه‌ یک‌ لیوان‌ پر از آب‌ مصرف‌ کرد. در صورتی‌ که‌ معده‌ را ناراحت‌ کند می‌توان‌ آن‌ را با غذا خورد. بهتر است‌ دارو در نوبت‌هایی‌ با فواصل‌ زمانی‌ یکسان‌ در شبانه‌روز مصرف‌ شود تا سطح‌ خونی‌ آن‌ ثابت‌ باقی‌ بماند. برای‌ مثال‌، اگر لازم‌ است‌ روزی‌ 4 بار اریترومایسین‌ مصرف‌ کنید، نوبت‌ها باید 6 ساعت‌ فاصله‌ داشته‌ باشند (مثلاً 12 ظهر، 6 عصر، 12 شب‌ و 6 صبح‌). اگر این‌ برنامه‌ با برنامه‌ کار یا خواب‌ شما تداخل‌ داشت‌ از پزشکتان‌ بخواهید در تعیین‌ یک‌ برنامه‌ مؤثرتر به‌ شما کمک‌ کند. مهم‌ است‌ که‌ دارو را سر وقت‌ و به‌طور کامل‌ مصرف‌ کنید، حتی‌ اگر احساس‌ بهبودی‌ دارید. اگر پیش‌ از اتمام‌ دارو آن‌ را قطع‌ کنید. ممکن‌ است‌ علایمتان‌ عود کند. قرص‌های‌ جویدنی‌ اریترومایسین‌ باید پیش‌ از بلعیده‌ شدن‌، جویده‌ یا خرد شوند. می‌توان‌ کپسول‌های‌ طولانی‌رهش‌ اریترومایسین‌ را باز کرد و قرص‌ دانه‌های‌ روکش‌دار داخلش‌ را پیش‌ از مصرف‌ با یک‌ غذای‌ نرم‌ مخلوط‌ کرد. اگر یک‌ نوبت‌ را فراموش‌ کردید ، به‌ مجردی‌ که‌ به‌ یاد آوردید مصرفش‌ کنید. البته‌ اگر تقریباً موقع‌ نوبت‌ بعدی‌ رسیده‌ است‌، نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها کرده‌، به‌ برنامه‌ دارویی‌ معمولتان‌ بازگردید. مقدار دارو را دوبرابر نکنید.

هشدارها و عوارض‌ جانبی
‌
در صورت‌ بروز هریک‌ از علایم‌ زیر با پزشکتان‌ تماس‌ بگیرید: اسهال ‌، دل‌پیچه‌، تهوع‌ و استفراغ‌، سوزش‌ دهانی‌ یا زبانی‌، خارش‌ واژن‌ یا ترشح‌ از آن‌، پلاک‌های‌ سفید روی‌ مخاط‌ دهان‌ یا زبان‌، افت‌ شنوایی‌، تب‌، بثورات‌ جلدی‌، یا زردی‌ چشم‌ها یا پوست‌.

موارد احتیاط

در صورت‌ وجود هریک‌ از موارد زیر پیش‌ از مصرف‌ اریترومایسین‌، پزشکتان‌ را مطلع‌ سازید:

* حساسیت‌ به‌ اریترومایسین‌.
* بارداری‌ یا شیردهی‌.
* مصرف‌ داروهای‌ دیگر، به‌ ویژه‌ استمیزول‌، کاربامازپین‌، والپروئیک‌ اسید، سیکلوسپورین‌، داروهای‌ ضدانعقاد (رقیق کننده‌های‌ خون‌ مثل‌ وارفارین ‌)، زانتین‌ها، و آنتی‌بیوتیک‌های‌ دیگر ( کلرامفنیکل، لینکومایسین ‌).

ابتلا به‌ یا سابقه‌ بی‌نظمی‌ ضربان قلب‌ (آریتمی‌)، افت‌ شنوایی‌، یا بیماری‌ کبدی‌.

توصیه هنگام‌ مصرف‌

* حتی‌ در صورت‌ احساس‌ بهبودی‌ اریترومایسین‌ را به‌طور کامل‌ مصرف‌ کنید تا عفونت‌تان‌ درمان‌ شده‌، از عود بیماری‌ جلوگیری‌ شود.


* اریترومایسین‌ را دور از دسترس‌ کودکان‌، و دور از گرما، نور مستقیم‌، و حرارت‌ مرطوب‌ نگهداری‌ کنید (در این‌ شرایط‌ اریترومایسین‌ فاسد می‌شود).
* برخی‌ از سوسپانسیون‌های‌ اریترومایسین‌ پس‌ از آماده‌ شدن‌ باید در یخچال‌ نگهداری‌ شوند ، دستورالعمل‌ روی‌ بسته‌بندی‌ دارو را بخوانید.
* پیش‌ از مصرف‌ شیشه‌ سوسپانسیون‌ را به‌ خوبی‌ تکان‌ دهید.
* از پیمانه‌ داخل‌ جعبه‌ دارو برای‌ اندازه‌گیری‌ مقدار دارو استفاده‌ کنید.
* اگر ظرف‌ 3 روز از شروع‌ درمان‌ احساس‌ بهبودی‌ نداشته‌اید با پزشکتان‌ مشورت‌ کنید.


نبایدها

* نباید داروی‌ تاریخ‌ مصرف‌ گذشته‌ مصرف‌ کنید.
* نباید دارو را ناتمام‌ قطع‌ کنید، مگر به‌ توصیه‌ پزشک‌.

[hoshdar]

اریترومایسین‌ یک‌ آنتی‌بیوتیک‌ رایج‌ است‌ که‌ برای‌ درمان‌ عفونت‌های‌ گوناگونی‌ نظیر عفونت‌ پوست‌ و بافت‌ نرم‌، عفونت‌ گوش‌ میانی‌، برونشیت‌، گلودرد، ذات‌الریه‌ (پنومونی‌)، سینوزیت‌، دیفتری‌، سیاه‌سرفه‌، و عفونت‌های‌ کلامیدیایی‌، سیفلیس ‌، و گونوره‌ای‌ استفاده‌ می‌شود. این‌ دارو همچنین‌ برای‌ پیشگیری‌ از تب‌ روماتیسمی‌ و اندوکاردیت‌ مصرف‌ می‌شود.

چگونگی‌ مصرف‌

اریترومایسین‌ را می‌توان‌ با شکم‌ خالی‌ همراه‌ یک‌ لیوان‌ پر از آب‌ مصرف‌ کرد. در صورتی‌ که‌ معده‌ را ناراحت‌ کند می‌توان‌ آن‌ را با غذا خورد. بهتر است‌ دارو در نوبت‌هایی‌ با فواصل‌ زمانی‌ یکسان‌ در شبانه‌روز مصرف‌ شود تا سطح‌ خونی‌ آن‌ ثابت‌ باقی‌ بماند. برای‌ مثال‌، اگر لازم‌ است‌ روزی‌ 4 بار اریترومایسین‌ مصرف‌ کنید، نوبت‌ها باید 6 ساعت‌ فاصله‌ داشته‌ باشند (مثلاً 12 ظهر، 6 عصر، 12 شب‌ و 6 صبح‌). اگر این‌ برنامه‌ با برنامه‌ کار یا خواب‌ شما تداخل‌ داشت‌ از پزشکتان‌ بخواهید در تعیین‌ یک‌ برنامه‌ مؤثرتر به‌ شما کمک‌ کند. مهم‌ است‌ که‌ دارو را سر وقت‌ و به‌طور کامل‌ مصرف‌ کنید، حتی‌ اگر احساس‌ بهبودی‌ دارید. اگر پیش‌ از اتمام‌ دارو آن‌ را قطع‌ کنید. ممکن‌ است‌ علایمتان‌ عود کند. قرص‌های‌ جویدنی‌ اریترومایسین‌ باید پیش‌ از بلعیده‌ شدن‌، جویده‌ یا خرد شوند. می‌توان‌ کپسول‌های‌ طولانی‌رهش‌ اریترومایسین‌ را باز کرد و قرص‌ دانه‌های‌ روکش‌دار داخلش‌ را پیش‌ از مصرف‌ با یک‌ غذای‌ نرم‌ مخلوط‌ کرد. اگر یک‌ نوبت‌ را فراموش‌ کردید ، به‌ مجردی‌ که‌ به‌ یاد آوردید مصرفش‌ کنید. البته‌ اگر تقریباً موقع‌ نوبت‌ بعدی‌ رسیده‌ است‌، نوبت‌ فراموش‌ شده‌ را رها کرده‌، به‌ برنامه‌ دارویی‌ معمولتان‌ بازگردید. مقدار دارو را دوبرابر نکنید.

هشدارها و عوارض‌ جانبی
‌
در صورت‌ بروز هریک‌ از علایم‌ زیر با پزشکتان‌ تماس‌ بگیرید: اسهال ‌، دل‌پیچه‌، تهوع‌ و استفراغ‌، سوزش‌ دهانی‌ یا زبانی‌، خارش‌ واژن‌ یا ترشح‌ از آن‌، پلاک‌های‌ سفید روی‌ مخاط‌ دهان‌ یا زبان‌، افت‌ شنوایی‌، تب‌، بثورات‌ جلدی‌، یا زردی‌ چشم‌ها یا پوست‌.

موارد احتیاط

در صورت‌ وجود هریک‌ از موارد زیر پیش‌ از مصرف‌ اریترومایسین‌، پزشکتان‌ را مطلع‌ سازید:

* حساسیت‌ به‌ اریترومایسین‌.
* بارداری‌ یا شیردهی‌.
* مصرف‌ داروهای‌ دیگر، به‌ ویژه‌ استمیزول‌، کاربامازپین‌، والپروئیک‌ اسید، سیکلوسپورین‌، داروهای‌ ضدانعقاد (رقیق کننده‌های‌ خون‌ مثل‌ وارفارین ‌)، زانتین‌ها، و آنتی‌بیوتیک‌های‌ دیگر ( کلرامفنیکل، لینکومایسین ‌).

ابتلا به‌ یا سابقه‌ بی‌نظمی‌ ضربان قلب‌ (آریتمی‌)، افت‌ شنوایی‌، یا بیماری‌ کبدی‌.

توصیه هنگام‌ مصرف‌

* حتی‌ در صورت‌ احساس‌ بهبودی‌ اریترومایسین‌ را به‌طور کامل‌ مصرف‌ کنید تا عفونت‌تان‌ درمان‌ شده‌، از عود بیماری‌ جلوگیری‌ شود.


* اریترومایسین‌ را دور از دسترس‌ کودکان‌، و دور از گرما، نور مستقیم‌، و حرارت‌ مرطوب‌ نگهداری‌ کنید (در این‌ شرایط‌ اریترومایسین‌ فاسد می‌شود).
* برخی‌ از سوسپانسیون‌های‌ اریترومایسین‌ پس‌ از آماده‌ شدن‌ باید در یخچال‌ نگهداری‌ شوند ، دستورالعمل‌ روی‌ بسته‌بندی‌ دارو را بخوانید.
* پیش‌ از مصرف‌ شیشه‌ سوسپانسیون‌ را به‌ خوبی‌ تکان‌ دهید.
* از پیمانه‌ داخل‌ جعبه‌ دارو برای‌ اندازه‌گیری‌ مقدار دارو استفاده‌ کنید.
* اگر ظرف‌ 3 روز از شروع‌ درمان‌ احساس‌ بهبودی‌ نداشته‌اید با پزشکتان‌ مشورت‌ کنید.


نبایدها

* نباید داروی‌ تاریخ‌ مصرف‌ گذشته‌ مصرف‌ کنید.
* نباید دارو را ناتمام‌ قطع‌ کنید، مگر به‌ توصیه‌ پزشک‌.

[hoshdar]

آسپرين ” ، دارويي براي تسكين سر درد و پيشگيري از بسياري از بيماريها
نقش آسپيرين در تسكين دردها و جلوگيري از ديگر بيماريها
آسپرین در سال ۱۸۹۹ میلادی كشف شد . و امروز آسپيرين دارويى است كه مدت ها است اثرات ضد درد، ضد تب و ضد التهابى آن به اثبات رسيده پزشکان اکنون از آسپيرين در مصارف ديگرى بهره مى برند كه در زير به تفصيل برايتان عرضه مى داريم.
• آسپيرين و تسكين دردها

آسپيرين يكى از پرمصرف ترين داروها در تسكين دردهاى خفيف تا متوسط با علل گوناگون به شمار مى رود.

*آسپيرين در تسكين دردهاى ناشى از آرتريت روماتوئيد و استئو آرتريت به كرات استفاده مى شود. همچنين دردهاى ناشى از التهاب تاندون ها به خوبى به آسپيرين جواب مى دهند و به راحتى تسكين پيدا مى كنند.

آسپيرين در تسكين دردهاى شديد مثل انفاكتوس قلب و دردهاى كليوى و يا كيسه صفرا بى تاثير است و نبايد در اين موارد آن را مصرف كرد.
*در بيماران سرطانى جهت تسكين دردهاى آنها از آسپيرين به همراه ضد دردهاى مخدر ديگر استفاده مى كنند كه به خوبى دردهاى اين عزيزان را كنترل مى كند.
•آسپيرين و سكته ها

از آسپيرين جهت پيشگيرى از بروز سكته هاى قلبى و مغزى در افراد مسن استفاده مى كنند. بسيارى از افرادى كه از درد سينه و بيمارى هاى قلبى رنج مى برند جهت پيشگيرى از بروز سكته در آنها از آسپيرين استفاده مى كنند.
•آسپيرين و بيماران ديابتى

به بيماران ديابتى آسپيرين مى دهند چون اين بيماران در معرض ابتلا به آب مرواريد هستند و مصرف آسپيرين در آنها از بروز اين عارضه مى تواند پيشگيرى كند.
• آسپيرين و سرطان ها

كسانى كه سابقه خانوادگى سرطان كولون دارند، مى توانند از آسپيرين بهره هاى فراوانى ببرند چرا كه مصرف درازمدت دوز پائين آسپيرين باعث كاهش ميزان بروز سرطان كولون در افراد مستعد مى شود.
• پيامدهاى مصرف آسپيرين
عوارض گوارشى:
مهم ترين عارضه آسپيرين همين عوارض گوارشى است كه مى تواند بيمار را بسيار آزار دهد.
بيمار به دنبال مصرف آسپيرين دچار آشوب معده مى شود كه به همين دليل توصيه مى شود آسپيرين را همراه غذا با يك ليوان آب يا شربت هاى ضد اسيد مصرف كنند تا دچار اين عارضه نشوند. علاوه بر اين به سبب آسيبى كه آسپيرين به مخاط معده وارد مى كند مصرف كنندگان آن بايد مراقب زخم معده ناشى از آسپيرين باشند.

احساس تهوع، سوزش سر دل و خونريزى هاى گوارشى از جمله عوارض بحث برانگيز آسپيرين به شمار مى روند. از اين رو در صورت مشاهده هركدام از اينها سريعاً مصرف آن را قطع كنيد و به پزشكتان اين نكته را اطلاع دهيد.
عوارض عصبى:
سرگيجه، گيجى، وزوز گوش را در حين مصرف آسپيرين جدى بگيريد. از اين رو پس از مصرف آسپيرين از انجام كارهاى پرخطرى كه نياز به تمركز دارند برحذر باشيد.
عوارض حساسيتى:
اگر آسپيرين مصرف كرديد و ديديد كه كهير زديد تعجب نكنيد كه اين مورد از عوارض تقريباً شايع آسپيرين به شمار مى رود. بروز كهير، خس خس سينه و خونريزى هاى زيرپوستى از جمله ديگر عوارض آسپيرين به شمار مى روند كه نبايد به راحتى از كنار آنها گذشت.
يادمان باشد كه:

۱- اين دارو را ترجيحاً بين دماى ۱۵ تا ۳۰ درجه سانتيگراد در ظروف مقاوم به هوا و در محيط خشك نگهدارى كنيد مگر اينكه كارخانه سازنده دستور ديگرى بدهد. اگر دارويتان به صورت شياف است از يخ زدن آن جلوگيرى كنيد و آن را در مكان خنك نگهدارى كنيد.

۲- اگر از عوارض گوارشى آسپيرين رنج مى بريد اين دارو را با يك ليوان پر از آب يا شير و همراه غذا استفاده كنيد. از خرد كردن و جويدن آسپيرين برحذر باشيد كه سبب آسيب هاى وخيمى در ناحيه دهان و مرى مى شود.

۳- بيماران مبتلا به آسم، پوليپ بينى، تب يونجه و كهير مزمن بايد با احتياط اين دارو را مصرف كنند و حتماً قبل از مصرف با پزشك معالجشان مشورت كنند.

۴- به كودكان و نوزادان تا آنجايى كه مى شود آسپيرين ندهيد كه سبب مسموميت شديدى مى شود و عوارض وخيمى را به دنبال دارد.

۵- قبل از مصرف دارو را بوكنيد و در صورت استشمام بوى سركه همه داروها را دور بريزيد چون دارو فاسد شده است.

۶- خانم هاى باردار هرگز اين دارو را خودسرانه مصرف نكنند چرا كه مصرف خودسرانه اين دارو در دوران باردارى و خصوصاً ۳ ماهه سوم عواقب خطيرى بر روى مادر و جنين به همراه دارد.

[helen]

11 نکته درباره تستوسترون درمانی


[Only registered and activated users can see links]


موارد مصرف این دارو، در کمبود هورمون تستوسترون در بدن، تاخیر بلوغ در پسران،‌ سرطان پستان ([Only registered and activated users can see links])، بزرگی پستان بعد از زایمان، آنژیو ادم ارثی(تورم رگی)، آندومتریوز ([Only registered and activated users can see links]) و بیماری فیبروکیستیک پستان است.
تستوسترون، باعث تحریک بلوغ جنسی مردانه و رشد و تکامل صفات ثانویه جنسی (رویش مو در صورت و بدن، ضخیم شدن تارهای صوتی) می ‌گردد. این هورمون باعث جهش رشد ([Only registered and activated users can see links]) در نوجوانان و توقف رشد قدی با بستن صفحات رشد در دو انتهای استخوان‌ها می‌ شود. تستوسترون باعث ساخته شدن بافت‌ها می ‌گردد.
شایع‌ترین واکنش نامطلوب ناشی از درمان با تستوسترون عبارت است از گسترش اثر هورمونی. در مردان، نعوظ‌ های مکرر و طولانی، تحریک‌پذیری مثانه (تکرر ادرار ([Only registered and activated users can see links])) و ژنیکوماستی (تورم یا حساسیت بافت پستانی) ممکن است بروز کند.
در زنان، بزرگی کلیتوریس، بم‌شدن صدا، رشد موهای بدن یا صورت، ریزش موی غیرمعمول و بی‌نظمی یا فقدان قاعدگی ([Only registered and activated users can see links])ممکن است بروز کند.
بروز صفات مردانه در زنان ممکن است برگشت‌ناپذیر باشد، حتی با قطع سریع دارو. پوست چرب ([Only registered and activated users can see links]) و آکنه ([Only registered and activated users can see links])در هر دو جنس (مردان و زنان) شایع است.
واکنش‌های نامطلوب متابولیک شامل احتباس مایعات و الکترولیت‌ها (گاه منجر به ادم)، افزایش سطح کلسیم ([Only registered and activated users can see links]) خون، کاهش سطح قند خون ([Only registered and activated users can see links]) و افزایش سطح کلسترول ([Only registered and activated users can see links]) است.
تجویز طولانی مدت تستوسترون ممکن است منجر به فقدان میل جنسی (لیبیدو) و سرکوب اسپرم‌سازی در مردان گردد.
اختلال شدید، ولی نادر در عملکرد کبد از جمله نکروز کبدی ([Only registered and activated users can see links]) و سرطان سلول های کبدی هم گزارش شده است.
تستوسترون موجب افزایش اثر داروهای خوراکی ضددیابت ([Only registered and activated users can see links]) و افزایش زمان داروهای ضدانعقاد ([Only registered and activated users can see links])ی و کاهش اثر انسولین ([Only registered and activated users can see links]) می‌ شود.
عوارض جسمی در آقایان شامل ژنیکوماستی، ناتوانی جنسی ([Only registered and activated users can see links]) و آتروفی بیضه است.
هنگام تستوسترون درمانی، وزن کردن روزانه و توجه به افزایش وزن ([Only registered and activated users can see links]) بیش از 2 کیلو و 200 گرم در هفته و گزارش این موارد به پزشک، بسیار مهم است
اندازه‌گیری فشار خون ([Only registered and activated users can see links]) در هر 4 ساعت و توجه به کاهش برون‌ده ادراری و افزایش ادم مهم است.

دکتر هومن خلیقی

[tajik_tsa]

در مورد اين دارو
فلوكستين يك داروي ضدافسردگي است . اين دارو براي تسكين علايم افسردگي و اختلالات وسواسي تجويز مي شود. فلوكستين يك داروي مهاركننده بازجذب سروتونين است .
چگونگي مصرف
فلوكستين روزي يك نوبت مصرف مي شود. اين دارو را مي توان صبح ها ناشتا (تا فراموش نشود) يا شب ها قبل از خواب مصرف كرد. مهم است كه هرروز در ساعت معيني خورده شود. هيچگاه بيشتر يا كمتر از مقدار تجويز شده مصرف نكنيد. از دستورات پزشكتان به دقت پيروي كنيد. براي جلوگيري از ناراحتي معده مي توان آن را با غذا خورد. اگر يك نوبت را فراموش كرديد، در صورتي كه ظرف يك ساعت آن را به ياد آوريد بلافاصله مصرفش كنيد؛ در غير اينصورت نوبت را فراموش شده را رها كرده ، به برنامه دارويي معمولتان بازگرديد. مقدار دارو را دوبرابر نكنيد.
هشدارها و عوارض جانبي
در صورت بروز هريك از علايم نادر ولي جدي زير مصرف فلوكستين را قطع كرده ، با پزشكتان تماس بگيريد: تب و لرز؛ درد مفاصل يا عضلات ؛ بثورات جلدي يا كهير؛ مشكل در تنفس ؛ تشنج ؛ علايم افت قندخون (اضطراب ، گيجي ، خواب آلودگي ، عرق سرد، ضربان قلب سريع ، عدم تعادل ، لرزش بدن ، ضعف يا خستگي غيرعادي ، سردرد). علايم زير ممكن است رخ دهند ولي فقط در صورتي كه مشكل ساز شدند نياز است با پزشك در ميان گذاشته شوند: اضطراب ، تشويش ، خواب آلودگي ، خشكي دهان ، تهوع ، اسهال ، ضربان قلب تند يا نامنظم ، افزايش تعريق ، مشكل در به خواب رفتن ، احساس گرما يا حرارت ، برافروختگي يا قرمزي پوست ، افزايش اشتها، دل پيچه ، شكم درد يا نفخ ، يا مشكلات قاعدگي .
موارد احتياط
در صورت وجود هريك از موارد زير پيش از مصرف فلوكستين ، پزشكتان را مطلع سازيد:
حساسيت به فلوكستين يا ديگر مهاركننده هاي بازجذب سروتين .
بارداري يا شيردهي .
مصرف داروهاي ديگر، به ويژه ضدانعقادهاي خوراكي (وارفارين ) ديگوكسين ، الكل ، مسكن هاي تجويزشده توسط پزشك ، آرامبخش ، داروهاي ضدافسردگي ، شل كننده هاي عضلاني ، داروهاي ضدتشنج ، يا مهار كننده هاي مونوآمين اكسيداز نظير فورازوليدون ، ايزوكربوكسازيد، فنلزين ، پروكاربازين ، سلژيلين ، يا ترانيل سيپرومين . مصرف فلوكستين در حاليكه همزمان مهاركننده هاي مونوآمين اكسيداز مصرف مي كنيد يا كمتر از 2 هفته است كه مصرف چنينن داروهايي را قطع كرده ايد، ممكن است موجب گيجي ، افزايش ناگهاني دماي بدن ، افزايش شديد فشارخون ، و بروز تشنج شود. سابقه يا ابتلا به صرع ، بيماري قند، بيماري كليوي يا كبدي . اگر دچار بيماري قند هستيد، ممكن است لازم شود مقدار انسولين يا داروهاي خوراكي پايين آورنده قندخون كه مصرف مي كنيد تغيير داده شود.
هنگام مصرف فلوكستين توصيه مي شود
به طور منظم به پزشكتان مراجعه كنيد تا بهبودتان را زيرنظر داشته باشد. ممكن است 4 هفته طول بكشد تا از اثر دارو ظاهر شود و به حداكثر برسد؛ ممكن است بخواهيد در طي اين مدت پزشكتان ار ملاقات كنيد.
به نظر برخي پزشكان مصرف اين دارو افكار خودكشي را افزايش مي دهد. در مورد هرگونه اقدامات احتياطي لازم با پزشكتان مشورت كنيد.
تا مشخص شدن پاسخ بدنتان به اين دارو، هنگام رانندگي يا كار با وسايل خطرناك احتياط كنيد. اين دارو در برخي افراد موجب خواب آلودگي و كاهش سطح هوشياري مي شود.
براي تسكين خشكي دهان از آدامس يا آب نبات هاي بدون قند استفاده كنيد يا چند جرعه آب بنوشيد. اگر اين مشكل بيش از 2 هفته ادامه پيداكرد با پزشكتان مشورت كنيد.
از حالت خوابيده به نشسته يا ايستاده ، و نشسته به ايستاده به آرامي تغيير وضعيت دهيد؛ در غير اينصورت ممكن است دچار سرگيجه و سياهي رفتن چشم شويد.
يك برگ شناسايي پزشكي كه نشان دهد فلوكستين مصرف مي كنيد، همراه داشته باشيد.
فلوكستين را دور از دسترس كودكان ، و دور از گرما، نور مستقيم و حرارت مرطوب نگهداري كنيد (در اين شرايط فلوكستين فاسد مي شود).
فلوكستين تاريخ مصرف گذشته را دور از دسترس كودكان در توالت دور بريزيد.
هنگام مصرف فلوكستين نبايد
نوشابه الكلي يا داروهاي آرامبخش مصرف كنيد.

[helen]

در مورد پرفنازین:
موارد مصرف :
پرفنازین‌ در اسكیزوفرنی‌ وحالات‌ روانی‌، مانیا و درمان‌ كمكی‌ كوتاه‌مدت‌ اضطراب‌ شدید، تحریكات‌ روانی‌حركتی‌، هیجان‌ و تحریكات‌ رفتاری‌ شدیدو ناگهانی‌، استفراغ‌ و تهوع‌ شدید به‌كارمی‌رود.
فارماكینتیك :
پرفنازین‌ پس‌ از مصرف‌خوراكی‌، سریع‌ ولی‌ ناكامل‌ جذب‌ گردیده‌تحت‌ تاثیر متابولیسم‌ عبور اول‌ كبدی‌ قرارگرفته‌ و غیر فعال‌ می‌گردد. متابولیت‌ها ومقدار ناچیز داروی‌ تغییر نیافته‌ عمدتا ازراه‌ ادرار و مقداری‌ نیز از طریق‌ صفرا دفع‌می‌گردند.
مكانیسم :
پرفنازین‌ با مهار گیرنده‌های‌بعد سیناپسی‌ دوپامینی‌ در مسیرمزولیمبیك‌ اثر درمانی‌ خود را ایجادمی‌نماید. مهار گیرنده‌های‌ دوپامینی‌ درمسیر نیگرواستریاتال‌ و توبرواینفندیبولاربه‌ ترتیب‌ با ایجاد اثرات‌ خارج‌ هرمی‌ وافزایش‌ ترشح‌ پرولاكتین‌ در ارتباط است‌.همچنین‌ گیرنده‌های‌ موسكارینی‌ و نیز آلفاـ آدرنرژیك‌ تا حدودی‌ بوسیله‌ این‌ دارومهار می‌گردند.
موارد منع مصرف :
همراه‌ با سایر داروهای‌تضعیف‌ كننده‌ سیستم‌ اعصاب‌ مركزی‌،همراه‌ با سایر داروهای‌ تضعیف‌ كننده‌ مغزاستخوان‌، در بیماری‌ فئوكروموسیتوم‌، دربیماران‌ مسن‌ دچار آشفتگی‌ و بی‌قراری‌نباید مصرف‌ شود.
هشدار :
1 ـ پرفنازین‌ در افراد دچاربیماری‌های‌ قلبی‌ ـ عروقی‌، عروق‌ مغزی‌،پاركینسون‌، اختلالات‌ تنفسی‌، صرع‌ وعفونت‌ حاد، صدمات‌ كلیوی‌ و كبدی‌ باید بااحتیاط مصرف‌ شود. 2 ـ در بیمارانی‌ با سابقه‌ یرقان‌، لوكوپنی‌،میاستنی‌ گراو، كم‌ كاری‌ تیروئید،هیپرتروفی‌ پروستات‌ و گلوكوم‌ با زاویه‌بسته‌، خصوصا در افراد مسن‌ با احتیاط مصرف‌ گردد.
عوارض :
آثار خارج‌ هرمی‌ خصوصادیستونی‌، به‌ویژه‌ با مقادیر مصرف‌ زیادشایع‌تر بوده‌ و در مصرف‌ طولانی‌ مدت‌دیسكینزی‌ دیررس‌ ممكن‌ است‌ بروز نماید.خواب‌ آلودگی‌، سستی‌، كابوس‌ شبانه‌،بی‌خوابی‌، بی‌ثباتی‌، افسردگی‌، خشكی‌دهان‌، یبوست‌، احتباس‌ ادرار، تاری‌ دید واحتقان‌ بینی‌ از عوارض‌ شایع‌ دارو هستند.
نكات :
1 ـ مصرف‌ این‌ دارو دركودكان‌ زیر سن‌ 14 سال‌ توصیه‌ نمی‌شود. 2 ـ این‌ دارو ممكن‌ است‌ ایجاد خواب‌آلودگی‌ نموده‌ و موجب‌ اختلال‌ در انجام‌كارهایی‌ شود كه‌ نیاز به‌ دقت‌ و هشیاری‌دارند.
میزان مصرف :
پرفنازین‌ در حالاتی‌ نظیراسكیزوفرنی‌ یا سایر اختلالات‌ روانی‌، مانیاو درمان‌ كمكی‌ كوتاه‌ مدت‌ اضطراب‌ شدید،اغتشاشات‌ روانی‌ ـ حركتی‌، هیجان‌ ورفتارهای‌ خطرناك‌ ابتدا به‌ میزان‌ 4 میلی‌گرم‌ 3 بار در روز تجویز و برحسب‌ پاسخ‌دهی‌ میزان‌ مصرف‌ حداكثر تا 24 میلی‌گرم‌روزانه‌ تنظیم‌ می‌گردد. در افراد مسن‌نصف‌ تا یك‌ چهارم‌ افراد بزرگسال‌ به‌كارمی‌رود.
تداخل :
مصرف‌ آن‌ همراه‌ باداروهای‌ ضد آریتمی‌ و نیز داروهای‌ ضدهیستامین‌ نظیر ترفنادین‌ و آستمیزول‌ یامسدد گیرنده‌ بتا مانند سوتالول‌، خطربروز آریتمی‌ بطنی‌ را افزایش‌ می‌دهد.داروهای‌ ضد افسردگی‌ خصوصا انواع‌سه‌ حلقه‌ای‌ سبب‌ افزایش‌ غلظت‌ خونی‌ ونیز اثرات‌ ضد موسكارینی‌ این‌ دارومی‌گردند. پرفنازین‌ ممكن‌ است‌ باعث‌كاهش‌ آستانه‌ تشنج‌ شده‌ و با اثر داروهای‌ضد صرع‌ مقابله‌ نماید. مصرف‌ این‌ داروهمراه‌ با داروهایی‌ مانند متوكلوپرامید ولیتیوم‌ خطر بروز عوارض‌ خارج‌ هرمی‌ راافزایش‌ می‌دهد. پرفنازین‌ با اثر داروهای‌ضد پاركینسون‌ مانند بروموكریپتین‌ ولوودوپا مقابله‌ می‌نماید.
در مورد عوارض اکسترا پیرامیدال هم باید گفت که مسیرهای راه های عصبی حرکتی به دو گروه تقسیم می شود:
راه هرمی ( سیستم پیرامیدال ):
فیبرهایی هستند که بدو ن انقطاع از جسم سلولی در پنجمین لایه قشر مغز تا سطح نخاع پایین می آیند و در سطح نخاع با نورونهای محیطی سیناپس می کنند . راههای
هرمی در بصل النخاع تقاطع می کنند .
راههای خارج هرمی ( سیستم اکستراپیرامیدال ) :
این فیبرها بدون انقطاع از قشر مغز به طرف نخاع پایین نمی آیند بلکه با هسته های تالاموس - هسته های قاعده ای - مغز میانی - بصل النخاع - ساقه مغز و سیستم
مشبک ارتباطات زیادی دارند .
بعضی داروها با تاثیر بر راه های اکستراپیرامیدال سبب بروز عوارضی می شوند که تحت عنوان عوارض اکستراپیرامیدال نامیده می شود .
علایم اکستراپیرامیدال عوارض جانبی شایع نورولپتیک های سنتی هستند، اگرچه این علایم با عوامل آتیپیک نیز رخ می دهند. پارکینسون کاذب، آکاتیزیا و واکنش های دیستونیک حاد سه نوع از علایم زودرس eps هستند در حالی که دیرجنبایی، تاردیو دیستونیا و تاردیو آکاتیزیا جزء علایم دیررس epsهستند و 6 ماه تا یک سال پس از شروع درمان آغاز می شوند. ضد سایکوزهای پر قدرت در دوزهای بالا بیشترین خطر ایجاد eps را دارند. کنترل علایم زودرس eps شامل قطع دارو، کاهش دوز عامل ضد سایکوز یا تغییر آن به یک عامل کم خطر القاء eps است. عوامل آنتی کولینرژیک (دیفن هیدرامین و بنزتروپین) می توانند برای درمان واکنش های دیستونیک حاد، پارکینسونیسم و آکاتیزیا به کار روند. عوامل دیگر مانند آمانتادین، بنزودیازپین ها و پروپرانولول نیز به کار برده شده اند.

[helen]

[Only registered and activated users can see links] Donepezil دونپزيل
دمانس (زوال عقل) :
آلزایمر شایع‌ترین علت زوال عقل یا دمانس در افراد پیر به شمار می‌رود. دمانس یا زوال عقل برای توصیف نشانه‌هایی به کار مي‌رود که توسط اختلالاتی که مغز را هدف قرار می‌دهند، ایجاد می‌شوند.
افراد مبتلا به زوال عقل ممکن است نتوانند تفکر طبیعی برای فعالیت‌های روزمره مانند لباس پوشیدن و غذا خوردن داشته باشند. آن‌ها ممکن است توانایی خود را برای حل مسائل و یا کنترل احساسات از دست بدهند. این افراد ممکن است شخصیتشان تغییر یابد، دچار بی‌قراری شوند و یا چیزهایی را ببینند که وجود خارجی ندارند.
از دست رفتن حافظه یک نشانه شایع دمانس است. با این وجود از دست رفتن حافظه به خودی خود به این معنا نیست که شما دچار دمانس هستید. افراد مبتلا به دمانس مشکلات جدی در دو مورد یا بیشتر عملکردهاي مغزي مانند حافظه و زبان دارند. بسیاری از بیماری‌های مختلف از جمله آلزایمر و سکته مغزی می‌توانند باعث دمانس شوند.
داروهایی برای درمان برخی از این بیماری‌ها در دسترس هستند. این داروها نمي‌توانند باعث درمان قطعی دمانس و برگشت آسیب مغزی شوند، اما ممکن است باعث بهبود نشانه‌ها و یا آهسته کردن سیر بیماری شوند.
دسته دارویی دونپزيل:
مهاركننده استيل كولين استراز مركزي عمل كننده
ساير داروهاي مورد تائيد اين دسته شامل: تاكرين ريواستيگمين گالانتامين است
فارماكولوژي باليني دونپزيل:
دونپزيل يك مهاركننده اختصاصي غير رقابتي و بازگشت‌پذير استيل كولين استراز است كه باعث افزايش استيل كولين خارج سلولي مي‌شود. فراهمي زيستي دارو ۱۰۰ درصد است. دونپزيل به خوبي از طريق دستگاه گوارش جذب مي‌شود وحداكثر غلظت پلاسمايي آن ۴-۳ ساعت بعد از تجويز حاصل مي شود. ۹۶% دونپزيل به پروتئين‌هاي پلاسما به خصوص آلبومين باند مي‌شود. دونپزيل در كبد از طريق ايزوآنزيم هاي سيتوكروم P۴۵۰، ۳A۴ و ۲D۶ به چهار متابوليت اصلي متابوليزه مي‌شود كه دو متابوليت آن فعالند. غلظت ثابت پلاسمايي ۳ هفته پس از شروع درمان به دست مي‌آيد. دفع دارو و متابوليت‌هاي آن به طور غالب از طريق ادرار (۷۹%) و به مقدار كمتر (۲۱%) از طريق مدفوع صورت مي‌گيرد. نيمه عمر دفع دونپزيل ۷۰ ساعت است.
موارد مصرف دونپزيل:
مصرف اين دارو در مراحل خفيف متوسط و شديد بيماري آلزايمر تائيد شده است .
اين دارو روي روند دژنراسيون عصبي تاثير ندارد و تنها علايم درك و شناخت فعاليت ذهني حافظه توجه ارتباط اجتماعي تعقل قدرت صحبت و فعاليت روزانه بيمار را بهبود مي بخشد.
گاهي مصرف دونيرزيل با ممانتين در درمان بيماري آلزايمربه مصرف دونپرزيل به تنهايي برتري دارد . در مراحل متوسط و شديد بيماري آلزايمر مطالعات نشان مي دهد كه اضافه كردن ممانتين به رژيم دارويي عملكرد شناخت و رفتار بيمار را اصلاح مي كند.
مقدار مصرف دونپزيل:
شروع با day/mg ۵ هنگام خواب كه پس از ۴ تا ۶ هفته مي‌تواند به day/mg ۱۰ افزايش يابد.به علت نيمه عمر 70 ساعته دونپزيل يك بار در روز مصرف مي شود.
مصرف در بارداري و شيردهي دونپزيل:
گروه C؛ دونپزيل در مادران شيرده انديكاسيون مصرف ندارد.
موارد احتياط و منع مصرف دونپزيل:
در بيماران دچار انسداد مجاري ادراري، انسداد گوارشي و بيماران داراي سابقه اولسر پپتيك و يا در معرض آن بايد با احتياط استفاده شود. بيماران با سابقه بيماري‌هاي مزمن انسدادي ريه، آسم، اختلالات هدايتي قلب و اختلالات كليوي از نظر بروز عوارض جانبي بايد تحت نظارت دقيق قرارگيرند. فوايد و خطرات دونپزيل در درمان بيماران با سابقه صرع بايد ارزيابي شود. در حساسيت به دونپزيل و مشتقات پپريدين منع مصرف دارد.
بيمار بايد مصرف ويتامين ها و ساير داروهايي كه با دونپزيل تداخل اثر دارند را به پزشك اطلاع دهد
عوارض جانبي دونپزيل:
تهوع، استفراغ، اسهال، خستگي، بي‌خوابي، گيجي، بي‌اشتهايي، كاهش وزن، زخم معده و دوازهه، كرامپ‌هاي عضلاني، ترمور، اختلالات هدايتي قلب، براديكاردي، عوارض اكستراپيراميدال افسردگي كنفوزيون تغييرات رفتاري روياهاي غير طبيعي قرمزي پوست تغيير رنگ پوست و اختلال كبدي كرامپ‌هاي عضلاني، تعريق، عفونت ادراري وعفونت مجاري تنفسي.
عوارض جانبي خطرناك كه در صورت بروز بايد به پزشك اطلاع داده شود : غش درد قفسه سينه مدفوع سياه رنگ خون در مدفوع استفراغ خوني براديكاردي شديد تشنج تب كمر درد بي اختياري ادرار و ديزوري.
علايم مصرف بيش از حد دونپزيل: تهوع استفراغ افزايش ترشح بزاق تعريق براديكاردي ديس پنه غش و تشنج.
تداخلات دارويي دونپزيل:
غلظت پلاسمايي دونپزيل با داروهاي مهاركننده ايزوآنزيم‌هاي سيتوكروم P۴۵۰، ۳A۴ و ۲D۶ مانند كتوكونازول افزايش مي‌يابد و داروهاي القاكننده مانند ريفامپين، فني‌توئين و كارمازپين غلظت پلاسمايي دونپزيل را كاهش مي‌دهند. مصرف هم‌زمان با داروهاي آنتي‌كولينرژيك مي‌تواند به افزايش حساسيت كولينرژيكي منجر شود. دونپزيل مي‌تواند اثر داروهاي كولينوميمتيك و ساير استيل كولين استرازها، مانند بتانكول و سوكسينيل كولين را تشديد كند.
دارهاي ديگر كه با دونپرزيل تداخل دارند شامل: دگزامتازون داروهاي ضد التهاب غير استروئيدي مانند ايبوبروفن ناپروكسن و غيره
شكل دارويي دونپزيل:
قرص ۵ و۱۰ ميلي گرمي در بسته هاي ۳۰ عددي.

[AlOnE G!rl]

[Only registered and activated users can see links] اطلاعات عمومی درباره مصرف داروها
پیش از مصرف هر دارویی پزشک خود را از موارد ذیل آگاه سازید :
- اگر نسبت به دارو ، غذا یا مواد خاص دیگری مانند رنگهای مصنوعی آلرژی یا حساسیت دارید ...



پیش از مصرف هر دارویی پزشک خود را از موارد ذیل آگاه سازید :

- اگر نسبت به دارو ، غذا یا مواد خاص دیگری مانند رنگهای مصنوعی آلرژی یا حساسیت دارید .

- اگر تحت رژیم غذایی کم نمک ، کم شکر یا دیگر انواع آن می باشید چرا که بسیاری از داروها دارای املاح ، شکر یا الکل می باشند .

- اگر باردار هستید یا قصد باردار شدن دارید چراکه بعضی از داروها ممکن است موجب ناهنجاریهای مادرزادی گردند . از طرفی ایمن بودن هیچ دارویی در دوران بارداری ثابت نشده است لذا مصرف هر گونه دارو در این دوران باید تحت نظر پزشک باشد .

- اگر به نوزاد یا کودک خود شیر می دهید چرا که بعضی داروها ممکن است در شیر ترشح شده و موجب عوارض ناخواسته ای در فرزند شما گردد .

- اگر می خواهید از داروهای بی نیاز به تجویز پزشک یا به اصطلاح داروهای روی پیش خوان (OTC) برای کودک خود استفاده کنید .

- اگر در حال مصرف داورها یا مکمل های غذایی هستید یا اخیراً مصرف کرده اید . چراکه ممکن است باداروی تجویزی پزشک شما تداخل داشته باشد . فراموش نکنید داروهایی که نیاز به تجویز پزشک ندارند مانند مسکنها ، مسهل ها ، شربت های ضد اسیدها و نوشابه های الکلی از این مورد مستثنی نیستند .

- اگر مشکل پزشکی دیگری جدای از بیماری فعلی خود دارید .

- اگر در یادآوری مطالب و خواندن دستورات دارویی مشکل دارید .

نحوه نگهدای داروها :

- داروها را دور از دسترس کودکان قرار دهید .

- داروها را در شیشه یا قوطی اصلی خود نگاه دارید .

- داروها را در برابر حرارت و نور قرار ندهید .

- قرصها و کپسولها را در حمام یا جاهای نمناک منزل بطور مثال نزدیک سینی ظرفشویی آشپزخانه نگهداری نکنید. چراکه رطوبت و حرارت ممکن است باعث تغییرات شیمیایی در دارو گردند همچنین پنبه فشرده موجود در قوطی داروها را پس از بازکردن قوطی دور بیندازید چرا که در غیر این صورت رطوبت را به داخل قوطی جذب خواهد کرد .

- از یخ زدن داروهای مایع جلوگیری کنید .

- داروها را در یخچال نگهداری نکنید مگر بعضی داروهای خاص که در برچسب آن قید شده باشد .

- داروها را برای مدت طولانی در اتومبیل قرار ندهید .

- در مسافرت داروی خود را در چمدان قرار نداده و همراه خود داشته باشید چرا که امکان گم شدن چمدان یا قرار گرفتن آن در محیطهای خیلی سرد یا خیلی گرم وجود دارد .

- داروهای تاریخ گذشته یا بی مصرف خود را در منزل نگهداری نکنید واز اینکه داروی دور ریخته شده خارج از دسترس کودکان باشد اطمینان حاصل کنید .



نحوه درست مصرف دارو:

- دارو را طبق دستور پزشک با زمانبندی معین و برای یک دوره کامل درمانی مصرف کنید . اگر از داروهای بی نیاز به نسخه پزشک استفاده می کنید بر طبق دستور بروشور دارو عمل کنید مگر اینکه پزشک شما توصیه دیگری کند .

- اگر فکر می کنید داروی تجویزی پزشک موثر واقع نشده با پزشک خودتماس بگیرید و از جانب خود اقدام به قطع مصرف دارو نکنید ، چر اکه ظهور اثرات مفید بعضی داروها به چند هفته زمان نیاز دارد .

- از بین رفتن علائم بیماری برای حصول اطمینان از تکمیل دوره درمان کافی نیست بطور مثال در مورد مصرف آنتی بیوتیکها علائم عفونت طی چند روز از بین می روند اما بطور مثال باید تا ۲ هفته مصرف شوند تا عفونت کاملاً ریشه کن گردد .

- نگهداری داروهای گوناگون در یک قوطی صحیح نیست همچنین داروهای مورد استفاده را پس از مصرف در قوطی دربسته نگهداری کنید و هرگز برچسب دارو را از آن جدا نکنید .

- برای جلوگیری از اشتباه دارو را در تاریکی مصرف نکنید برچسب آنرا قبل از مصرف بخوانید بویژه به تاریخ انقضاء و هر نوع توصیه مصرفی توجه کنید .

نحوه درست مصرف داروهای خوراکی :

- بطور کلی بهتر است داروها را با یک لیوان پر آب مصرف کنید مگر آنکه دستور پزشک شما چیز دیگری باشد .

- بعضی داروها باید همراه غذا مصرف شوند تا موجب تحریک معده نشوند و بعضی دیگر اگر همراه غذا مصرف شوند غیر فعال شده یا شروع اثرشان به تاخیر می افتد .

- هنگام مصرف داروهای طولانی اثر هر دوز دارو باید بطور کامل مصرف شود همینطور داروها را قبل از بلع نجوید یا خرد نکنید مگر آنکه دستورالعمل ویژه ای در رابطه با آن از جانب پزشک خود داشته باشید .

- داروهایی را که دارای پوشش روده ای می باشند نباید باشیر یا آنتی اسید مصرف شوند ، در غیر این صورت خیلی زود در معده حل می شوند .

- اگر دارو را به شکل شربت مصرف می کنید باید از قاشق یا پیمانه مخصوص اندازه گیری میزان مایع استفاده شود تا بطور دقیق میزان دوز دارو تنظیم گردد .

- داروهای خوراکی در اشکال متفاوتی مثل قرص ، کپسول و شربت عرضه می شوند بنابراین اگر در مصرف یکی از این اشکال دچار مشکل باشید می توانید با پزشک خود مشورت نمایید تا درصورت امکان از شکل دیگر دارو استفاده کنید .

- هر دارویی ممکن است در کنار خواص درمانی عوارض ناخواسته ای نیز داشته باشد که بعضی از آنها ممکن است به اقدامات پزشکی خاصی نیاز داشته باشند بنابراین لازم است بدانید داروی مصرفی چه عوارضی دارد و در صورت بروز آن چه اقدامی نمائید . برای این منظور یا از پزشک خود در مورد عوارض احتمالی دارو سوال کنید و یا هر واکنش و عارضه غیر عادی را به پزشک خود اطلاع دهید تا وی تصمیم گیرد ، پزشک معالج ممکن است دوز دارو را کم کرده یا تذکر دهد که بعد از گذشت چند روز بدن شما خود را با این شرایط تطبیق خواهد داد ، یا شاید داروهای دیگری را با عوارض جانبی کمتر جایگزین آن نماید .

- نام داروی مصرفی خود را برای استفاده در آینده روی کاغذی نوشته و با خود همراه داشته باشید .

- در موارد مصرف طولانی مدت دارویی خاص قبل از اتمام آن جهت تهیه آن دارو اقدام نمایید تا پیوستگی درمان از بین نرود .

- در صورت فراموش کردن یک وعده از مصرف بعضی داروها ، به محض بیاد آوردن باید آن وعده مصرف گردد . درمورد تعداد دیگری از داروها باید ازمصرف وعده فراموش شده خودداری کرد چرا که موجب غاظت نسبتاً بالا و خطرناک دارو خواهد گشت .

گاهی اوقات برای اجتناب از کاهش اثر دارو نیاز به رعایت نکاتی است بطور مثال : اگر خانمی یک وعده از قرصهای جلوگیری رایج را فراموش کند باید به محض به یاد آوردن آنرا مصرف کند و وعده بعدی را در زمان خود مصرف نماید . اگر مصرف ۲ وعده را فراموش کند باید برای ۲ وعده بعدی به جای ۱ قرص ۲ قرص مصرف نماید و از یک روش دیگر جلوگیری نیز برای آن دوره ماهیانه استفاده کند . البته این تمهیدات در مورد قرصهای جلوگیری گوناگون متفاوت خواهد بود .

بنابراین در صورت فراموش کردن وعده های داروئی حتماً با پزشک معالج خود مشورت کنید .

نکاتی در مورد مصرف داروهایی که طعم بدی دارند :

- پیش از مصرف دارو به کودک خود یک تکه یخ بدهید تا آنرا مکیده و زبان بی حس گردد .

- برای کاهش طعم بد دارو آنرا در یخچال نگهداری کنید تا خنک باشد .

- دارو را با آب میوه مثل آب سیب یا پرتقال مخلوط کنید تاطعم زننده دارو را تخفیف دهد .

- دارو را چه به صورت مایع و چه به صورت قرص با غذای کودک مخلوط کنید .

- بعد از مصرف دارو از آب یا آب میوه استفاده کنید .

- در صورتیکه کودک شما حالت تهوع دارد از یک نوشابه دارای کربنات بی گاز استفاده کنید .

- لازم است بدانید پیش از عمل به هر کدام از توصیه های فوق ابتدا با پزشک خود مشورت نمایید .



مسمومیتهای دارویی اتفاقی در اطفال :

- حس کنجکاوی کودکان آنها را به یکی از قربانیان مسمومیتهای دارویی تبدیل کرده است . کودکان به هر جا سر می کشند و محیط اطراف خود را جستجو می کنند و هرچه پیدا می کنند به دهان خود می برند چون خطر را درک نمی کنند . گاهی اوقات حتی مقدار اندکی از دوز بزرگسالان می تواند باعث مسمومیت کودک گردد .

پیشگیری از مسمومیت های دارویی اتفاقی :

- داروها را خارج از دید و دسترس کودکان نگهداری کنید ترجیحاً در یک کمد قفل دار و نه در کمدهای مواد غذایی یا کمدهای حمام ، بنابراین داروهایتان را در یک مکان امن نگاه دارید .

- اگر هنگام مصرف دارو برای پاسخدهی به تلفن یا بازکردن درب منزل می روید قوطی دارو را با خود برده یا دارو را دور از دسترس بچه ها قرار دهید چرا که کودکان معمولاً خیلی سریع در غیاب دیگران کنجکاوی خواهند کرد.

- فقط داروهای تجویزی برای خود را مصرف کنید و آن داروها را برای افراد دارای علائم مشابه شما پیشنهاد نکنید ، دارویی که برای شما مفید بوده ممکن است به فردی دیگر آسیب رساند .

- پیش روی فرزندان خود دارو مصرف نکنید ممکن است آنها نیز این عمل شما را تقلید کنند .

اقدامات ضروری هنگام برخورد با فرد مسموم :

- آرامش خود را حفط کرده و موقعیت را تحت کنترل در آورید .

- بیاد داشته باشید ممکن است علائم یا نشانه های هشدار دهنده مهم ، بلافاصله در کودک ظاهر نشوند .

- بسیاری از سموم در بدن سریع عمل می کنند بنابراین زمان کوتاهی برای درمان خواهید داشت .

- اگر فکر می کنید شخصی دارو یا مواد شیمیایی موجود در منزل را مصرف کرده و آن شخص هوشیار نمی باشد یا در حال تشنج است یا تنفس ندارد فوراً درخواست آمبولانس کنید . در غیر این صورت هم منتظر ظهور علائم مسمومیت در فرد نگردید و فوراً با مرکز اورژانس مسمومیت تماس بگیرید .

- جعبه دارو را حین ارتباط تلفنی همراه خود داشته باشید تا بتوانید مشخصات دارو یا محتویات آنرا برای کارشناس مرکز اورژانس بخوانید .

- نوع ، زمان و مقدار مصرف داروی موجب مسمومیت ، همینطور مشخصات و وضعیت فرد مسموم را به کارشناس مرکز اورژانس بگویید بطور مثال اگر شخص دچار استفراغ ، خفگی یا خواب آلودگی است یا تغییراتی در رنگ و دمای پوست نشان می دهد ، هوشیار یا بیهوش و یا در حال تشنج است .

- هرگز فرد مسموم را وادار به استفراغ نکنید مگر اینکه بوسیله کارشناسان اورژانس توصیه شوید ، البته در صورت توصیه کارشناس برای وادار کردن شخص به استفراغ یا خوردن مایعات ، فرد مسموم نباید در حال تشنج ، بیهوشی یا خواب آلودگی باشد .

- یک بطری شربت ایپکاک را در جایی امن در منزل نگاه دارید این شربت در بطریهای ۳۰ گرمی در داروخانه ها بدون نسخه قابل تهیه است . این دارو در بعضی موارد جهت تحریک استفراغ در مسمومیتها مورد استفاده قرار می گیرد . مورد مصرف و مقدار آنرا کارشناس مرکز اورژانس تعین می کند .

- شارکول فعال نیز در مواردی از مسمومیتها برای جذب سموم به خود و دفع سریعتر آنها از بدن مصرف می گردد که در صورت نیاز ، مقدار و نحوه استفاده توسط کارشناس مرکز اورژانس تعیین می شود .

[sedaye.raftan]

[Only registered and activated users can see links]

این دارو بسیار مضر است و با خوردن این دارو کم کم نقاط دیگر بدن تان نیز شروع به درد می کنند .
به گفته دانشمندان، داروهای ضد تشویش و اضطراب از قبیل والیوم و زاناكس می‌توانند مانند هرویین در فرد ایجاد اعتیاد كنند.

به گزارش ایسنا، دوپامین فعال نیز جزو داروهایی است كه مصرف مكرر آن به اعتیاد منجر می‌شود. دانشمندان معتقدند به‌كمك این یافته می‌توان داروهای بهتری درست كرد كه هیچ‌گونه اعتیادی به دنبال نداشته باشد.

تلاش‌های پیشین برای ساخت داروهای ضد تشویش و اضطراب به گونه‌ای كه اعتیادآور نباشند، موفقیت‌آمیز نبوده است.

منبع : asriran.com

[AlOnE G!rl]

داروهایی که ورزشکاران مصرف می کنند

[Only registered and activated users can see links]
از دیدگاه كلی، چهار گروه از داروها توسط ورزشكاران مورد استفاده ی نابجا قرار می‌ گیرد كه عبارتند از:
1- داروهای نیروزا كه توسط ورزشكار به ‌طور آگاهانه برای افزایش كارآیی ورزشی مورد استفاده قرار می ‌گیرد.
2- داروهای درمانی كه توسط ورزشكار یا پزشك معالج وی به ‌طور آگاهانه و یا ناآگاهانه در قالب نسخه‌های درمانی مورد استفاده واقع می‌ شوند. طبق مقررات برخی از این داروها نظیر داروهای ضد احتقان مقلد سمپاتیك و داروهای ضد اسهال و یا كورتیكواستروئیدهای موضعی، در صورتی ‌كه قبل از مسابقه توسط پزشك تیم، مصرف آنها به اطلاع كمیته برگزار‌كننده رسیده باشد، مجاز شمرده می ‌شود.
3- داروهای نشئه آور كه برای ایجاد حالت خوشی كاذب و عدم احساس خستگی و تنش‌های روحی توسط ورزشكار مصرف می ‌شوند.
4- هورمون‌های پپتیدی و گلیكوپروتئینی و آنالوگ‌ های آنها، مثل هورمون رشد
داروهای محرك سیستم اعصاب مركزی

این داروها جهت افزایش هوشیاری، رفع خستگی، كاهش اشتها، درمان برخی اختلالات خواب آلودگی و نیز برای درمان بیش فعالی كودكان به كار می ‌رود. داروهایی از این دسته، به عنوان محرك ‌های سیستم اعصاب مركزی به طور نابجا توسط ورزشكاران جهت افزایش میزان انرژی، دقت و تمركز حواس، تحریك رفتاری و بالا بردن سطح هوشیاری استفاده می‌ شوند.
[Only registered and activated users can see links]
این داروها حدود 20 درصد از مجموع سوءاستفاده‌ های دارویی را به خود اختصاص می‌ دهند.
داروی دیگر محرك سیستم اعصاب مركزی، كافئین است. كافئین ماده‌ای است كه در چای و قهوه به‌ فراوانی وجود دارد. این دارو، علاوه بر تحریك سیستم اعصاب مركزی به دلیل افزایش مصرف اسیدهای چرب، می ‌تواند انرژی ‌زا هم باشد. همچنین كافئین در تركیب برخی از داروهای مسكن و ضد ‌سرماخوردگی وجود دارد. كافئین یك ماده دارویی فعال است كه در نوشیدنی‌ های رایج نظیر چای، قهوه و كولا وجود دارد. میزان آن بسته به نوع نوشیدنی و نحوه تهیه آن متغیر است.
داروهای مدر ( ادرار آور)

این داروها شامل دسته گسترده‌ای از تركیبات شیمیایی هستند که باعث افزایش میزان دفع ادرار می شوند.
داروهای مدر در مواردی نظیر گلوكوم (آب سیاه چشم)، قلیایی ‌كردن ادرار، كوه گرفتگی حاد، ادم حاد ریوی، افزایش كلسیم خون، نارسایی حاد كلیوی، افزایش اسید اوریك خون، فشار خون بالا، نارسایی احتقانی قلبی و دیابت بی ‌مزه كاربرد درمانی دارد. مصرف نابجای داروهای مدر در ورزش، به دلیل تاثیر آنها در كاهش وزن است كه در رشته‌ هایی نظیر كشتی، وزنه برداری، بوكس، ورزش های رزمی و قایقرانی کاربرد دارد. به علاوه این داروها برای رقیق كردن ادرار و فرار از نتیجه آزمایش های مثبت سایر داروهای مورد استفاده در دوپینگ به كار می ‌روند.
از عوارض ناخواسته این داروها، به هم خوردن تعادل آب و الكترولیت‌های بدن(كه برای حفظ حیات بسیار ضروری است) و مشکلات قلبی- عروقی، عصبی و متابولیك است.
مشتقات هورمون‌ های مردانه

[Only registered and activated users can see links]
استروئیدهای آنابولیزان، مشتقات هورمون‌ مردانه یا تستوسترون است. مصارف درمانی این گروه دارویی، شامل اختلالات عملكرد غدد جنسی مردانه، كم خونی، سرطان پستان(به‌عنوان داروی كمكی)، تاخیر در رشد، پوكی استخوان، سوختگی و جراحی است. این داروها توسط ورزشكاران جهت افزایش كارایی ورزشی، حجم و قدرت عضلانی، ایجاد ظاهری درشت و خشن ‌نما و بالاخره افزایش حالت تهاجمی و كاهش احساس خستگی استفاده می‌ شود.
امروزه به دلیل دفع سریع‌ تر انواع خوراکی این داروها نسبت به انواع تزریقی، متأسفانه میزان مصرف نوع خوراكی در ورزشکاران بالا رفته است.
اثر روی سوخت و ساز كبدی داروها و استروئیدهای درون زا، احتباس صفرا، نارسایی كبدی، تخریب بافت كبد و بالاخره سرطان های خوش‌ خیم و بدخیم از جمله عوارض كبدی این داروها هستند كه زمان بروز آنها حتی تا 22 سال بعد از مصرف دارو نیز گزارش شده هستند.

[elMirA]

Alendronate Sodium

داروهای استخوان ساز








آلندرونات یک آمینو بیس فسفونات با خصوصیات کلی مشابه با دیگر بیس فسفونات ها می باشد و یک مهار کننده قوی بازجذب استخوانی است و در بیماری پاژه استخوان و استئوپروز به صورت نمک سدیم تجویز می شود همچنین در درمان متاستازهای استخوانی و هیپرکلسمی ناشی از بد خیمی کاربرد دارد.
آلندرونات سدیم به طریق خوراکی تجویز می شود و جهت به حداقل رساندن عوارض جانبی و ایجاد جذب مناسب دستورات خاصی جهت مصرف لازم است که در قسمت عوارض جانبی و پیشگیری توضیح داده شدند. دوزهای تجویزی براساس اسید آلندرونیک بیان می شود و 3/1 میلی گرم آلندرونات سدیم حدوداً معادل 1 میلی گرم اسید آلندرونیک می باشد. دوز معمول درمانی استئوپروزدر مردان و زنان 10 میلی گرم است و در زنان بعد از یائسگی ممکن است 5 میلی گرم در روز به صورت پروفیلاکسی تجویز شود هم چنین می توان اسید آلندرونیک را به صورت هفتگی و هر هفته 70 میلی گرم در زنان بعد از سن یائسگی جهت درمان استئوپروز تجویز کرد و یا با دوز 35 میلی گرم جهت پروفیلاکسی از آن استفاده نمود. از آلندرونات در مورد درمان و جلوگیری از استئوپروز ناشی از کورتیکواستروئیدها با دوز 5 میلی گرم روزانه استفاده می شود و در زنان یائسه که درمان جایگزینی با هورمون (HRT) دریافت نمی کنند باید دوز 10 میلی گرم روزانه تجویز شود. در بالغین مبتلا به بیماری پاژه استخوان دوز معمول 40 میلی گرم در روز به مدت 6 ماه می باشد و در صورت نیاز می توان بعد از یک فاصله زمانی درمان را به صورت 6 ماه دیگر تکرار کرد. هم چنین می توان اسید آلندرونیک را به صورت انفوزیون وریدی تجویز کرد.




فارماکوکينتيک




همانند دیگر بی فسفونات ها، آلندرونات نیز با تجویز خوراکی به میزان کمی جذب می شود و میزان جذب با غذا مخصوصاً فراورده های غذایی حاوی کلسیم و دیگر کاتیون های چند ظرفیتی کاهش می یابد. میزان زیست دستیابی هنگامی که نیم ساعت قبل از غذا مصرف شود حدود 4/0 درصد است و هنگامی که در حالت ناشتا مصرف شود زیست دستیابی آن 7/0% است و اگر 2 ساعت بعد از صرف غذا مصرف شود میزان جذب آن ناچیز خواهد بود.
حدود نیمی از قسمت جذب شده از طریق ادرار دفع می شود و مابقی برای یک مدت طولانی سکستر sequestered استخوان می شود. به نظر نمی رسد که بی فسفونات ها متابولیزه شوند.




عوارض جانبي و راههاي پيشگيري




همانند بیس فسفونات ها به طور کلی عوارض گوارشی مثل دردشکم، سختی دربلع، اسهال و یا یبوست شایع ترین
عوارض جانبی هستند. واکنش های شدید مروی مثل التهاب مری، درزیون و زخم مری نیز اتفاق می افتد و باید به بیماران تذکر داده شود که در صورت ایجاد علایم مثل سختی دربلع، سوزش سردل جدید یا بدتر شدن آن، بلع دردناک و دردپشت جناغ مصرف قرص ها را متوقف کند و به پزشک مراجعه نماید چرا که زخم معده نیز به عنوان عوارض این دارو گزارش شده است. در بیمارانی با مشکلات مری و یا دیگر عواملی که باعث تأخیر در تخلیه مری می شوند و یا آنهایی که قادر به ایستادن یا صاف نشستن برای حداقل 30 دقیقه بعد از مصرف قرص نیستند نباید از آلندرونات استفاده نمود و در بیمارانی که اختلالات قسمت فوقانی مسیر گوارشی دارند بایستی مصرف دارو با توجه بیشتری انجام گیرد. برای به حداقل رساندن خطر واکنش های مری موارد زیر بایستی رعایت شوند:
1- به بیمار باید آموزش داده شود که قرص های آلندرونات را با حجم کافی آب (حداقل ml200) بخورد و این کار را در حالت ایستاده یا صاف نشسته انجام دهد. آ ب های معدنی با غلضت های بالای کلسیم نباید مصرف شوند.
2- قرص باید صبح بعد از بیدار شدن با معده خالی و حداقل 30 دقیقه قبل از صرف صبحانه و هر گونه داروی خوراکی دیگر مصرف شود.
3- بعد از خوردن قرص بیمار باید در حالت ایستاده بماند و دراز نکشد تا زمانی که اولین وعده غذایی آن روز را صرف کند.
4- نباید آلندرونات را در زمان خواب استفاده کرد یا قبل از، از رختخواب بیرون آمدن.
قبل از شروع درمان با آلندرونات، هیپوکلسمی باید اصلاح شود.

نام ژنریک : آلندرونیت سدیم
نام تجارتی : فوزاماکس

اشکال دارویی : قرص۱۰ mg,70 mg
دسته دارویی : بیسفسفونات موثر برتراکم استخوان
موارد مصرف :
درمان استئوپروز بعد از یائسگی ، پیشگیری و درمان استئوپروز ناشی از مصرف کورتیکواستروئیدها
عوارض جانبی :
عوارض گوارشی ( تهوع ، استفراغ‌ ، ازوفاژیت ) ، دردشکمی ، درداسکلتی – عضلانی ، سرگیجه ، سردرد ، تب ، و علائم شبه آنفلوانزا ، تغییر در الکترولیتهای سرم ، اولسر پپتیک
تداخلات دارویی :
آنتی اسیدها ، آمینوگلیکوزیدها ، داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی ، املاح کلسیم و آهن
موارد منع مصرف :
اختلالات مری و عواملی که تخلیه مری را به تاخیر می اندازند ، نارسائی شدید کلیوی ، هیپو کلسیمی، بارداری ، شیردهی
موارد احتیاط در مصرف :
گاستریت ، دئودنیت ، سابقه زخمهای گوارشی یا جراحی مجاری گوارشی فوقانی ، خونریزی فعال
گوارشی ، اختلالات کلیوی
نکات قابل توصیه :
- قرصهای آلندرونیت باید بصورت کامل با معده خالی و حداقل نیمساعت قبل از صبحانه همراه با یک لیوان پر از آب میل شود.
- حداقل نیمساعت پس از مصرف دارو بیمار باید از دراز کشیدن خوددارینماید.
- قبل از شروع درمان باید هیپوکلسیمی و کمبود ویتامین D در بیمار اصلاح شود.